Normaalgesproken beschouw ik de zondag als een blog vrije dag, maar vandaag maak ik even een uitzondering. Er zit al een tijdje “iets” in mij dat eruit wilt en deze zondag lijkt de dag te zijn waarop ik genoeg inspiratie heb om deze gevoelens ook daadwerkelijk op papier te zetten.

Velen van jullie volgen mij al jarenlang en zijn letterlijk met mij opgegroeid en volwassen geworden. Van 16 jarig onzeker meisje naar 21 jarige vrouw die vol in het leven staat. Toch merk ik dat ik de laatste tijd steeds vaker stil sta bij wat ik doe en wat ik wil. Een identiteitscrisis zou ik het noemen. Wees gerust, ik ben niet in een depressie beland en weet nog steeds dat ik Laura Brijde uit Purmerend ben, maar de vraag wat ik wil in het leven spookt steeds vaker door mijn hoofd. Alsof ik mezelf nu pas écht aan het leren kennen ben. Herkenbaar? Het schijnt volkomen normaal te zijn! Een verschijnsel dat vooral onder jongvolwassenen voorkomt, maar ook als je bijvoorbeeld op latere leeftijd net uit een lange relatie bent gestapt of zonder werk komt te zitten. Een identiteitscrisis kan zich dus voordoen op elke leeftijd en in elke situatie. Voordat ik hierover verder ga lijkt het me verstandig eens goed te kijken naar de definitie van “Identiteitscrisis”. Want wat houdt het precies in? Meneer Erik Erikson wist daar maal al te goed antwoord op:

“Een identiteitscrisis is een ontplooiing van een eigen identiteit. Het woord crisis duidt op een onzekere, conflictueuze en emotioneel hevig beleefde toestand.” – Bron

Interessant. Maar is dit dan ook per definitie iets slechts?

“Een identiteitscrisis is, als elke crisis, een aanvankelijk negatief beleefde emotionele ervaring, maar een onvermijdelijke hindernis om tot een verdere ontplooiing te komen. Anders geformuleerd: het is een normale periode van toegenomen conflicten, die zich niet alleen kenmerkt door een schijnbare wisseling in egosterkte, maar tevens door ruime mogelijkheden voor groei.” – Bron

Goh! Blijkbaar hebben we deze identiteitscrisis dus nodig om te kunnen groeien. Dat betekent dus dat al dat piekeren en die onzekerheden erbij horen. Zodra je je hier bewust van bent is het al een stuk makkelijker om de situatie te accepteren en je er niet te druk over te maken. Ik merk zelf dat ik steeds meer mijn hart volg en er vervolgens op die manier achterkom wat het was dat ik al die tijd wilde doen. Ook situaties en bepaalde personen zorgen ervoor dat ik ontdek wie ík ben en hoe ík ergens over denk. Beetje bij beetje vallen de puzzelstukjes in elkaar.

De laatste tijd zat ik veel te piekeren over mijn persoonlijkheid. Altijd heb ik bijvoorbeeld enorme behoefte aan rust, stilte en alleen zijn gehad, maar kan ik wel de show stelen op het feestje en ervan genieten om mezelf te laten horen. Soms is het ene gevoel sterker dan het ander, wat me tot voor kort heel confused liet voelen. Hoe kan ik nou op het ene moment een extravert zijn en de dag erna een totale introvert? Ben ik gek aan het worden? Symptomen van overwerkt zijn misschien? Ik werd er chagrijnig van en begreep niet dat mijn vrienden non-stop door konden feesten en daar elke dag weer zin in hadden. Hadden ze dan nooit behoefte aan rust, zoals ik? Bij toeval kwam ik een artikel tegen dat ineens alles een stuk duidelijker maakte. Braaf vinkte ik het lijstje af:

  1. Ik doe graag mee, maar daarna moet het ook STIL zijn
    Neem even als voorbeeld pers events: geweldig, maar ik zodra ik thuiskom en er weer volledige stilte is, is wanneer ik pas echt tot rust kom. Een persreis is helemaal vermoeiend. Ik geniet enorm, maar wanneer ik na een dag vol activiteiten en socializen in mijn hotelkamer aankom ben ik werkelijk waar dood op! Zonder deze stilte na afloop zou ik het no way vol kunnen houden. Ik heb het nodig om op te laden.
  2. Ik vind afspraken leuk, maar in gelimiteerde dosis
    Ik kan er enorm chagrijnig van worden en zelfs in paniek van raken als ik elke dag van de week alles volgepland heb staan, zelfs al gaat het om leuke dingen. Waar is mijn rustmomentje?
  3. Ik pas me aan aan de situatie
    Ben ik met mijn Purmerendse vriendinnen, dan heb ik binnen no-time mijn Amsterdamse accent weer terug en klets en kwebbel ik mee over de nieuwste roddels en verhalen uit mijn stad. Ben ik met mijn oude jeugd vriendin die weer totaal anders is, dan ben ik veel rustiger en het tegenovergestelde van bovenstaande “Lau”. Ik pas me altijd aan, waar ik ook ben.
  4. Ik maak makkelijk nieuwe vrienden
    Contacten leggen? Geen probleem! Ik heb duizenden contacten uit allemaal verschillende landen die zonder twijfel zin hebben om een drankje te doen als ik in de buurt ben. Maar het contact met echte vrienden onderhouden? Ho maar. Als ik ergens slecht in ben, dan is het dat wel. Mijn video van vorige week zegt genoeg.
  5. Ik ben graag alleen, maar niet graag eenzaam
    Het grappige is dat ik min of meer al deze punten opsomde in mijn video waarin ik vertel over mijn vrienden-probleem. Weer een enorm herkenbaar punt: ik heb graag rust en stilte om mij heen, maar zodra ik voel dat er niemand is met wie ik wél uit zou kunnen gaan kan ik mij prompt weer heel eenzaam voelen. Heel dubbel, maar waar.
  6. Ik heb last van plaatsvervangende schaamte…
    Vroeger kon ik geen film of serie op laten staan waarin iemand voor schut werd gezet. Ik wilde op zo een moment het liefst door de grond zakken van schaamte (zelfs al ging het dus om een fictief personage) en vandaag de dag heb ik daar nog steeds last van. Gebeurt iemand iets gênants dan ren ik het liefst op diegene af om te zeggen dat het mij ook zo vaak gebeurd is, zelfs al is dat helemaal niet waar. Alles om die plaatsvervangende schaamte te stoppen.
  7. …en dan krijgen we last van woorddiarree
    Man wat kan ik kakelen. De situatie wordt pas echt extreem als er een stilte valt en ik deze probeer op te vullen. Niets ongemakkelijker dan stilte. Alleen bij mensen die ik goed ken en vertrouw kan ik met deze stilte omgaan.
  8. Ik ben de light of the party (en zijn dan ineens verdwenen)
    Ik kan makkelijk tot 04:00 de show stelen op een feest en ineens weg “moeten”. Zodra ik besluit dat ik weg wil, dan ben ik ook direct weg en dat vaak zelfs zo onopvallend mogelijk.
  9. Ik word vaak voor extravert aangezien
    En dit is precies wat bij mij voor zoveel verwarring zorgde. Ik ga graag uit, ben graag overal bij en het liefst mis ik niets. Hoe kan het dan dat ik zoveel behoefte heb aan stilte en alleen zijn? Het antwoord lag dichterbij dan ik dacht: ik ben een dikke extraverte introvert!
  10. Ik word niet graag gestoord als ik iets voor mezelf doe
    “Want dan laden we op, en dat doen we graag alleen. Grappig genoeg kan dat laatste ook op heel drukke plekken het geval zijn, zoals in cafe’s of andere drukke plekken. Toekijken en er NIET aan mee hoeven doen, kan de ultieme ontspanning zijn voor introverte extraverten. Op die manier doen we mee, maar toch ook weer niet.”

Al lezend kwam er een enorme lach op mijn gezicht. Het was alsof ik een artikel van mezelf aan het lezen was! En het mooiste van dit alles? Er waren blijkbaar veel meer mensen zoals ik! Ook dit is maar weer het bewijs dat ik beetje bij beetje erachter kom wie ik ben en wat ik wil in het leven. Dit soort persoonlijke artikelen helpen mij te reflecteren en, hopelijk, jou niet “alleen” te laten voelen. Nogmaals, een identiteitscrisis is de normaalste zaak van de wereld en teveel piekeren helpt niet. Meestal kom je júist achter wat je wilt door er niet mee bezig te zijn!

Herken jij jezelf in dit verhaal? Ben jij een introvert, extravert of extraverte introvert?

Liefs,

Lau

 

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube