Een race is -in mijn hardloopgeschiedenis- werkelijk waar nog nooit zo’n grote fysieke challenge geweest. De Zandvoort Circuit Run behoort normaal tot één van mijn favoriete races, maar dat het dit jaar niet hetsoort run zou worden die we van Zandvoort gewend zijn, was na het zien van het weerbericht al gauw duidelijk. Na een regenachtige en koude Electric Run op zaterdagavond stond ik met lichte keelpijn en een pruillipje op zondagochtend naast mijn bed, klaar om de grote uitdaging aan te gaan. Ik besloot mijn hersenen maar gewoon uit te zetten en mijn benen het werk te laten doen op de automatische stand. Met niet alleen een harde tot stormachtige wind, maar ook stortbuien en kou was het vooruitzicht niet al te plezierig. Getsie! Al helemaal niet gegeven het feit dat ik die vrijdag nog had lopen zweten als een otter in Málaga, met 30 graden en geen wolkje te bekenen! Vandaag nemen we een duik terug in de Zandvoort Circuit Run 2015, alleen dit keer onder het genot van een warme kop koffie en een dikke trui. Op die manier is de race ineens een stuk prettiger te ervaren. Ga je de komende 5 minuten even met me mee terug naar gisteren, terug naar het natte Zandvoort?

2015-03-29 20.30.20 (3)

De toppers Demi, Natasja & Marleen (Half Crazy Runner’s Crew) weten mijn excitement vlak vóór de race vast te leggen. Dat vrolijk kijkende meisje rechts in de hoek, die ja. K-k-k-koud!

HET CIRCUIT: ‘IK HEB TREK, IK MOET WEER VERDER’

‘Als ik mijn capuchon nou met één hand vasthoud terwijl ik mijn andere arm mezelf door de wind laat slaan en dat per arm om de minuut afwissel, dan is die storm best te doen’. Met deze kromme theorie in mijn achterhoofd huppel ik vrolijk mijn weg over het circuit. Afgezien van die verschrikkelijke regen, gaat het best lekker. Ik ren langs twee knappe dudes en we raken aan de praat. Even hebben we het over het weer, de standaard openingszin natuurlijk, welk in dit geval al helemaal toepasselijk is. Na wat woordwisselingen zeg ik dat ik weer snel verder moet, ik heb namelijk trek in het broodje dat op me te wachten staat bij de finish. Lachend loop ik ze voorbij, maar al snel wint het mannen-ego en trekken ze een haastig sprintje vooruit, net zo ver totdat ik ze niet meer zie. Jongens toch. Waarom moeten die zich altijd bewijzen?

Ik huppel verder en zit helemaal in mijn element. Mijn armen daarentegen beginnen al wat lam te raken zo zwevend in de lucht, maar dat liever dan die windhozen vol harde regen op mijn smoel. Op kilometer 4 is de weg naar het strand al in zicht en even ben ik bang voor wat er komen gaat. Die angst blijkt helemaal terecht te zijn: zodra ik naar links afsla om het strand te betreden krijg ik een enorme klap wind, nattigheid en stukjes zand in mijn smoel. Fuck you, windgoden.

2015-03-29 20.49.05 (3)
Een sfeerimpressie van het zonnige Zandvoortse strand

HET STRAND: ZANDHAPPEN, VLOEDGOLVEN EN WINDHOZEN

Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht, een glimlach die langzaam overgaat in een grote lach totdat ik doorheb dat ik heel even serieus hardop aan het lachen ben. Is die storm nou zojuist in mijn hersenpan geslagen? Word ik gek? Nee, dat is het niet. Het feit dat ik hier, op dit moment, met 6 blaren, een natte kleef BH (sport BH vergeten!) en doordrenkt tot op het bot een poging doe het zachte strand van slechts enkele meters breed te overwinnen, dát maakt me aan het lachen. Als je het namelijk zo bekijkt is het eigenlijk zo krankzinnig dat het hilarisch is. Dat niet alleen, ook mijn duizenden mede-hardlopers (die er overigens net zo verrot uitzien als ik) hebben het in hun verstrooide hardloophoofd gehaald om vrijwillig mee te doen aan een 12 kilometer race op de luie zondag. En dan nog betalen ook. Toch snap ik ze. Snap ik mezelf. We zijn immers hardlopers, en hardlopers zijn nou eenmaal een tikkeltje gestoord.

Na 4 kilometer lang naar mijn voeten gestaard te hebben (in een poging de regen te ontwijken) merk ik dat langzaam maar zeker het rennend volk een andere richting aanneemt. Ik kijk vooruit en zie het centrum van Zandvoort voor me liggen. Even wil ik huilen van geluk, maar al snel wordt ik uit die droom gejaagd doordat ik met beide voeten geraakt wordt door een grote golf die over het strand jaagt. Fijn, alsof mijn voeten nog niet genoeg aan het soppen waren.

‘Het einde is inzicht!’

HET CENTRUM: ‘NOG STEEDS HONGER?’

Na een stijle klim omhoog van het strand naar het centrum (een klim die ik rennend probeer te doen, al denk ik dat het meer lijkt op een huppel in slowmotion) gaat er een wereld voor me open. Wat een verschil met de omstandigheden op het strand! Tussen de gebouwen door is de wind al een stuk minder aanwezig en ik voel mij even als een Mario Kart poppetje dat zojuist meerdere snelheidsupgrades te pakken heeft. Na een consistent tempo van 5’30 op het circuit en een langzaam tempo van 5’55 op het strand, lijkt er zowaar in het centrum -pardon my french- een pepertje in mijn reet gestopt te zijn. Ik ben zo verrast door de verminderde wind en regen hier in het centrum dat mijn benen alleen maar harder willen. Vrijwel geheel de route door het centrum versnelt mijn tempo dan ook naar een pas van onder de 5 minuten per kilometer, een tempo dat ik in geen tijden meer gelopen heb. De 4 is weer in beeld! I’M ON FIRE!

Kilometer 11. Nog één kilometer te gaan. Zie ik daar nou in de verte de twee hunks van eerder deze race? De patsers! Me eerst heel zelfverzekerd inhalen, om vervolgens in te kakken. Dit keer laat míjn ego mezelf verder naar voren door de menigde sjezen. Met een gemiddeld tempo van minimaal 4’45 minuten per kilometer roetsj ik lang ze. ‘Hé, daar heb je d’r weer!’ zegt de één. ‘Ja guys, nu heb ik toch écht wel honger!’. Hasta la vista!

Met een lach van hier tot Tokio besluit ik de laatste meters alles te geven. Het einde is inzicht. Hoe heb ik in godsnaam de afgelopen 12 kilometer doorstaan? Ben ik er echt nu al? Dat is eigenlijk best snel voorbij gegaan. Ik gooi beide armen in de lucht en besluit extra groot te lachen voor de camera. Als een verzopen maar tevreden katje neem ik mijn medaille en flesje AA in ontvangst.

20150329_175706 (3)
Tsjap tjoi, kerrie, ketjap & kipsaté’ is als je het mij vraagt hét ideale post-running food. 

VOLDOENING EN AFHAALCHINEES

Met een tijd van 1:06:27 liep ik de Zandvoort Circuit Run 2015 uit. Met deze omstandigheden, in deze conditie, na een feest tot 07:00 op donderdag een 5 kilometer race op vrijdag, is dat iets waar ik nooit van had durven dromen. Dat moet gevierd worden.

Die avond eet ik meer Afhaalchinees dan mijn buik aankan en val ik moe, nog ietwat rillerig en met een volle, voldane maag als een blok in slaap. Wat een race, maar wat heb ik genoten.

Hoe ging JOUW Zandvoort Circuit Run 2015?

Liefs,

Lau

 

 

 

Dit vind je misschien ook wel interessant: