Al maanden riep ik met pijn in mijn hart dat ik dit jaar niet mee zou doen aan de Zandvoort Circuit run. Dit kwam niet doordat ik niet wílde, maar simpelweg omdat ik dat weekend vrij zou moeten houden voor de eerste #teamrunninglau meet-up van de marathon. Toen ik echter op donderdag hoorde dat zondag niet meer van toepassing was, wist ik niet hoe snel ik de Runner´s World moest bellen om te kijken of er nog een plekje voor mijn scharregat over was. Ik had geluk: die was er. Voor de derde keer op rij zou ik mee gaan doen aan één van de meest challenging maar leukste parcoursen van allemaal: de Zandvoort Circuit Run 2016.

Captura de pantalla 2016-03-20 a las 21.52.20

Granny style

Gisteren ben ik expres vroeg mijn nest in gedoken om extra uitgerust aan de finishlijn te verschijnen. Het afgelopen jaar was ik telkens niet optimaal uitgerust doordat ik midden in mijn Erasmus zat en feestjes vaker wel dan niet voorkwamen. Dit jaar is dat wel anders: ik heb al zo lang geen drankjes op en het laatste feestje kan ik me niet eens meer herinneren. Call it granny style, maar het is heel gunstig wat betreft mijn gezondheid en prestatievermogen. Ik sta dan ook vol goede moed op en heb súper veel zin in wat komen gaat. Let the games begin!

Warming up

Vol enthousiasme wandel ik zo´n halve kilometer naar het station om de trein richting Sloterdijk te pakken en vervolgens over te stappen op de trein richting Zandvoort. Ik vind dat reizen altijd heel vervelend doordat je er moe van wordt (al vóór het begin van de wedstrijd), maar je moet er wat voor over hebben. Zo´n 1,5 uur later sta ik dan eindelijk in Zandvoort, om tot de vervelende ontdekking te komen dat het hier regent. En waait. En goed ook. Als een ware (chagrijnige) ijskoningin stamp ik richting de startlijn, die vervolgens ook nog eens verdomd ver weg blijkt te zijn. Eigen schuld dikke bult, kom ik al snel achter: ik had binnendoor moeten lopen, in plaats van via de boulevard. In totaal zo´n 2,5 kilometer verder kom ik dan eindelijk verkleumd en moe aan. Moet ik serieus nu nog 12 kilometer gaan rennen?

Kilometer 1 – 4: 21:11

Alsof de weergoden dit jaar medelijden met me hebben, slaat het weer zodra ik in het startvak sta totaal om. Geen regen meer en de wind valt ook best mee. Het startschot klinkt en vol goede moed begin ik aan de 12 kilometer lange reis. Terwijl ik me op laat slokken door de menigte denk ik terug aan de voorgaande jaren. De Zandvoort Circuit Run blijft ook verassen. Zo herinner ik me nog goed dat ik in 2014 bijna stikte van de hitte, waarna ik in 2015 weggeblazen werd door de storm. Dit jaar daarentegen, is het weer perfect. Niet te warm, niet te koud en on top of that voel ik me uitgerust. Ik voel het aan mijn water: dit wordt mijn race. Dacht ik, althans.

De eerste 4 kilometers gingen zonder enkele zucht of stoot. Ik had het gevoel dat ik vloog en heel het asfalt in mijn macht had. Nu ik achteraf mijn gemiddelde pas zie, valt dat me nog tegen. Voor mijn gevoel was ik namelijk véél sneller op het circuit! Leerpuntje: dat je op een circuit rent, betekent niet meteen dat je ook een race auto bent, Lau. Maar goed, dat neemt niet weg dat ik gewoon enorm lékker ging. Met het tempo dat ik nu liep, kon ik makkelijk onder het uur komen, mits er niet een enorm obstakel voor me lag: het strand.

Kilometer 5 – 8: 43:07

Bij aankomst maak ik nog een vrolijke Snapchat, niet wetende wat voor hel me te wachten staat. Mijn vader waarschuwde me al eerder die ochtend en ook de schreeuwende meneer op het station van Zandvoort had ik iets horen roepen: enorme wind en een hoge zee, wat betekent: alleen maar ZACHT zand. Als kind heb je vast wel eens een stukje door het zachte zand gerend in de zomer, in een poging beachvolleybal te imiteren. Dan weet je waarschijnlijk ook als geen ander dat hardlopen door zacht zand gewoon geen doen is. Elke stap die je zet glijd je weg, waardoor elke stap dubbel zoveel inspanning kost.

Als een kikker sprong ik van links naar rechts, opzoek naar een degelijk stukje strand, maar het was onmogelijk. Zelfs bij de golfslag was het zand namelijk oerzacht en zakte ik diep weg bij elke stap die ik zette. Met een paar zeiknatte schoenen als gevolg besluit ik uiteindelijk helemaal aan de linkerkant van het strand te lopen, om de stoet mensen bij de zee te vermijden. Omdat ik absoluut mijn tempo niet kwijt wilde raken, probeerde ik mezelf zo snel mogelijk door het zand te wroeten, met een kneiterhoge hartslag als gevolg. Dit kán niet goed zijn, dacht ik, terwijl ik al hinkelend en huppelend rare sprongetjes maakte door het zachte zand. Wel 10 keer vervloekte ik mezelf. ´Waarom moest ik nou wéér meedoen?´ ´Vorig jaar hetzelfde riedeltje, dit is NOT cool´.

Na enkele kilometers was het eind eindelijk in zicht. Zodra mijn eerste voet het asfalt raakt, begin ik als een malle te rennen. Een harde ondergrond, ZO FIJN! Meteen ligt de volgende uitdaging op ons te wachten, namelijk een steile helling. Direct na het zachte zand komt dit als een zware opdracht, maar ik besluit door te zetten. Ik ben nu immers toch al moe. Na helling nummer één en hartslag op volle toeren kom ik helaas tot de ontdekking dat we direct nóg een keer steil omhoog moeten en zit er niets anders op dan inhouden. Eenmaal bovenaan schreeuwt heel mijn lichaam om stilstaan, maar ik weet mezelf in te houden. Langzaam martelen, is dit. Gedurende 3 minuten jog ik op enorm rustig tempo voort om mijn hartslag weer normaal te krijgen. Het werkt: ik voel me weer als herboren.

Captura de pantalla 2016-03-22 a las 11.38.48

Kilometer 9 – 12: 1:03:28

Al snel weet ik weer rond de 5´00 minuten per kilometer te komen en dat voelt góed. Wel 3 keer achter elkaar speel ik het nummer ´Deja tú estres´ af, omdat die zo een belachelijk drukke en opzwepende beat heeft. Ik moet en zal een nieuwe record zetten, ik ben nu zó dichtbij. Ondertussen krijg ik een berichtje binnen van Antonio, met de vraag of ik nog leef. Zodra hij ziet dat ik het lees maar niet antwoord (dat ging écht niet op het moment, hijg hijg) krijg ik een tweede berichtje binnen: ´Venga, campeona, eres la mejor, ya te queda nada!!´ oftewel: ´Kom op, kampioen, je bent de beste, je bent er bijna!´. Zijn berichtje lijkt te werken, want de laatste kilometer loop ik sneller dan alle voorgaande kilometers. Ik weet het finishmoment zelfs vast te leggen, terwijl de camera man me op heterdaad betrapt tijdens het nemen van een selfie. Eens een blogger.. ;-) Na 1:03:28 uur en een gemiddelde snelheid van 11,345 km/uur kom ik over de finish.

Ik heb een nieuw record op de Zandvoort Circuit Run. BOOM!

Jaar 1: 1:06:14
Jaar 2: 1:06:27
Jaar 3: 1:03:28
Jaar 4: Onder het uur?

Dromen en streven mag. Het houdt ons gaande. Volgend jaar gaat het me lukken, al moet ik zwemmend de zee door.

DSC_0128

Nou vertel op: heb jij meegedaan aan de Zandvoort Circuit Run? Hoe ging het bij jou?!

Liefs,

Lau