Wij hardlopers worden vaak asfaltvreters genoemd, terwijl er tegelijkertijd geruchten gaan dat asfalt helemaal geen goede ondergrond is om op te rennen. Is asfalt echt zo slecht om op te lopen? En zo ja, wat is beter, zand, grind of bospad? Dat het type ondergrond zó een belangrijke rol zou spelen bij het hardlopen had ik als runner newbie nooit gedacht. Met de jaren werd me echter steeds duidelijker hoeveel een goede ondergrond voor je kan doen, of beter gezegd voor je kan verprutsen. In het artikel van vandaag bespreek ik welke ondergronden het best zijn op te hardlopen en wat mijn persoonlijke favoriet is.

  1. Zand
    Toen ik net na de beruchte marathon van Amsterdam 2016 in Málaga kwam wonen dacht ik het slim aan te pakken. Ik woonde zo een 10 minuten van het strand af en kon daar mooi van profiteren om mijn zwaar overbelastte knie wat rust te geven. Zand was immers een zachte ondergrond en dat was precies wat ik volgens mijn fysio nodig had. Toch? Daar liep ik dan, 4 keer per week met een knalrood hoofd en knetter hoge hartslag mezelf door het zand te vechten. Om het verhaal kort te houden: Met mijn kniepees ging het inderdaad steeds beter, maar ik eindigde met dikke vette shin splints– en hielblessure. Het zand is verraderlijk omdat het inderdaad zacht aanvoelt, maar verschrikkelijk instabiel is. Je vergroot de kans op blessures en verzwikte enkels en/of achillespeesblessures liggen op de loer. Wil je toch kunnen genieten van een run op het strand tijdens je vakantie? Doe dit dan op de verharde stukken langs de waterkant.
  2. Asfalt
    Asfalt is waarschijnlijk de meest bekende hardloopondergrond onder de lopers. Logisch ook: tenzij je gezegend bent met een bos naast je deur of atletiekbaan om de hoek is dit de meest toegankelijke manier om voor een loop te gaan. Toch moeten we asfalt niet onderschatten. Het is een betere optie voor de iets meer ervaren lopers omdat deze harde ondergrond meer van je lijf en gewrichten. Op het asfalt gebruikt je de gewrichten meer, wat kan lijden tot blessures als je dit niet gewend bent. Ren jij het liefst op asfalt? Geen paniek! Je kunt de kans op blessures aanzienlijk verminderen door schoenen met extra demping te gebruiken.
  3. Gras
    Mocht je het geluk hebben net als ik een fietspad naast een graspad te hebben dan zou ik hier zeker gebruik van maken door af en toe afwisselen van asfalt naar gras. Gras dempt enorm en zorgt voor een zachte landing, wat de kans op blessures weer vermindert. Heb je echter vaak problemen of blessures bij de zool van je voet dan is gras niet de beste optie omdat je op gras eerder geneigd bent te overproneren.
  4. Grindpaden
    Persoonlijk vermijd ik grindpaden na een keer keihard onderuit te zijn gegaan (met bloederige wonden als gevolg). Mocht je een normaal mens zijn, met andere woorden: geen ontiegelijk grote kluns zoals ik, dan kan een grindpad echter een goede optie zijn. De kleine steentjes zorgen namelijk voor een lichte demping, wat je run een stuk aangenamer maakt!
  5. Atletiekbaan
    Op mijn 12e en 13e zat ik op atletiek (althans, wat ik daar uitspookte was weinig athletics aan en meer een excuus om mijn ouders te laten geloven dat ik ook daadwerkelijk wat uitvoerde). Wat zijn de tijden toch veranderd sinds dien! Vandaag de dag train ik zelden op een atletiekbaan, maar ik moet zeggen dat een atletiekbaan heerlijk rent. Fijne demping en overzichtelijkheid maakt het perfect voor een intervaltraining, al moet je hier ook uitkijken voor blessures. Als je namelijk écht lange afstanden maakt is de kans weer groot dat je een lopersknie ontwikkelt, door telkens dezelfde bochten te nemen (en je lijf dus aan een kant meer te belasten dan aan de andere kant). Alles met mate dus.
  6. Bospaden
    De “ondergrond der ondergronden” is het bospad. De meeste bospaden bieden een geweldige demping aan en het is een ideale training voor je coördinatie door alle kronkelende paden, takken en wie weet wat je nog meer tegenkomt in het bos. Bovendien ren je in de natuur en adem je frisse lucht in. Wat is er fijner dan de geur van natte grond en bos? Goede demping, leuk parcours en geen uitlaatgassen. Ja, ode aan de bospaden.

Mijn favoriet?
Ook ik ren, zoals de meeste lopers, voornamelijk op een harde ondergrond. In Málaga is dat de boulevard van La Malagueta, in Purmerend mijn favoriete pad lands het kanaal. Toch, wanneer ik de kans krijg, duik ik het allerliefst het bos in. Niets zo rustgevend, verfrissend en mooi als een ochtendrun in een nog slapende groene wereld.

Wat is jouw favoriete ondergrond?

Liefs,

Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube