Na maanden vol hysterie, geharste armen, blaren zo groot als mijn hoofd door de gevaarlijk hoge hakken en dagen met meer make-up dan een clown zou dragen kwam gisteravond het Miss World avontuur tot zijn einde. Man, man, man.

Wat was ik nerveus.

Je zou denken dat ik wel wat gewend ben. Een theaterzaal gevuld met honderden onbekenden laat mijn hart niet veel sneller kloppen. Maar hey, je zou je verbazen over alles wat er mis kan gaan tijdens zo een missverkiezing. Waar de andere misses zich ernstig zenuwachtig maakten over de juiste pose, de perfecte lach en vooral het feit dat we voor jan en alleman op een podium zouden moeten verschijnen, maakte ik me vooral druk om mezelf. Dat klunzige wezen dat Lau heet. Want alle hakken nog aan toe, wát een choreografie komt er kijken bij zo een missverkiezing. Van links naar rechts, kruisend door het midden, in piramidevorm terug en vervolgens rollend op de trappen omhoog. En dat allemaal met een enorme lach op je gezicht én – onderschat het niet – het gebroken voetje. Deze standaard miss-houding heb ik officieel zo genoemd nadat ik meerdere keren bijna mijn enkel brak in een poging mijn voet zo elegant mogelijk (?) te buigen. Gelukkig hoefden we maar 8 uur van tevoren aanwezig te zijn. Kuch.

Heb ik jullie al verteld dat het gala zelf eigenlijk er helemaal geen drol toe deed? Nee, het écht belangrijke moment hadden we allemaal de dag ervoor gehad, tijdens het officiële interview met een jury van 14 man. Het was dan ook precies daar dat ik erachter kwam dat ik niet in de top 12, noch de top 6, laat staan de top 3 zou belanden. Laat ik jullie een kleine schets geven van wat er de beruchte middag precies gebeurde.

Ik nam mijn rol als kandidate Miss World Málaga serieus. Zo serieus, dat ik de ochtend van het interview naar de kapper besloot te gaan en mijn haar opperde top heb laten opsteken om me vervolgens in mijn gloednieuwe (en bloedhete) roze broekpak te hijsen. Na een uur wachten met 35 graden in een benauwd dorp (ik was bizar Hollands op tijd) was het mijn beurt. Toen mijn naam werd aangekondigd paradeerde ik met mijn grootst mogelijke lach naar binnen. Ik hoorde van al mijn mede Misses dat ik vooral Miss World Málaga 2017 moest aankijken mocht ik het spannend vinden, zij had al de voorgaande misses immers aangemoedigd, gerustgesteld en vooral heel veel glimlachen toegeworpen tijdens het interview.

Ik neem plaats en kijk om me heen. Terwijl ik comfort bij Miss 2017 zoek door naar haar te lachen, krijg ik de meest serieuze blik van de geschiedenis terug. Ik schrik (maar lach nog steeds) en keer me tot het juryhoofd. Het juryhoofd vraagt me of ik kort iets over mezelf kan vertellen. Alles wat ze ons hebben geleerd pas ik toe: ik praat kalm, lach vriendelijk en kijk alle 14 juryleden aan terwijl ik mijn verhaal vrolijk vertel. Ook de huidige Miss World, al lacht ze geen één keer terug. Zodra ik klaar ben met mijn verhaal komt het hoofd met een serieuzere vraag: Hoe kan het dat ik, met al mijn bereik op social media, hier geen gebruik van heb gemaakt om zo de Miss Multi Media titel te winnen en dus automatisch in de top 12 te belanden? Ik slik. Die vraag had ik niet zien aankomen, maar gelukkig weet ik dondersgoed waarom ik die keuze heb gemaakt.

Ik leg de jury vriendelijk en kalm uit dat heel mijn leven min of meer gebaseerd is op cijfertjes, mijn werk, mijn volgers, mijn leven. Ik leg ze uit dat ik voor één keer wilde laten zien dat ik ook iemand ben zónder social media, dat dit voor mij een manier was om mezelf te bewijzen en te laten zien dat ik social media helemaal niet nodig heb om te shinen. Daarnaast wil ik niet de irritante influencer zijn die haar volgers 500 keer om een like vraagt. En man, wat gaat dat goed. Ik moet zeggen dat ik mezelf verbaae, zo kalm en duidelijk dat mijn Spaans eruit komt. Hoera!

Tot Miss World Málaga 2017 begint met praten.

Alsof ik in de tweede kamer zit verandert mijn leuke interview in een oneindig debat over waarom ik de kans heb laten schieten om naar de finale te kunnen gaan. Terwijl de 14 juryleden stilzitten en luisteren, krijg ik de een na de andere kanonskogel naar mijn hoofd. Het is desinteresse. Ik vind de regionale missverkiezing niet belangrijk genoeg. En ik doe er te makkelijk over. Voor ik het weet is mijn tijd om en loop ik verward de kamer uit. Ben ik nou net aangevallen door degene die mij juist zou moeten geruststellen?

Juist ik, de Nederlandse die hier pas 1,5 jaar woont en het nog nét een tikkeltje spannender vindt om in het Spaans te praten dan de 35 Spaanse schoonheden die hier geboren zijn, kreeg het moeilijkste interview van alle misses bij elkaar.

Maar goed, terug naar gisteren. Daar zaten we dus. Met 35 meiden en 35 make-up artists in opleiding in één kamer. Terwijl iemand verontrustend lang de stijltang op mijn poreuze haar hield, legde de ander de basis voor mijn make-up en vergat daarbij de blauwe aders in mijn wallen te bedekken met wat concealer. Terwijl de andere misses klaagden over hun honger (je eet natuurlijk niet te veel als je zo het podium op moet), verging ik van de buikpijn door de 3 kilo salmorejo met stokbrood van mijn schoonmoeder die ik vlak daarvoor naar binnen had gewerkt. Opgeblazen als een tonnetje, met een jaren 50 kapsel en mijn blauwe aderen was ik min of meer klaar voor wat er komen ging en vlogen de uren sneller voorbij dan ik had gedacht. Het moment was binnen no-time daar en voor ik het doorhad paradeerde ik over het podium.

Dat ging in het kort zo:

Voor Miss Best Body kwalificeerde ik niet, maar won iemand met precies hetzelfde lichaam, voor Miss Sport kwalificeerde ik niet, maar sport ik meer dan de meeste bij elkaar, voor Miss Sympathie kwalificeerde ik niet en – vanzelfsprekend – voor het interview kwalificeerde ik niet. Stond ik daar dan, voor jan met de korte achternaam. Het werd me daar duidelijk dat dit hun manier was van wraak op het feit dat ik 0 publiciteit had gegeven aan de verkiezing en voor ik het wist zat ik alweer backstage met allemaal verdrietige en huilende meiden om me heen. Terwijl de meiden gefrustreerd en verdrietig hun familieleden belden, zat ik gelukkig en tevreden aan mijn broodje kaas en was mijn enige zorg hoeveel honger ik wel niet had gehad op het podium. Daar ben je een nuchtere Hollandse voor, niet?

Mijn mening over missverkiezingen

Ik ben oprecht verbaasd over de manier waarop de jury dit heeft aangepakt. Ik vond het een leuk avontuur, heb hele lieve meiden leren kennen en ben vooral heel blij voor de meiden die in de top 3 eindigden. Deze meiden leven hiervoor en verdienen het meer dan ons allemaal bij elkaar. Het is een grappig wereldje, maar ook af en toe een sluw wereldje. Je moet vooral meedoen als je dat graag wilt, maar houd altijd in je achterhoofd dat het niet altijd even eerlijk gaat. Ik weet dat ik goede kansen had verder te komen tot het uitkwam dat ik geen publiciteit besteedde aan de verkiezingen. Het is een toffe ervaring zolang je altijd bij jezelf blijft, doet wat je normaal ook zou doen en je je vooral niet gek laat maken!

Bucket list
◌ Meedoen aan een Spaanse missverkiezing ✓.

Liefs,

Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube