Ik moet toegeven dat ik dit bijna niet uit durf te spreken, wetende dat de vegan community soms nogal streng kan zijn voor de wannabe of falende vegans. Laat ik het toch maar doen.

Veganisme trekt al een tijd mijn aandacht. Niet alleen voor het welzijn van dieren, maar ook om gezondheidsredenen blijf ik keer op keer weer de vegan videos aanklikken op YouTube en kan ik het niet laten hier en daar een documentaire (Forks over Knives) te kijken. Toch word ik er keer op keer op gewezen dat ik – blijkbaar – niet in staat ben om daadwerkelijk veganistisch te eten. En al helemaal niet in Spanje.

Vorige week besloot ik een poging te doen mijn Spaanse vrienden uit te leggen dat ik geïnteresseerd was in het veganisme. Nou weet ik dat zelfs in Nederland wel eens discussies ontstaan over dit onderwerp, maar de discussie die hieruit voortkwam was heftiger dan een discussie tussen een vegan en een boer. Waar je in Nederland nog enigzins begrip krijgt, word je hier in het zuiden bijna aan de schandpaal genageld. Of naar een tehuis gebracht. Want om geen Jamón te eten, moet je wel héél gek zijn!

Maar goed, gelukkig ben ik redelijk wat gewend en doen de reacties van anderen – na zoveel jaar bloggen – me niet zo heel veel meer. En dus besloot ik 5 dagen terug écht meer op mijn vlees-, ei- en zuivelinname te letten. De eerste dag ging dat goed. Ik at mijn havermout (met amandelmelk!), had wraps met kikkererwten en salsa als lunch (Bedankt YouTube) en at Spaanse Gazpacho met stokbrood als avondeten. Voelde goed. Missie volbracht.

Tot mijn ouders op bezoek kwamen.

Van vrijdag tot en met gisteravond ben ik elke dag (ik overdrijf niet) uiteten geweest. Sowieso ga ik in Spanje veel uiteten, dit is namelijk deel van de cultuur. In plaats van een drankje te doen is het de normaalste zaak een tapas hapje te eten. Op zich zou dat in Nederland geen probleem zijn (alhoewel, economisch gezien misschien), maar in Zuid-Spanje draait het leven om eten en het eten om vis en vlees. Het is hun passie, hun ambacht. Zelfs vegetarisch eten is lastig in de iets minder drukke steden. Natuurlijk, er zijn altijd fancy (duurdere) vegan tentjes te vinden, maar dat zijn niet de tentjes waar mijn vrienden op vrijdagmiddag, zaterdagavond en zondagochtend afspreken om gezellig wat te eten. En dan heb je ineens de keus tussen: Een broodje Spaanse ham / wrap met tonijn en bacon / pistolet kipfilet of de halve zee gefrituurd op je bord. Of hamkroketjes. Ja, die verdomde kroketjes, dat is mijn zwakke punt. Er eenmaal bij neergelegd dat veganistisch eten blijkbaar geen optie was en ik toch elke avond met mijn ouders mee wilde gaan, heb ik denk ik zo een 15 Spaanse mini kroketjes in de afgelopen 3 dagen gegeten. Oh, en een enorm stuk tonijn. Een kwestie van dieper kan je nu toch niet meer zakken. De laatste dag vond ik wonder boven wonder een vegan hapje op de kaart. Wat bleek? 10 euro voor twee minuscule banaan kroketjes. Een halve Hollandse kroket had nog groter geweest dan die twee bij elkaar. Dik afgezet dus. Ja, veganistisch uiteten is vrijwel mission impossible. En dan heb ik het nog niet eens over eten bij mijn schoonouders gehad: Geen gerecht zonder vlees. Eet je het niet, dan wordt je dat niet bepaald in dank afgenomen…

Nou ben ik niet de strengste en snap ik ook helemaal dat je niet van de één op de andere dag een diehard vegan wordt. Laat staan als je niet eens vegetarisch was! Ik bewonder veganisten in hun doorzettingsvermogen en wilskracht. Ondanks dat het iets is dat ik blijf nastreven, faal ik er telkens weer in. Het is zo ironisch. Ik wil het zo graag, maar het lijkt maar niet te lukken. Ik eet hier in Spanje meer vlees en eieren dan toen ik in Nederland woonde, toen ik nog niet eens wist wat veganism was. Het stomme is dat ik niet eens écht van vlees houd, afgezien van mijn jamón croquetas en broodjes jamón kan me alles gestolen worden. Maar waar en hoe begin ik?

Ik wilde deze gedachten met jullie delen omdat ik denk dat veganisme vandaag de dag iets is dat niet meer vermeden kan worden. Of je bent vegan, of je kent wel een vegan. Ik deel dit om je te laten zien dat het echt niet voor iedereen zo makkelijk is als alle mooie, felgekleurde vegan social media accounts het doen lijken. Ik deel dit om je te laten zien dat je, ondanks de mislukte pogingen, het wel kunt blijven proberen.

Waarom ik de knoop niet doorhak en mezelf van de één op de andere dag vegan noem? Omdat ik weet dat dit niet realistisch is. Tot nu toe probeer ik het verschil te maken door thuis zoveel mogelijk veganistische maaltijden te bereiden. Buiten de deur? Daar maak ik me nu niet al te druk over. Ik ben al trots op de keuze thuis veganistisch te eten. Ik vraag me af of ik ooit in staat zal zijn een echte vegan te worden. Ik betwijfel het, eerlijk gezegd. Al helemaal in Spanje. Voel ik me daar slecht door of schaam ik me daar voor? Nee! Ik ben sterk van mening dat elke niet-vegan maaltijd een steentje bijdraagt. At je eerst elke maaltijd vlees, eieren en zuivel? Probeer dan nu één maaltijd te vervangen voor een vegan maaltijd. Wie weet besluit je ooit helemaal vegan te gaan. Wie weet ook niet. In the end zijn we ook maar mensen, door kleine stapjes te ondernemen komen we wellicht steeds dichter bij een diervriendelijke en gezonde samenleving.

Tips zijn overigens meer dan welkom.

Liefs,

Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube