Normaal schrijf ik niet zo gauw over Nederlandse events, maar het Nederlandse FuzeX lanceringsevent was wel heel gaaf geregeld. Zoveel toffe events van Asics de laatste tijd, waar blijft Nike? Ik vraag me af wat de strategie hierachter is, want het blijft als je het mij vraagt veelte stil vanuit huize Nike. Jammer, want I love them! Misschien zijn ze met iets heel tofs bezig en daarom zo stil?

Alle foto´s in dit artikel zijn gemaakt door zoutfotografie.nl.

Terug naar Asics. Afgelopen maandag waren Tony en ik officieel uitgenodigd om het Nederlandse FuzeX event bij te wonen. Dat betekent Antonio´s eerste persevent! Met knikkende knieën ging stapte meneer met mij de auto in richting Utrecht. Ik geef hem groot gelijk, ook ik zou peentjes zweten wanneer ik naar een event zou moeten zonder de taal te spreken. Gelukkig wist ik dat meneer in goede handen zou zijn en dat de opkomst altijd even lief is. En ook deze bleek dat niet anders te zijn!

We verzamelden bij de Intersportwinkel in Utrecht, middenin het prachtige centrum. ´Waarom kom ik niet vaker in Utrecht?´ dacht ik bij mezelf terwijl we ons richting de Intersport waanden. Dit was trouwens de ultieme gelegenheid om Tony ook een beetje meer van Nederland te laten zien. Hij was tot nu toe nog nooit verder dan Amsterdam, Zaandam, Volendam en Zandvoort geweest. #Shameonme. Binnen no time waren we bij de winkel en kon de pret beginnen. Zo leuk om weer allemaal bekende gezichten te zien!

Voor de run stonden er allemaal lekkere hapjes en drankjes op ons te wachten van de Yoghurt Barn. Oh wat mis ik de Yoghurt Barn in Spanje. Wat mis ik al die gezonde tentjes in het algemeen. Misschien zelf iets beginnen in Córdoba? Dan heb ik in ieder geval één vaste klant: mezelf. #ok.

Na een hapje, drankje en praatje was het tijd om de kleding in te duiken en de schoenen uit te testen. Ik had de FuzeX Rush natuurlijk al lang geprobeerd in LA (review vind je hier!) maar voor Antonio werd dit de eerste keer. Voor hem moet het een beetje gevoeld hebben als het moment dat ik 4 jaar terug ervaarde, toen ik na een half jaar hardlopen op mijn oude tennisschoenen eindelijk voor het eerst hardloopschoenen kocht.´Moet ik écht mijn broekje over die legging aandoen?!?!?!´ vraagt Tony met een bezorgde blik in zijn ogen. Arme schat, hij moet het nog leren. No better feeling. 

Met ons eigen personal trainer gingen we in onze gloednieuwe pakkies opstap. We begonnen met een kilometer hardlopen, stopten al snel voor een warming-up, dribbelden weer verder en voor we het wisten stonden we recht voor de Utrechtste Dom. Naast ons lagen 3 loodzware zandzakken waarvan ik hoopte dat ze er al lagen voordat Asics überhaupt het idee had dit te gaan doen. Helaas pindakaas wist meneer trainer dondersgoed wat wij er mee zouden gaan doen. Binnen no time lag Tony burpees te doen op de vieze grond terwijl ik met een zak van ik-weet-niet-hoeveel-kilo op m´n nek mezelf vooruit probeerde te krijgen. Grappig gezicht, dat wel.

Terwijl we nog aan het bij waren komen van onze burpees, was het alweer tijd om verder te gaan. En hoe! Wist jij dat de Dom 460 traptreden heeft? Nee? Ik inmiddels wel. Wie in godsvredesnaam heeft het in zijn of haar hoofd gehaald om zoveel trappen omhoog te gaan? Met kramp in mijn kuiten en pijn in mijn billen sleepte ik mezelf omhoog. Achter me en voor me hoorde ik af en toe een claustrofobisch gilletje of kerm van krampijn. Nee, ik was niet de enige die aan het lijden was. Antonio´s manier van kermen was makkelijk te herkennen, die gilde als enige telkens iets van ´Me cago en la hostía´ of ´Mierda´.

Toen we langzaam maar zeker bij de top van de Dom kwamen realiseerden we ons al snel dat het al die traptreden meer dan waard was. Wat. Een. Uitzicht.

Utrecht, je bent geweldig. En Asics, jullie ook.

Liefs,

Lau

 

 

 

Dit vind je misschien ook wel interessant: