Daar zit ik dan, in mijn schattige tuinstoel op ons piepkleine terrasje in Benalmádena. Met mijn laptop op mijn schoot begin ik te typen zonder dat ook maar iemand me daartoe verplicht. Niemand, evenmin mezelf. Ik schrijf deze blogpost omdat ik het wil. Omdat ik weer even met je wil kletsen. Omdat ik je mis. Mijn bloggers-gevoel kriebelt omhoog en ik kan het niet meer inhouden. Mijn vingers willen weer typen en ik kan niet wachten om mijn verhaal aan je kwijt te kunnen. Lieve lezer, ik stop met bloggen. Of toch niet?

Niets. Noppes. Nada.

De afgelopen 2 weken heb ik niets geschreven. Geen artikel, geen Diary, geen Friday Faves. Niets. Noppes. Nada. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik mijn blog ontiegelijk hard laten vallen. Voor de gemiddelde lezer zal dit hoogstwaarschijnlijk een worst wezen, maar de trouwe volgers zullen begrijpen dat dit een big deal is. Al 4 jaar lang schrijf ik elke week meerdere artikels per week, zonder ook maar ooit eerder een week er he-le-maal uit geweest te zijn. Toch had ik het deze keer meer nodig dan ooit te voren. Ik was uitgeput, maar dan wel op een goede manier. Dit betekent overigens niet dat ik helemaal stil heb gezeten, in tegendeel:

Van Social Reporter tot Spaanse hit?

In mijn laatste blogpost gaf ik al aan wat er op mij te wachten stond en hoe druk ik het de komende week (afgelopen week dus) zou krijgen. Als Social Reporter tijdens de Europese Kampioenschappen Atletiek 2016 maakte ik gedurende een week lang dagen van wel 12 uur of langer. Uitgeput maar vol enthousiasme wist ik de week door te brengen. Voor ademen was die week amper tijd, laat staan voor bloggen. Dat dit vervolgens tot mijn grote ´success´ zou leiden (oftewel: dat ik met mijn blonde kop op alle zenders en in alle kranten door heel Europa verscheen), had ik in ieder geval nooit durven dromen. Een interview dat heel mijn leven even op zijn kop zette, wat er vervolgens toe leidde dat ik niet alleen een Spaans Twitter account, maar tevens een Spaans YouTube kanaal opende. De intro video heeft inmiddels al 30.000 views. Insane, ja.

Lau rent weg. Opnieuw.

Door alle gekte, interviews en aanvragen die zowel vanuit Spanje als Nederland aan kwamen rollen pakte ik pas drie kwartier voor vertrek naar Spanje mijn koffer in. Een koffer die deze keer niet bestond uit een lichte 10 kilo inhoud, nee, deze keer was het een grote, dikke, 20 kilo zware koffer. Het zit namelijk zo: ik zal minimaal heel de zomer in Spanje doorbrengen. Pas 15 september verschijn ik weer in Nederland voor 10 dagen om onder andere een ´get together´ te organiseren (ja, met jou!!), wedstrijden mee te doen en evenementen bij te wonen. In andere woorden: vanaf dit moment zal ik meer in Spanje zijn dan in Nederland. Permanent wil ik het niet noemen, want ik ben bijna elke maand weer in het land te vinden om de connectie met jou, de volger, zo goed mogelijk te kunnen behouden en juist te vergróten. Dat blijft voor mij toch één van de belangrijkste dingen. Maar goed, je zult je dan misschien afvragen, wat ga je daar in Spanje in hemelsnaam allemaal uitspoken? Hoewel mij het idee van heel de dag zonnen & tapas eten inderdaad niet verkeerd klinkt, is het in de realiteit (helaas) totaal het tegenovergestelde. Het zit zo.

Verdomde, stomme, rottige puntjes

Zoals je in mijn laatste blogpost hebt kunnen lezen kreeg ik vlak voor de Europesche Kampioenschappen Atletiek van start gingen het goede nieuws door: ik had éindelijk AL mijn vakken gehaald! De vakken waarvoor ik tijdens mijn ´International Business and Languages Studies´ zó hard geknokt heb, de vakken waar ik soms keihard om gejankt heb maar ook weer veel van geleerd heb, die vakken, die zouden nu voor altijd over en voorbij zijn. Ge-wel-dig. Toch betekende dit nog geen diploma. De Hoge School van Amsterdam geeft namelijk nog rustig aan dat er ´slechts´ 226 van de 240 credits behaald zijn. Ja, 14 verdomde, stomme, kleine, rottige studiepuntjes die misschien wel het heftigst zijn van allemaal, wachten nog vol spanning op mij. En daarom, mijn lieve lezer, moet ik deze zomer álles geven wat ik in me heb. De deadline voor mijn scriptie staat voor oktober, maar mijn doel is om de draft-versie deze september al in te kunnen leveren.

´Een koffie en 50 uur extra, alstublieft´

Nou is een scriptie nog redelijk te combineren met een blog, maar zoals je waarschijnlijk weet doe ik sinds kort ook fanatiek aan hetgeen genaamd YouTube. Ik publiceer daar 2 video´s per week, waarbij ik minimaal 12 uur in één video steek. Ookal zie jij dit misschien niet zo snel terug in mijn video van 8 minuten, zijn het toch de uren die nodig zijn om een creatief concept te kunnen uitwerken, te filmen en vervolgens te editen. Nu heb ik dus sinds kort een Spaans kanaal erbij, waarbij één video per week geplaatst zal worden. Dat zijn al 3 vólle dagen die ik aan YouTube zit. Dan minimaal 2 volle dagen in de week aan de scriptie. Dan is er nog het huishouden, de social media, het mailcontact. En dan, ja, je zou hem toch bijna vergeten, zit er óók nog eens een Spanjaard in huis die af en toe wat aandacht nodig heeft.

Kortom: teveel plannen, te weinig tijd.

´Afscheid nemen bestaat niet´

Met deze post wil ik niet zeggen dat ik stop met bloggen. Absoluut niet. Wat ik er wél mee zeggen wil, is dat ik langzaam maar zeker mij meer op YouTube zal gaan storten (editen, filmen, video´s uitwerken.. Ik vind het geweldig!) en die andere twee volle dagen per week deze zomer écht moet gebruiken voor mijn scriptie. Keuzes maken. En vooral niet dingen half doen. Ik ben het zat jou steeds weer nieuwe blog-planningen te beloven waar ik me (nu) niet aan kan houden. Ik ben het zat om per nacht maar aan 4 uur slaap toe te komen doordat ik mezelf onmogelijke deadlines opleg. En daarom, mijn lieve lezer, hoop ik dat je begrijpt dat het deze zomer, voor het eerst in 4 jaar, een stuk stiller wordt op Runninglau.com. Ik weet dat ik je eerder iets soortgelijks heb gevraagd, maar voor nu wordt dát zelfs teveel met alles wat er gaande is. Zie het als een investering in te toekomst. Zodra de diploma binnen is heb ik weer 2 volle dagen per week om aan artikelen, blogposts en leuke content te besteden. Speciaal voor jou!

Tot die tijd, zal ik schrijven wanneer ik kan én wil, zoals nu. Bovendien is het rond de zomertijd altijd een stuk rustiger, voor elke blogger, omdat jij natuurlijk als lezer óók lekker van je vakantie geniet. Ik hoop zó dat ik je niet teleurstel. Na 4 jaar beteken je namelijk gewoon heel veel voor me.

Snap je?

Liefs,

Lau