Amsterdam, de grote stad waar ik geboren ben. Geboren, maar niet getogen. Toen ik een jaar of 3 was kozen mijn ouders ervoor om, net zoals héél wat andere Amsterdammers, gezellig naar Purmerend te verhuizen. Purmerend, een stadje, of beter gezegd een stad, vlak boven Amsterdam. Met al bijna 80.000 inwoners wordt het stadje steeds meer een stad. Toch is het niets in vergelijking met Amsterdam: Purmerend is omgeven met weilanden, mooie natuur stukken en je hebt het Purmer bos. Desondanks kom ik bijna elke dag in Amsterdam, gezien het maar een kleine reis van 20 minuten met de bus is. Wat mij altijd opvalt als ik door de straten van Amsterdam scharrel, zijn de hardlopers. Zelfs midden in de stad, in de drukte, tussen het verkeer door, zie je ze: de Urban Runner’s.

Maar wanneer ben je nou precies een Urban runner? Eigenlijk is het antwoord vrij simpel. Urban, het Engelse woord voor ‘Stedelijk’, houdt in principe in dat je door de stad rent. Meestal zijn Urban runner’s ook nog eens heel stijlvol, je ziet ze in de nieuwste hardlooptrends en gaafste creaties door de stad crossen. Toch klinkt het simpeler dan het is. Hoe ik dat weet? Ik heb de proef op de som gesteld. Gistermiddag, samen met Kirsten (van Girlontherun.nl) ging ik de uitdaging aan!

Goed voorbereid nam ik mijn oude vertrouwde bus van Purmerend naar Amsterdam Centraal, om vervolgens de tram richting Koningsplein te pakken. Dat is namelijk waar Kirsten stage loopt voor Women’s Health Nederland (hoe gaaf!). Ik kreeg zelfs even de kans om de redactie van binnen te ervaren, waar Kirsten mij met een grote glimlach stond op te wachten. Met rugzak en al sprongen we enthousiast naar buiten, klaar om als een echte Urban runner door het leven te gaan.

IMG_20140311_181549

Oeps. Al bij mijn eerste stap werd ik bijna omvergelegd door de eerste en beste fietser die als een speer zijn weg door de menigte probeerde te wanen. Beter opletten, Lau! Via het Koningsplein gingen we via een lichte omweg richting Centraal station. Hier een auto, daar een fietser. Stilstaande mensen. Terrasjes. Kinderwagens. Bruggen, stoplichten, trams. Wat een chaos! Springend en vliegend wisten we ons door de menigte voort te bewegen, waar we naar 6 kilometer ‘Urban running‘ er een eind aan breidden. Ondanks ons langzame tempo, namelijk 5’45 per kilometer, had ik het zwaar. Het was mijn eerste loopje sinds de CPC loop in Den Haag van zondag, vandaar dat mijn benen nog lichtelijk protesteerden.

IMG-20140311-WA0025

Back to the running: wat een ervaring! Simpel hardlopen werd in de drukte van de stad ineens een grote uitdaging. Toch waren Kirsten en ik allebei van mening dat hardlopen in een wat rustigere omgeving ons beter schikte. Vier keer per week als een soort mario-kart door het leven te gaan zie ik niet bepaald zitten, en dan heb ik het nog niet eens over alle uitlaat gassen die je inademt. Bah! Voor af en toe is Urban running zeker een uitdaging, maar bij deze ben ik toch tot de conclusie gekomen dat, hoe erg ik ook van Amsterdam hou, ik liever op mijn normale schoenen de stad door waan. :-)

Ben jij een echte ‘Urban runner’, of geef je de voorkeur aan rennen in de natuur?

Follow Runninglau also on TumblrInstagram, or Facebook!

Liefs,

Lau