Dit verslag is i.v.m. de griep (die ik vlak na de Vredesloop over me heen kreeg) iets later online gekomen. Hope u enjoy it anyway!

Zondagochtend 24 september 06:45 uur. De wekker gaat. Ondanks mijn redelijk goede nachtrust heb ik moeite met opstaan. Twee dagen ervoor rende ik nog braaf een 13 kilometerrun volgens mijn New York City marathonschema. Zenuwen zijn niet aanwezig. Nu ik regelmatig iets langere afstanden ren is 10 kilometer een makkie! Toch? Ik beloof mezelf rustig aan te doen en te rennen op een tempo dat goed aanvoelt. Mezelf niet focussen op de eindtijd, maar als doel mijn ademhaling onder controle houden. Een mooi doel voor een fanatiekeling als ik en iets dat, naar ervaring, nog weleens lastiger kan zijn dan gedacht. Ik pak mijn spullen en vertrek. Vandaag is het zover: de Vredesloop Den Haag met de Subway Running Club!

It’s play time!
Om 09:00 precies kom ik in Den Haag aan. Ik ben een uur vroeger dan de #SubwayRunningClub om alle startbewijzen op te halen bij het wedstrijdsecretariaat. Om me heen springen en rennen allemaal kleine dreutels die meedoen aan de één kilometer run. Zo schattig! Even sta ik op het punt om mee te doen en op te gaan in de vrolijkte van de kleuters, maar realiseer me al snel dat ik om 10:00 afgesproken heb bij het Subway restaurant op de Turfmarkt, tegenover het CS Den Haag. Bij aankomst staat er al een hand vol enthousiaste lopers te wachten. Heel gezellig, de helft van de groep heeft elkaar namelijk al leren kennen tijdens de Subway training eerder deze maand in Amsterdam. Eenmaal compleet laten we onze spullen achter bij Subway en gaan we enthousiast richting de tram. It’s play time!

Adem in, adem uit en genieten maar!
Het is 11:30 uur. Het startschot (of in dit geval de toeter) klinkt. Ik vind het heerlijk me de eerste kilometer mee te laten gaan met de menigte en sneller dan normaal te lopen. Helemaal bij zo een race als deze, waarbij ik geen tijdsdoel heb, is het gevaar om te snel van start te gaan niet zo groot. Mocht ik nu te snel gaan, dan ga ik straks gewoon wat langzamer. Adem in, adem uit en genieten maar!

De eerste 5 kilometers vliegen voorbij. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik de eerste 5 kilometer op een gemiddeld tempo van 05:07 min/km heb gelopen. Wow! Dit is keihard bewijs dat mijn conditie vooruitgaat. Ik voel me energiek, enthousiast en heb mijn ademhaling prima onder controle.

De impact van een ademhalingsoefening
Eenmaal iets over de helft van de run merk ik dat ik iets korter begin te ademen. Ik probeer de ademhalingsoefeningen die ik geleerd heb toe te passen en adem langzaam in door mijn neus en rustig uit door mijn mond gevolgd door een korte adempauze. Door dit een paar keer te herhalen heb ik binnen de kortste keren mijn ademhaling weer onder controle, wat er weer voor zorgt dat ik me energieker voel. Het is bizar hoeveel impact een korte ademhalingsoefening op je run kan hebben. Door mijn ademhaling onder controle te hebben laat ik mijn hartslag iets zakken. Ik ben op die manier zuiniger met mijn energievoorraden terwijl ik even hard ren. Win win!

Op die manier loop ik verder. Ik doe af en toe een ademhalingsoefening, probeer te genieten van het parcours en een tempo aan te houden waarbij ik me goed voel. Mezelf kapotlopen wil ik niet, omdat ik eigenlijk deze training op marathontempo (5:55 min/km) had moeten lopen. Ik besluit zelfs niet meer op mijn horloge te kijken en gewoon te lopen. Zolang ik op mijn gemak loop zit het goed. En wat blijkt?

Het zit meer dan goed.

Apetrots
De finish is inzicht. Aangezien ik een tempo aanhield dat goed voelde heb ik alle energie van de wereld voor een mooie eindsprint. Ik kom met een enorme lach over de finish. Die lach verandert al snel in een verbaasde blik zodra ik mijn eindtijd zie.

Staat er nou 50:03:00 op mijn horloge? Dat kan niet!

Totaal verbaasd maar onder de indruk van mijn prestatie neem ik mijn medaille in ontvangst. Ik heb zojuist, vrijwel zonder enige moeite, een 10 kilometer in 50 minuten gelopen. Dat betekent dat ik er makkelijk héél wat tijd vanaf had kunnen lopen. Ik ben trots. Apetrots. Laat die NYC-marathon maar komen!

Sub als beloning
Vlak na de start wachten we even op elkaar. Ik blijk niet de enige te zijn die lekker gelopen heeft en iedereen uit het team heeft een geweldige prestatie neergezet. Wel werd er opvallend veel gepraat over het vals platte parcours en de hitte. Twee factoren die mij, als half Spaanse, totaal niet waren opgevallen. Hebben al die hete runs in Spanje toch nog zo zijn voordelen. Na afloop nemen we nog een lekkere Sub bij Subway terwijl we praten over de race. Ik ga voor een halve honey oats met kalkoenfilet, kaas, tomaat, ui, sla en spinazie. Die eiwitten en veggies kan ik wel gebruiken na de race!

Heb jij (weleens) meegedaan aan de Vredesloop Den Haag?

Liefs,

Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube