03:00. Alle Dim Sums nog aan toe. Hoewel ik gisteren redelijk vroeg in mijn bed lag voelt dit meer alsof ik wakker ben geworden van een snel dutje dan van een goede nacht vol slaap. Misschien is het iets typisch Taiwanees, want tussen de gesprekken door ving ik op dat onze gids ook maar gemiddeld zo een 4 uur slaapt. Heeft ze geen tijd voor, zegt ze. Deze Hollandse schone heeft echter haar schoonheidsslaapjes nodig om vol glam aan de start te staan (haha, kuch). In werkelijkheid werd ik vanochtend wakker met een rechtovereind staande pluk afgebroken haar en twee aan elkaar geplakte ogen, want ik had mijn mascara en eyeliner er gewoon op laten zitten de dag ervoor. Wel zo praktisch, niet zo Instagrammable (het feit dat het Halloween was maakte het wel een stuk minder erg).

Maar goed, “Waarom was Lau zo vroeg uit de veren?”, hoor ik je denken. Het antwoord is iets vermoeiender dan je zou hopen zo vroeg op de ochtend: om 21,0975 kilometer te rennen. Je hoort het goed. Ik was uitgenodigd door EVA Air om mee te doen aan de EVA Air halve marathon in niets minder dan Taipei, Taiwan! Laten we snel een duik terug in de tijd nemen, want dit wil je niet missen:

03:05. Asjemenou! Dan kan de wc wel 15 verschillende standen en wc-bril verwarming hebben, maar wat ik op deze ochtend in de pot aantref is allesbehalve fijn. Een wond? Een dikke vette ongesteldheid? Een enge Taiwanese Jungle ziekte? Een lichte hartverzakking en vijf keer in mijn ogen wrijven later dringt het gelukkig al snel tot me door wat de oorzaak is: de halve kilo rood dragon fruit die ik gisteravond smakelijk heb opgepeuzeld. Na een Wikipediaonderzoek ben ik gerustgesteld en kan ik fijn door met mijn halve marathonvoorbereidingen (oftewel boterhammen met jam in de mond proppen en wachten tot ik naar de wc moet).

Consumption of dragon fruit or pitaya, or blackberries may also cause red or black discoloration of the stool and sometimes the urine (pseudohematuria). – Wikipedia

DE RACE

04:30. Met een zucht hijs ik mezelf in de enorme disco dubbeldekker die ons al heel de week Taiwan doorrijdt (lees: we zijn maar met 7 man). Het is stil in de bus, want geen normaal mens is gewend om zo vroeg op te staan. Terwijl ik nog half slapend om me heen kijk realiseer ik me ineens hoe gek hardlopers er wel niet uitzien. Mannen met haarbanden zo groot als het hele hoofd, kniekousen als mijn overgroot oma ze heeft en allemaal felgekleurde, vloekende hardloopschoenen. You gotta love it.  

05:00. Er is nog niemand, op een paar Nike pacers na, en het is koud. Weten we zeker dat er een race is?

05:15. Daar zijn ze hoor, de locals. Vlak voordat het begint! Daar zijn het locals voor, I guess. In de tussentijd heb ik mogen poseren voor de camera voor de enkeling die er wél al was en zo een blond wezen als Lau (ik zeg wezen want 05:15, wallen en haar overeind) uiterst interessant vond. Ik voel me zowaar een celeb! 

 

Foto door Vincent Lyky

05:29. Gps-check. Veters check. Muziek check. Doordat het me gisteren een grappig idee leek om spontaan om jullie favo runtracks te vragen, sta ik hier nu met een Play list variërend van hard core naar Hilary Duff naar ABBA. Ik zal jullie nog eens wat vragen.

05:30. WE BEGINNEN. Of toch niet? O. Ja wel, de eerste zijn gaan dribbelen. Dribbel de dribbel. Langzaam maar zeker baan ik me een weg door de menigte, afvragend hoe snel (of beter gezegd hoe langzaam) dit van start gaat, zoals gewoonlijk. Wanneer ik op mijn horloge kijk om dit te bevestigen krijg ik echter de schrik van mijn leven: mijlen. Mijlen! Mijn horloge geeft niet de kilometers aan, maar míjlen. Wat moet je daar nou mee?! Lichtelijk in paniek probeer ik te berekenen hoe snel mijn snelheid in mijlen zou moeten zijn om een personal record te rennen, maar ik heb een brain fart (haha, dat woord gebruik ik voor het eerst, is het niet heerlijk?) door de jet lags en het tijdstip waarop we rennen. Ik zucht en besluit maar gewoon op gevoel door te gaan.

05:36. Het begint heftig. Spotify wilt duidelijk wat meer pit zien, want voor ik het weet dreunt bij de tweede track al het enige hard core nummer van de afspeellijst door mijn oren. “Ah, kom op! Echt? Nu al?”, denk ik bij mezelf. “Zó vroeg op de ochtend?”. Ik besluit het er maar mee te doen en op het tempo mee te stampen. Dreunend over het asfalt weet ik er zowaar een stuk of 100 in te halen. Hm, misschien is dit toch zo gek nog niet!

Foto door Vincent Lyky

06:00. Ik ren veel te snel voor me gevoel, maar zodra ik ter bevestiging op mijn horloge kijk word ik er niet veel wijzer van. Het zal wel. Zolang het gaat gaat het en als je moet kotsen, dan zij het maar zo. Wel maak ik me ietwat zorgen om waar dat dan zou moeten, want ik heb nog niemand knock-out zien gaan hier in Taiwan. Wat weten die Taiwanezen zich toch verdomd goed onder controle te houden.

06:30. “Good mornin”, hoor ik ineens van een glimlachende Taiwanese meneer voor me. “You run fast!”. Zo snel ren ik niet, denk ik terwijl hij mij inhaalt, maar ik moet zeggen dat ik het complimentje erg op prijs stel. “Well, thank you sir! Xièxie!”

Foto door Vincent Lyky

06:40. Terwijl ik een half gelletje opslurp realiseer ik me ineens dat ik nergens, maar dan ook nérgens afval zie liggen. Geen bekertjes, geen sponsen, geen gelletjes of energie bar papiertjes. Prullenbakken evenmin. Ik heb oprecht nog nooit zo een schone stad gezien! Nou is dit natuurlijk onwijs milieuvriendelijk, maar nogal spannend als je én de enige blonde staart én de enige met intenties de straat te vervuilen bent. Bang om aangehouden te worden of een Chinese woordenstroom van mijn mede-runners over me heen te krijgen, houd ik het warme plakkerige gelletje braaf in de vuistjes tot de volgende drinkpost.

Foto door Vincent Lyky

06:50. Wat is deze stad bizar tof. I’m not gon’ give up, I’m not gon’ stop… I’M A SURVIVOR I’M GONNA MAKE IT. Yes, yes, yes, WOEH!

Foto door Vincent Lyky

07:00. Hijg, slik, kuch. Ik check mijn horloge en zie een hartslag van 193 (die stond gelukkig niét in mijlen). Halleluja nog aan toe. “Kijk, dat krijg je er nou van Lau”, spreek ik mezelf in gedachten toe. “18 kilometer lang stoer doen en dan ook nog eens een brug op sprinten, wat had je verwacht? ’s avonds een vent, ’s ochtends een vent! Lau focus, die uitdrukking gebruik je niet in deze context. Maar even serieus: je mag niet stoppen. Rustig ademhalen, tempo erin houden, blijven focussen.” Mijn persoonlijke peptalk lijkt te werken. Binnen no time zit ik weer op een hartslag van 169 en kan ik weer gerust verder.

07:15. Nee! No, no, no! Hoe kan ik het nou verkeerd berekend hebben? Ik ging voor mijn gevoel zo lekker! Om een nieuw PR te lopen zou ik onder de 01:46:00 moeten finishen en ik kruis net het 20 kilometer punt met een tijd van 01:45:00. Rende ik dan toch al die tijd langzamer dan een snelheid van 5:26 min/km? Eerlijk is eerlijk: het kan door de jet lag en gebrek aan slaap komen, niet zo gek ook dat het dan moeilijker gaat. Mokkend ga ik door. Ik begin het nu toch wel zwaar te krijgen. Het is een constant gevecht van de Lau die wilt liggen en een dutje doen, hier, midden op de Taiwanese stoep, en de Lau die zo snel mogelijk over die verdomde finishlijn wilt komen. Welke Lau zal er winnen?

07:20. Het antwoord laat niet lang op zich wachten. De finishlijn is inzicht! Wat een heer-lijk idee dat ik zo direct aan de ontbijttafel van ons 5-sterrenhotel zit. Zoals voorspeld tikt de eindklok een tijd van 01:50:00 als ik er bijna ben. Ach, het zij zo. Met een enorme lach én vlog camera in de hand kom ik dan ook over de finish. Ik ben er!

07:30. O MIJN GOD.

07:31. Terwijl ik mijn Garmin verbind aan mijn telefoon plopt er een gemiddelde snelheid van 5:11 min/km op mijn scherm. Zó snel? Dat kan nooit waar zijn! Of toch wel? NEE. Toch?

07:32. Met pijn in mijn hart open ik mijn 4G netwerk weer (ik zit al 60 euro over mijn databundel, #au) en zoek als een razende mijn oude record op.

Ja hoor.

Foto door Vincent Lyky

Ik heb mijn record op wonderbaarlijke wijze met maar liefst 5 minuten verbroken! Ik liep deze race gemiddeld 15 seconden sneller dan al mijn trainingen (waarvan ik er überhaupt veel mistte) én de dubbele afstand van mijn verste training (21,0975 km). Waren de hikes in de hoge bergen van Peru toch nog ergens goed voor. Mijn overtuiging te moeten finishen om 01:46:00 bleek gewoon een oerdomme jet lag rekenfout te zijn. Om een record te rennen had namelijk 01:56:00 al goed geweest! Ge-wel-dig, toch?

De Taipei marathon is een marathon die ik niet snel meer zal vergeten. Met een tijd van 01:50:15 kwam ik over de finish.

Mocht je nog opzoek zijn naar een toffe hardloop uitdaging, dan kan ik je deze race 100% aanraden. Wát een stad, wat een nette, schone mensen en wat een geweldige ervaring om aan de lijst toe te voegen.

Xièxie, EVA Air.

Xièxie, Taipei.

Xièxie, lezer.

 

Liefs,

Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube