Wat een rollercoaster van een weekend. Nog geen twee weken terug wist ik überhaupt niet dat ik nu in Nederland zou zijn, laat staan dat ik mee zou doen aan de CPC Loop Den Haag. Ik had het geluk aan mijn zijde toen ik gecontact werd door Iris van Puma en niet veel later door Richard van het Teleport hotel in Den Haag, beiden met de vraag of het mij leuk leek aanwezig te zijn op één van de twee events. Daar hoefde ik geen twee keer over na te denken. Of een pittige kickboks training van Puma vervolgd door een 10 kilometer wedstrijd de slimste combinatie is, lees je in het wedstrijdverslag van vandaag. Let’s go!

RunningLau is er niet meer

Misschien ben je een trouwe lezer en ken je me als geen ander, maar voor degene die mij nog niet kent is het misschien wel zo leuk om even kort mijn hardloopverleden samen te vatten. Ik loop sinds 2012 hard en kwam in 2014 op mijn hardlooppiek, toen ik de 10 kilometer in 48 minuten en 12 seconden rende tijdens de CPC Loop Den Haag 2014. Qua snelheid althans, want twee jaar later rende ik mijn eerste marathon en afgelopen november zelfs de New York City marathon. Blessures gooiden in 2016 voor het eerst het roet in het eten en bleven tot november 2017, dik een jaar lang, enorm zeuren. De marathontraining in combinatie met mijn verrotte knie en miezerige scheenbenen zorgden ervoor dat ik langzamer dan ooit rende en er 2,5 jaar geen vooruitgang in loopsnelheid meer te zien was. Wat zeg ik, mijn eerdere record tijdens de wedstrijd in 2014 voelde door een ander gelopen. De RunningLau van toen was ik niet meer. Zou zij ooit weer terugkomen?

De wedstrijd

Met wiebelende tenen jog ik als een van de laatste naar de startlijn, waar ik me als een slang door de menigte wring zodat ik vooraan kan starten. Op de één of andere manier start ik vandaag in Wave 3, de laatste groep, en daar ben ik niet blij mee. Hoe moet ik nu ooit mijn geplande tijd van 49 minuten en 59 seconden rennen? Ik voel me misselijk en realiseer me dat een mix van gebakken ei, hagelslag en kaas misschien teveel van het goede was op de zondagochtend. Of zal het die spinazie-komkommer sap zijn geweest? Ach, van hotelontbijtjes moet je profiteren, dus dat had ik gedaan. Na nog geen minuut wachten klonk het startschot en begon ik lichtjes geïrriteerd mijn medehardlopers in te halen. “Dat begint lekker…” dacht ik. “Misselijk, spierpijn én een langzame start!”.

Kilometer 1

Op de één of andere manier synchroniseert mijn Garmin niet goed met de applicatie en geeft hij de afstand in kilometers, maar de snelheid in mijlen weer. Hoe moet ik nou in godsnaam weten of ik onder de 5:00 min/kilometer zit? In de verte zie ik kilometer één aankomen. Zodra ik het bord passeer kijk ik snel op mijn horloge, dat 5 minuten en 8 seconden aangeeft. Dat wordt gas erop, Lau.

Kilometer 2 tot en met 3

Elk kilometer bord kijk ik braaf op mijn horloge om me ervan te verzekeren dat ik nét onder die nare 5 minuten per kilometer kom. Tot mijn verbazing zie ik dat mijn gemiddelde per kilometer niet alleen onder de 5 minuten ligt, maar ook telkens een paar seconden versnelt. “Laura for president!” denk ik vrolijk terwijl ik mijn zeurende maag probeer te onderdrukken.

Kilometer 5

Kilometer 5 begin ik het toch wel een beetje moeilijk te krijgen. Ik heb in jaren niet meer zo een vlot tempo volgehouden en mijn maag is inmiddels hele gesprekken met me aan het voeren. Ik denk ineens terug aan de tijd dat ik altijd zeurde over mijn maag tijdens het hardlopen. Altijd werd ik misselijk tijdens een race en daar was ik een paar jaar terug ineens spontaan vanaf. Nu snap ik het: Het heeft alles met inspanning te maken. De laatste jaren heb ik vooral mijn afstanden vergroot terwijl ik op een redelijk comfortabel tempo liep. Nu ik weer sneller loop merk ik direct dat mijn maag de echte zwakkeling hier is. Op hoop van zegen houd ik mijn tempo koppig vast. We zien wel wat er gebeurt.

Kilometer 7 en 8

Ik kijk bij kilometer 7 nogmaals op mijn horloge en zie dat mijn hartslag rond de 185 zit. Een ander zou zich hier misschien druk over maken, maar ik heb er vrede mee. Mijn hartslag schiet soms tot boven de 200 terwijl ik zelden écht tot het uiterste ga. “Zolang hij in rust maar weer snel zakt”, hoor ik in gedachten mijn huisarts zeggen. Ik heb mijn tempo nog steeds lekker vast en word steeds zekerder van mijn zaak: finishen onder de 50 minuten gaat me lukken. Tenzij ik moet overgeven, maar dat even terzijde.

Kilometer 9

Kilometer 9 is gepasseerd en verbaasd kijk ik op mijn horloge. Met nog maar één kilometer te gaan heb ik nog ruim de tijd om onder de 50 minuten te finishen. Wat een feest! Gek genoeg denk ik op dit moment helemaal niet na over het mogelijk verbeteren van mijn personal best, mijn maag en mijn finishtijd zijn de enige twee dingen die me nu bezighouden.

Tot 500 meter voor de finish.

Ik hoor een medehardloper zeggen dat we alleen nog maar de hoek om moeten voor de finish. Ondanks het feit dat ik nu toch wel echt misselijk ben voelen mijn benen goed en besluit ik een eindsprint in te zetten. Gefocust (sorry als ik jou als toeschouwer een boze blik toewierp) sprint ik vooruit en zie ik de finish boog steeds dichterbij komen. Ik kijk op mijn horloge en zie 48 in beeld staan. “Wacht, WAT?” Denk ik bij mezelf. “Is mijn record niet rond de 48 minuten?” Ik besluit nóg harder te gaan in een poging tot mijn record -wat dat ook mag zijn- te verbreken, totdat mijn lichaam prompt stop zegt. Ik voel kippenvel over heel mijn lichaam en krijg nu daadwerkelijk zin om te overgeven. “Shit. Nee. Nog even. Kom op nou Lau. Blijf sprinten. BLIJF SPRINTEN!”

Ondanks mijn motiverende woorden kan ik mijn sprint niet volhouden en zak ik als een pudding over de finishlijn. Ik vergeet door alle hectiek zelfs mijn horloge stop te zetten. Hoe kan ik me nou 9 kilometer en 800 meter goed gevoeld hebben en nu spontaan zo in elkaar zakken? Naast me vraagt een gozer vriendelijk of alles goed gaat. Ik steek mijn duim in de lucht, maar blijf met mijn hoofd over het rek hangen. “Wil je als je je iets beter voelt doorlopen? Dank je wel.” Binnen 5 seconden ben ik weer redelijk de oude en bied ik direct mijn excuses aan. “Sorry, het was of jou even negeren of alles onder kotsen.” Hij glimlacht en neem dat als een “No worries”.

Na de finish

Zenuwachtig hop ik van mijn één op mijn andere been. Wat zou mijn finishtijd zijn? Heb ik mijn PR verbeterd? Inmiddels weet ik dat ik mijn PR in 48:12 liep (ik moest mijn oude raceverslag weer even opzoeken), maar op de één of andere manier werkt de CPC Den Haag website met de uitslagen niet op mijn telefoon. Nieuwsgierig en ongeduldig als ik ben besluit ik mijn eindtijd op mijn medaille te laten graveren, daar kunnen ze mijn tijd sowieso opzoeken. Na 5 ongeduldige minuten krijg ik mijn gegraveerde medaille in de hand gedrukt:

48 minuten en 24 seconden.

Ik kan het niet ontkennen: ik ben ietwat teleurgesteld. Aan de andere kant is dit wel weer echt een persoonlijke overwinning. Want hoe up-to-date is een 4 jaar oud record? Het feit dat ik vandaag de dag weer dezelfde topconditie heb van toen, of zelfs een verbeterde conditie (die 12 seconden had ik er echt wel ergens vanaf kunnen snoepen!) maakt me toch wel intens gelukkig.

Ja, de CPC Loop Den Haag blijft iets magisch hebben.

Win een hotelovernachting van 3 dagen voor 2 personen incl. ontbijt, diner & fietsverhuur

Tijdens ons verblijf in Den Haag sliepen mijn moeder en ik op uitnodiging in het The Hague TelePort Hotel, waar we enorm verwend zijn. Het eten de avond voor de wedstrijd was geweldig: van een heerlijke courgette soep tot verse pasta en een enorme tiramisu. Onze kamer zat op de negende verdieping met uitzicht over Den Haag centrum en de fietsen zorgden ervoor dat we binnen 10 minuten bij het Malieveld voor de CPC run stonden. Namens het The Hague Teleport Hotel mag ik een hotelovernachting van 3 dagen voor 2 personen incl. ontbijt, diner & fietsverhuur weggeven. Dan beleef je precies wat wij hebben beleefd, maar dat drie dagen lang! Kans maken? Laat dan een reactie achter onder dit artikel en vertel me wie je mee zou nemen!

(Geen #spon!)

Heb jij dit jaar meegedaan aan de CPC Loop Den Haag? Hoe ging het? Vertel op!

Liefs,

Lau