Wat een avond! Zo’n avond die gewoon alles lijkt te hebben. Ik heb sinds het begin van mijn hardloop carrière al aardig wat recreatielopen en events meegemaakt, maar geen van allen haalde het bij de run die ik gisteren mee mocht maken. De sfeer, de mensen, de omgeving…Prachtig! Het was de makkelijkste race niet, maar met alle teamspirit die in de lucht hing was dat niet erg. Op deze brakke zondagochtend neem ik jullie graag nog eens mee voor een terugblik op mijn ”We own the night” avontuur.. En dan ben ik na afloop natuurlijk ook maar al te benieuwd naar jouw verhaal!

Zoals jullie vrijdagavond al konden lezen in mijn paniek blogpost verliep alles net ietsje anders dan gepland. Al maanden trainde ik naar dit moment toe en ik was dan ook zelfverzekerd genoeg om dit keer voor een tijd onder de 50 minuten te gaan. Misschien zat er zelfs een nieuw PR (48:12) in! Die droom viel echter voor mijn neus in duigen toen mijn knie vrijdagochtend op slot ging. Na de hele vrijdagavond met mijn been omhoog en een ice-pack gezeten te hebben was de wanhoop sterker aanwezig dan ooit. Lopen ging al moeilijk, laat staan rennen.. Toch, zo koppig als ik misschien ben, wilde ik absoluut deze race niet missen. Ik moest en zou het proberen. Misschien dat slaap wonderen zou doen?

2014-06-07 15.05.34

En dat deed het. De pijn was nog steeds flink aanwezig maar al stukken minder dan de dag ervoor. Ik kon normaal lopen en mijn knie buigen, ondanks wat pijn. Dat was in ieder geval al een vooruitgang. Dit zou de race worden waar ik een snelle tijd neer ging zetten. De race waar ik perfect op voorbereid zou zijn. Niet dus. Het feit dat ik niet eens meer zeker was of ik de race wel zou kunnen uitlopen maakte dat ik qua de rest van de planning ook een beetje laks werd. Normaal zorg ik ervoor dat ik fris en fruitig aan de start sta, goed gehydrateerd en met de juiste maaltijd achter de kiezen. Dat ging dus ook net ietsje anders dan gepland: ik bracht deze bloedhete zaterdag door op een strandje bij ons in de buurt en toen ik thuis kwam om half 7 hadden mijn ouders de barbecue al aangezet. En tsja, daar zeg je geen nee tegen. Zodoende ging ik om half 8 richting Amsterdam, gaar van de stranddag, vol van alle borden vlees, vis, kip en broodjes kruidenboter. Ach, een PR zat er toch al niet in. Gek genoeg leek dit er ook voor te zorgen dat ik heel relaxed was. Normaal leg ik een aardige druk op mezelf (heeft elke renner dat niet een beetje?) en dat zorgt altijd voor de nodige zenuwen. Dit keer had ik goede zenuwen en was ik super enthousiast. Ik had er zoveel zin in! Het feit dat mijn knie nog niet helemaal meewerkte maakte me nog een tikkeltje zenuwachtig, maar ik wilde het gewoon proberen. Mocht het niet lukken, then so be it. Ik was weer vol energie en kon niet wachten te beginnen!

Bij binnenkomst liepen Ashley en ik direct richting onze tent waar Jenny en de rest van de Girlslove2run crew al flink aan het kwebbelen waren. Al die zenuwachtige, enthousiaste meiden in blauwe shirts.. Te gek! Om half 9 waren er al een flink aantal deelnemers aanwezig en werd de sfeer alsmaar beter en beter. Toen ook nog eens Arie Boomsma voorbij kwam huppelen kon mijn dag niet meer stuk.. Want ja, voor hem zou ik de night wel ownen. Zelfs met een verotte knie. Vlak voor het tijd was om naar de startvakken te lopen liet ik mijn knie nog even intapen. Dit moest toch wel lukken?

mensen

Eenmaal in onze startvakken was het tijd voor de warming up. Terwijl Eva Simons de lekkerste nummers draaide kregen we een heerlijke warming up van de Nike trainer’s Larz, Robby en Christana. Man, wat hebben die een energie! Hoewel ik bij de meeste oefeningen awkward een poging deed mee te doen maar mijn knie dat niet toeliet zorgde dit team ervoor dat ik er nóg meer zin in had. Konden we niet gewoon beginnen? Nog even keek ik achter me. Wauw. Bijna 6000 meiden die stonden te springen, dansen en gillen. Een seconde was ik bang dat ik verpletterd zou raken onder de menigte zodra het startsein afging. En ja hoor, daar ging ie. Uit voorzorg rende ik voor mijn leven om niet als manke te eindigen onder 6000 enthousiaste hardloopschoentjes.

Toen ik eenmaal mijn plaatsje had gevonden in de menigte realiseerde ik me dat mijn knie protesteerde. En flink ook. Die tape maakte het al helemaal niet fijner. En zodoende, moest ik mijn eerste stop al houden voor het eerste kilometer teken voorbij was. In een poging om zo snel mogelijk verder te kunnen ragde ik de tape van mijn knie en stond ik binnen een minuut alweer tussen de menigte, met alleen de knieband nog om. Dat begon al lekker. Wat een fail! Ik nam een rustige pas aan en dwong mezelf aan iets anders te denken. Verrassend genoeg ging dat best makkelijk, mede doordat ik conditioneel bijna niets van mezelf vroeg. Eigenlijk was het te vergelijken met mijn Den Haag run, de run dat ik een PR liep op de 10 kilometer. Hoewel ik toen een mentale strijd had met mijzelf, was dit echt een fysieke strijd. Zou ik sterker zijn dan mijn knie?

Op kilometer 4 kreeg ik een mentale dip. De pijn in mijn knie werd nu vergezeld door enorme spierpijn in mijn schenen. Waar sloeg dit op? Nooit eerder heb ik last gehad van mijn schenen. Misschien werd dit veroorzaakt doordat ik onbewust een andere houding aannam om mijn knie te ontlasten. Anyway, kilometer vier was simpelweg zwaar K*T. Even spookte door mijn hoofd of ik dit uberhaupt wel zou redden. Weer stopte ik even om mijn knieband goed te trekken. Kom op Lau. NIET STOPPEN. Ik dacht even aan Arie. Zou Arie stoppen? Geen idee. Maar hij is knap, heel knap, en alleen die gedachte had al een positief effect. Ik ging er weer voor. Toen ik daarna ineens mijn naam hoorde en Marieke (brouwertje.com) mij inhaalde gaf dat ook de nodige energie. Wat een glimlach van anderen wel niet met je kan doen. Ik ging deze race uitlopen, al moest ik een tandje langzamer. 

10294268_644322552319377_631398647165785425_n
Foto: David Stegenga Fotografie

Oei. Wat zag ik daar? Zag ik dat nou goed? Even dacht ik dat ik aan het hallucineren was, maar toen ik dichterbij kwam bleken er zowaar echt verschillende hotties met ontbloot bovenlijf (inclusief wasbordje) ons vol energie aan te moedigen. Dat had ik nou net even nodig! Inmiddels had ik nog maar zo’n 3 kilometer te gaan en het voelde goed. Hell yeah.  Mijn knie voelde redelijk oké, ik had zelfs het idee dat de pijn lichtelijk weg trok. Ik had er weer alle vertrouwen in. Onbewust ben ik mijn pas ietsje gaan versnellen waarna ik Jenny op kilometer 9 tegenkwam. Samen hielden we elkaar nog even sterk en zorgden we er beiden voor dat we een stevig, of zelfs versnellend tempo aanhielden. Binnen no time was de finish in zicht. WE MADE IT! Hand in hand staken we de finishline over waarna we maar met al teveel trots onze medaille in ontvangst namen. Die hadden we wel verdiend. Met heerlijke hapjes, champagne en een moe maar voldaan gevoel sloten we deze geweldige avond af. Wat een nacht, en wat ben ik blij dat ik het alsnog geprobeerd heb! Met een eind-tijd van 56:34 en een gemiddeld tempo van 5’30 m/km ben ik meer dan tevreden gezien de omstandigheden en situatie. Vreemd genoeg voelt mijn knie ook verdacht goed na gisteren (althans, de pijn is niet erger geworden) en zal ik de komende dagen het even rustig aan doen. Maar één ding is zeker: ik had dit voor geen goud willen missen.

racersultsowned

P.S. het parcours scheen iets langer te zijn dan de tien kilometer. Zoals je misschien gemerkt hebt was het kilometer 7 punt officieel pas na 7.3 kilometer. Dit zorgde ervoor dat velen- waaronder ik- ineens een opmerkelijk langere tijd hebben staan bij de 7 kilometer.‘Door omstandigheden is de route iets gewijzigd, waardoor de zevende kilometer 1.300 meter was in plaats van 1.000 meter. Dus je hebt inderdaad 10.3 km gelopen.‘ Aldus Nike Running Nederland. Dat verklaard een hoop!

We owned the night.

20140608_103630 (1024x877)

Heb jij ook meegedaan gister? Hoe heb jij deze run ervaren?
Volg Runninglau ook via BloglovinTumblrInstagram of Facebook!

Liefs,

Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube