Afgelopen zondag was het zover: de eerste run in samenwerking met de Subway Running Club. Samen met 7 enthousiaste hardlopers gingen we de strijd aan tijdens de 16,1 kilometer run door Tilburg. Ik vind het zo bijzonder dat er op de één of andere manier altijd een klik is tussen hardlopers. Zondag was dat weer het geval; zonder elkaar ooit eerder gezien te hebben babbelden we erop los. Dat krijg je blijkbaar, als je dezelfde passie voor hardlopen (en lekkere broodjes ;-)) deelt. Alsof SUBWAY het expres deed bevond het restaurant zich pal voor de start van de Tilburg Ten Miles, wat het dé ideale afspreekplek maakte. Na een drankje en een babbeltje deelde ik de shirts uit en toen de selfie gemaakt was, was het officieel: de Subway Running Club was er klaar voor!

Note: Geef je hier op voor de halve marathon van Eindhoven met Lau & Subway in oktober!

Startvak stress
Eigenlijk direct bij het betreden van de startvakken merkte ik het al: ik moest plassen. Een beetje, maar toch. Hoe kon dat, als ik net naar de W.C. ben geweest? Ik besloot dat het de zenuwen waren en vertelde mezelf dat het vast zo weer weg zou gaan. De hitte maakte het er niet bepaald aangenamer op, maar gelukkig kon ik als half-Spaanse wel tegen een zonnestraaltje hier en daar. Na een kwartier zenuwachtig in het startvak te staan wiebelen was het eindelijk zover: we mochten beginnen! Hoe zouden mijn benen het doen, nadat mijn blessure toch weer een beetje kwam opspelen vorige week? Ik was zenuwachtig, maar besloot het te negeren. We zouden wel zien hoe het gaat.

Kilometer 1 tot en met 10
Alsof ik op wolkjes liep, zo snel en makkelijk gingen de eerste 10 kilometer voorbij. Ondanks het feit dat ik wat moeilijk op gang kwam (er waren zó belachelijk veel hardlopers!) nam ik al snel een tempo van 5:15 min/km aan. Ik voelde nergens pijn, geen vermoeidheid en moest tot 3x aan toe checken of ik wel écht zo snel aan het rennen was. Waren dit mijn benen wel? Ik volgde een tijdje een jonge knaap die behoorlijk lekker ging, tot hij na een paar kilometer ineens inhield en ik de noodzaak voelde hém in te halen. Voelde goed, moet ik zeggen. #GirlPower.

Maar goed, niet álles was rozengeur en maneschijn. Laten we het even hebben over het feit dat ik dus al vanaf kilometer 1 moest plassen, bijvoorbeeld. De eerste 5 kilometer hield ik hoop en dacht ik: dit komt goed. Het gebeurt me zelden dat ik niét moet plassen voor een race en normaalgesproken trekt dit altijd weer weg na een paar kilometers. Maar hey, de Ten Miles van Tilburg was speciaal, op alle mogelijke manieren. Tot 10 keer aan toe stond ik bíjna op het punt één van de lieve toeschouwers te vragen of ik even naar binnen mocht glippen, maar uiteindelijk koos ik er toch voor dit niet te doen. Ik ga toch niet mijn geweldige tempo opgeven? Dacht het niet! Mijn volle blaas ging trouwens gepaard met een belachelijke spontane dorst. Hardlopen is en blijft altijd weer een verrassing ;-).

Kilometer 11 tot en met 15
Rond kilometer 11 kreeg ik een onaangename steek in mijn zij en dat zo ongeveer elke 10 seconden. Ondanks dat ik mijn tempo erin probeerde te houden, kon ik de steken niet negeren. Waar ze vandaan kwamen, dat mag Joost weten. Waarschijnlijk een mix van te veel drinken voor de start, raar eten én natuurlijk de zenuwen van mijn allereerste 10Miles na mijn blessure van vorig jaar. Na vijf geweldige pogingen Despacito (in mijn hoofd) te zingen, mijn stappen te tellen, hardlopers te bekijken en alle mogelijke afleidingen die er zijn geprobeerd te hebben, besloot ik mijn gedachten maar gewoon uit te zetten. Hardlopen en niet zeuren. Het prachtige Tilburg en het enthousiaste publiek hielpen daar enorm bij. Wat high fives van een paar enthousiaste kleuters en ik kon weer verder!

Kilometer 16,1
De laatste kilometer voerde ik het tempo op met maar één einddoel in gedachten: de medaille na afloop. En een W.C. en daarna een welverdiende Sub van SUBWAY, natuurlijk ;-). Ik was er bijna. Bijna! Na 1.000 meter was het eindelijk zover: de finish was inzicht. Ik trok nog één knappe eindsprint en kwam met een enorme lach de finish over met een tijd van 1:25:48 en 5:21 min/km gemiddeld.

Na afloop hadden we weer bij SUBWAY afgesproken en begonnen we direct onze verhalen uit te wisselen. Conclusie? Iedereen had heel fijn gelopen én genoten! We sloten het feest af met een gezonde Sub en een drankje. Ik ging voor de halve Honey Oat met kalkoenfilet, sla, tomaat, komkommer en avocado. Simpel, maar gezond én lekker; kalkoenfilet is mager en bevat veel eiwitten, de sla, tomaat en komkommer voor de vitamines en mineralen en voedingsvezels en de avocado voor de gezonde vetten. De perfecte post-workout combi! Met een voldaan gevoel sloten we de dag af.

Thanks team en thanks SUBWAY restaurants, dat jullie dit allemaal mogelijk maakten!

Liefs,

Lau

Dit vind je misschien ook wel interessant: