Wauw. Wat een loop! De Zandvoort Circuit run voldeet zeker aan de verwachtingen, met een prachtparcours dat ons over het circuit, het strand en door het dorp bracht. Ook ik heb mij braaf aan (mijn eigen) afspraken gehouden: ik heb vólop genoten. Hoewel het pittig was, had deze loop alles wat ik in een loop zoek. Ben je benieuwd naar hoe de race ging? Lees dan gauw verder!

Een goede voorbereiding is het halve werk. Ik ken het gezegde maar al te goed, en het goede voornemen had ik dan ook, maar toch ging mijn voorbereiding iets anders dan gepland. Zo zat ik namelijk de avond ervoor op verjaardagsvisite bij mijn lieve tante, en heb ik onder het  genot van een wijntje allerlei taart, gehaktballetjes en toastjes naar binnengewerkt. (carb-load, dat hebben wij hardlopers nodig, toch? ;-)). Vervolgens lag ik rond een uur of half één in bed. Oeps…

Gelukkig had ik de volgende ochtend lieve ouders die besloten gezellig een dagje Zandvoort mee te pikken, waardoor ik de lange treinreis en al het gedoe wat daarbij komt over kon slaan. Na het advies van mijn lieve volgers op te hebben gevolgd heb ik besloten voor de zekerheid mijn linkerknie te laten intapen. Ik voelde namelijk al een week wat zeurende steken in mijn pees. Rond één uur stond ik met wiebelende teentjes in het rode startvak. Dit was het éérste startvak van de recreanten, wat mij toch wat onzeker liet voelen. Ik had in eerste instantie een tijd onder het uur opgegeven, maar na mijn blogpost van twee weken terug had ik besloten vooral te gaan genieten van deze run, en niet teveel op mijn tijd te focussen. De laatste maanden heb ik mij namelijk alleen op records gefocused en vergat ik totaal te genieten van al de gezelligheid en blijdschap die zo’n groot evenement met zich mee brengt. Dit keer was ik dat anders van plan! Voor ik het wist klonk het startsignaal en was het tijd te beginnen aan 12 kilometer vol… emoties.

Met een volle zon op mijn bol baande ik me een weg door de menigte, in de poging een goede pas te vinden waarbij ik me lekker voelde. Vooral de eerste kilometer voelt mijn lichaam altijd aan alsof het niet zo goed meer weet hoe ‘rennen’ ook alweer in zijn werk gaat. Al na zo’n 5 minuten voelde mijn tong als een droge schuurspons aan. DORST. Ik moest zo snel mogelijk water. Helaas wist ik dat ik daarvoor eerst het parcours moest overleven, dus probeerde ik zoveel mogelijk te genieten van de omgeving en mede-hardlopers. Wat was het een gaaf parcours! Gaaf, maar wel ietwat zwaar. Het circuit was namelijk heuvel op en af, keer op keer, en ook nog eens windstil door de omgrenzende duinen. Nadat ik alles had geprobeerd om mijn gedachten op iets anders te focussen (oftewel, elke zweetrug en flubberbil inmiddels wel gezien had), begon de hitte naar mijn hoofd te stijgen. Gelukkig zag ik na een kilometer of 4 à 5 de drinkpost al staan..

pace

Met een gemiddeld tempo van 5’15 was ik nog behoorlijk op tempo, maar ik wist dat dat niet voor lang meer zo zou zijn. Ik had met mezelf namelijk afgesproken om bij de drinkpost even te wandelen om dan ook écht twee bekertjes op te drinken. Ik ben een ramp wanneer het op drinken aankomt, en drink normaal dan ook nooit tijdens een wedstrijd. Super slecht natuurlijk, en al helemaal op zo’n warme dag als vandaag. De drang om toch weer een mooie tijd neer te zetten kwam even omhoog, maar die wist ik weer te onderdrukken. En gelukkig maar.

De volgende 2,5 kilometer over het strand waren héérlijk. De AA drankjes hadden mij zeker goed gedaan, want ik vloog letterlijk het strand over. Misschien komt het ook door het feit dat ik al heel mijn leven in Zandvoort kom. Heerlijk vond ik het, de zee, de mensen, en dan vooral het frisse windje dat zo ontbrak toen we over het circuit rende. Héél even kreeg ik de drang een plons te nemen in het water, maar gelukkig wist ik mijn idiote zelf tegen te houden.

Op kilometer 8 werd ik keihard uit de runner’s high geslagen. We moesten namelijk weer het strand af, recht het centrum van Zandvoort in. Het parcours was hier nou niet bepaald  aangenaam, aangezien het steil omhoog liep en er geen stukje hard zand meer te bekennen was. Dit was dan ook te zien aan mijn snelheid, want dit was de kilometer die ik het langzaamst liep, namelijk 6.18 p/km. Gelukkig duurde dit niet lang. Nog even nam ik de tijd om een flinke beker water achterover te klokken, en met volle moed ging ik de laatste 4 kilometer tegemoet.

Zodra we in het dorp aankwamen werden we weer overspoeld met gezelligheid. Muziek, cafés, winkels, en een enorme mensenmassa. Geweldig! Hoewel bij kilometer 9 het punt kwam dat ik de lichte pijn in mijn knie weer begon te voelen, kon dit me niet tegenhouden. De knieband had al enorm goed geholpen en de pijn, of meer een zeurend gevoel, was absoluut te verdragen. Met mijn ouders langs de zijlijn, die mij in vol Amsterdams  met hart en ziel aanmoedigden,  zette ik de laatste twee kilometer met een versnelde pas in. Met een enorm voldaan en trots gevoel, maar ook met enige opluchting vloog ik zowaar de finish over na precies 1 uur, 6 minuten en 14 seconden, met een gemiddeld tempo van 5’28 per kilometer.

tumblr_n397vqbxJQ1s7qujko1_500

Mijn doel was van deze run te genieten, en genoten, ja, dat heb ik absoluut gedaan! (wanneer mag ik weer? ;-))

Heb jij ook  meegedaan aan de Zandvoortcircuit run?

 

Follow Runninglau also on TumblrInstagram, or Facebook!

Liefs,

Laura