Lieve X, ik wil je bedanken. Dankzij jou heb ik namelijk een nieuw PR gelopen. Dankzij jou, met je warrige knotje en feloranje Asics shirt, nam ik snelheden aan waarvan ik niet eens wíst dat ik ze kon lopen. Ook al heb ik geen idee hoe je er van voren uitziet (ik vermoed dat je zo’n casual hipster boy bent), je hebt een speciaal plekje in mijn hart gekregen. Je was namelijk mijn haasje. Ben je er volgend jaar weer? Dan beloof ik dat ik je die laatste 2 kilometer bij kan houden. Maar voor dit jaar heb ik alles gegeven. Écht.

Asics1

Asics4

DE START

Het startschot klinkt en langzaam maar zeker komt er beweging in startvak blauw. Het is 11:45 ‘s ochtends en samen met alle andere businessteams heb ik de eer vooraan  van start te gaan. Terwijl ik me afvraag of er überhaupt nog wel vliegtuigen vanaf Schiphol vliegen (KLM, hoeveel werknemers hebben jullie wel niet?) probeer ik me te focussen op wat ik nou eigenlijk aan het doen ben. Hardlopen, Lau. Hard-lopen. Je laatste race liep je op je al dooie gemakkie, nu de focus erbij. Eindelijk breekt het moment aan dat ik de startlijn mag kruizen. Horloge aan, Mooi, we beginnen. Let the games begin!

1tm5

KILOMETER 1 T/M 5

‘Godver de gódver. Alle hardloopidioten nog aan toe. Waarom ik?’ met heel wat ongepaste woorden in mijn hoofd sta ik na de ij-tunnel langs de kant. Mijn hardloopriem is ondertussen al 20 keer van mijn kont gezakt (kwestie van meer squatten?) en alsof het niet erger kan moest ik ook al vóór de tunnel stoppen voor mijn linkerveter. Dit kost minuten, en minuten héb ik simpelweg niet tijdens een race. Met een boos hoofd sta ik langs de kant als ik ook nog eens van achter hoor ‘Hé Lau!’. Shit. Ik ben gespot door Barry, die mee liep met #teamrunninglau tijdens de Marktstadrun. Onopgemerkt een pit-stop maken is dus niet gelukt. Met het schaamrood op mijn wangen loop ik snel weer verder, in de hoop dat niemand anders mijn snelle actie gezien heeft. Het tegenovergestelde gebeurd. Ik hoor een vervelend tikkend geluid en kom al snel tot de conclusie dat het deze keer mijn rechterveter is die los is geraakt. Great, leuk, maar van m’n lang-zal-ze-leven niet dat ik nóg een keer ga stoppen. Zo’n bad-ass  als ik rent gewoon met losse veters. Wat ik echter niet voorzien had, was de behulpzaamheid van de medemens die ineens volóp aanwezig is. Nooit, maar dan ook nooit lijkt het iemand te schelen wat voor ellende je doormaakt op straat (lees: rennen voor een bus die vervolgens alsnog doorrijdt, een mok koffie over je heenkrijgen in de trein zonder pardon) maar loop je de Dam tot Dam, dan lijkt iedereen ineens voor elkaar op te komen. En dus krijg ik niet één, niet twéé maar DRIE keer in één minuut te horen dat mijn veter los zit. Met een beteuterd lipje spring ik snel het gras in en leg ik twéé dubbele knopen. Zo. En dan heb ik het nog niet eens gehad over die 3 seconden dat ik mijn telefoon liet vallen in een poging te vloggen, waardoor er van links en rechts kwade hardlopers om me heen zoefde. Mijn eerste kilometer heb ik gelopen in 6:20: 37. Kunnen we dan nu eindelijk de race écht beginnen?

5tm10

KILOMETER 6 T/M 10

Terwijl ik al rennend een slok AA probeer te nemen zie ik je staan. Je valt me in eerste instantie op doordat je een fluorescerend Asics shirt aan hebt (wat betekent dat je me in feite steunt, als team Asics, en dus simpelweg awesome bent), maar mijn blik blijft hangen door je ongelooflijk makkelijke manier van lopen. Zo simpel. Zo eenvoudig. Het ziet er zelfs zó makkelijk uit dat ik ongemerkt je pas over neem. Het tempo, de houding. Maar dan met één meter tussen ons in, zodat ik ongemerkt kan doen wat jij doet zonder dat jij daar ook maar iets door van hebt. Ja, gozer met ‘t schattige knotje en ‘t lekkere kontje, jij bent officiëel verkozen tot mijn haas van de Dam tot Dam 2015. In mijn hoofd feliciteer ik je met deze eer, maar helaas voel jij de band die we hebben opgebouwd nog niet zo goed aan. Niets aan te doen. Je bent van mij, of je het nou wilt of niet.

Hoewel de eerste 5 kilometer mijn pas rond de 5:30 tot 5:45 minuten per kilometer ligt, begint er langzaam maar zeker schot in te komen. Je loopt lekker, je loopt steady, precies wat ik nodig heb. Ik geniet van het publiek, de sfeer en geef zelfs nog menig kleine supporter een high-five langs de zijlijn. Ik voel me heerlijk! Kilometer 6 lopen we in 5:18:63, kilometer 7 in 5:14:94 en voor ik het weet vertelt mijn horloge dat we kilometer 8 in 5:00:85 hebben gerend. Alle hipsters nog aan toe, wat zijn de plannen van deze knul? Nu ik erop begin te letten merk ik dat mijn rustige ademhaling is ingewisselt voor een luide, onregelmatige ademstoten en ook voel ik dat er een blaar begint op te komen. Toch geeft dat me geen reden om gas terug te geven, we hebben inmiddels een belofte gemaakt. Speel jij het hard? Dan doe ik dat ook. Game on, dude.

tm14

KILOMETER 10 T/M 14

Inmiddels merk ik hoe je geregeld naar links en naar rechts kijkt in de ramen van de huizen. Je hebt me gezien, dat weet jij net zo goed als ik. Hoewel mijn hoofd inmiddels paars is aangelopen (lees: de laatste keer dat ik op dit tempo rende was in april), ga je stug door. Je houdt van winnen. And so do I. Nog steeds met een veilige afstand tussen ons in loop ik je achterna, ontwijk ik dezelfde lopers en spring ik over dezelfde stoepetjes. Toch begin ik me ergens een beetje zorgen te maken. Met nog 6.1 (0.1, want die telt net zo hard mee) te gaan zitten we inmiddels al enige tijd op een tempo van 4:45 minuten per kilometer. Ik heb het zwaar, maar ik lijk het gek genoeg niet erg te vinden. De drang om deze eigenwijze knaap bij te kunnen houden wint het van mijn moeie benen en de belachelijk grote blaar die zich op mijn rechterhiel aan het vormen is. Alsof je het aanvoelt dat ik het moeilijk heb, verminder je je pas. Dit zelfs zo lang (lees: één minuut) dat ik je besluit in te halen. Met een triomfantelijk hoofd (dat inmiddels zo roze is als bietenpoeder) loop ik vooruit, om al snel te zien dat jij je pas weer versnelt. Dit keer blijf je naast me lopen. Ik zie je kijken, maar ik durf niet terug te kijken. Ik heb de ballen niet. Gelukkig ben jij de man hier, en hoef ik die ballen dus helemaal niet te hebben. Ik blijf in het niets staren terwijl jij weer verder gaat waar je gebleven bent. Inmiddels zitten we op kilometer 13 en rennen we 4:30 per kilometer. Ik ga dood, terwijl het jou nog steeds geen enkele moeite lijkt te kosten. Waar gaat dit eindigen?

tm16

KILOMETER 14+

Dat antwoord komt sneller dan ik had gehoopt. Zodra we onze voetstappen over het 14 kilometer punt zetten lijkt er een knop om te gaan. Voor jou, die het al die tijd zo makkelijk hebt gehad, is de tijd aangebroken om te versnellen. Zoals de meeste hardlopers wil je nog nét even tot het gaatje gaan. Laat voor mij dat gaatje nou net al een paar kilometer terug zijn aangebroken. Langzaam maar zeker wordt de afstand tussen ons groter en de paniek neemt toe. Waar gaat ‘ie heen? Hoe kan ik die laatste twee kilometer overleven zonder míjn haas? Gefrustreerd verhoog ik mijn pas, maar in plaats van dat mijn snelheid omhoog gaat, voel ik wat anders omhoog komen. Een banaan en een flinke bak appeltaart havermout, om precies te zijn. Sh*t. Nee. Ga niet. Ik versnel en zie hoe mijn pas de 4:20 aantikt. Seriously? Ik kan dit niet. Ik kan dit niet. Ik kan dit wel. Met al mijn kracht trotseer ik de mini-heuvel voor ons waneer jij je nog één keer omdraait. Dit keer kijk je me recht in me gezicht aan en kijk ik terug. Het afscheid is aangebroken en dat realiseer ik me maar al te goed. In gedachten bedank ik je en geef ik je toestemming om door te gaan. Zodra je oranje shirt een steeds kleiner vlekje wordt en vervolgens verdwijnt in de menigte probeer ik steevast mijn pas aan te houden. Dat lukt niet, maar toch zet ik door. De blaar op mijn hiel voelt inmiddels aan als een oorlogswond en ik wil het liefst over al het publiek mijn havermout uitkotsen, maar ik doe het niet. Mijn ego kan het niet aan. Met een pas van 4:49 gemiddeld weet ik alles te geven wat ik in me heb. Voor mezelf. Voor die oranje gozer in dat shirt.

IMG_20150920_140938 IMG_20150920_141958

Om 1:24:16 finish ik de Dam tot Dam 2015.

Dank je wel, knul. Dankzij jou heb ik mijn record van vorig jaar met maar liefst 3 minuten verbeterd. Dankzij jou heb ik het beste uit mezelf kunnen maken. Maar één ding is zeker: volgend jaar win ik van je.

Nou vertel op.. Heb jij mee gedaan aan de Dam tot Dam 2015? HOE GING HET!?

asics3Asics5
P.S. Na afloop dook ik linea recta naar de masseertafel (AU!) en zag ik na afloop het cadeautje (lees: de grootste blaar die je ooit gezien hebt) dat op me te wachten stond. Een bezoekje EHBO was ook wel zo fijn. Hoe je het ook went of keert, het was mijn nieuwe Personal Best méér dan waard.
Liefs,

Lau