Deze maandag staat er even geen ‘Photo diary’ op de planning, die verschuiven we naar morgen. Waarom? Ik denk dat ook jij het antwoord al weet: het is tijd voor een raceverslag! Gisteren deed ik natuurlijk weer mee aan de (naar mijn mening) leukste race van het jaar en dat maakt dit dus ook automatisch het leukste raceverslag van het jaar. Is dat even mooi meegenomen! De Dam tot Dam 2014  was een race waar ik al maanden naar uitkeek en waar ik dan ook niet zenuwachtig voor was, zoals ik gisteren nog luid en duidelijk verkondigde in mijn laatste artikel voor de race. Dacht ik. Met een doel van onder de 1 uur en 30 minuten voor ogen maar ook de realiteit in mijn achterhoofd (kijkend naar mijn trainingstempo zag het ernaar uit dat het nog zo makkelijk niet zou worden…) stond ik gisterenochtend om 11:40 precies aan de start. Hoe dat verliep, lees je vandaag…

DSC_0287-1

Ik was niet zenuwachtig, dat vertelde ik mezelf maar al te vaak de dag ervoor. Dit zorgde ook voor een beetje laksheid met betrekking tot de voorbereiding en leidde ertoe dat ik om 7 uur ‘s ochtends op de dag zelf nog alles moest regelen. Loser dat je er bent (LoserLau, ook een leuke ;-)). GPS horloge opladen, muziek downloaden, dat ene zwarte t-shirt zoeken, speldjes voor mijn startbewijs ergens vandaan toveren, goed ontbijten, een banaan en een proteïne bar mee… Check, check en nog eens check. Gelukkig was ik op tijd opgestaan, want ik kon elke minuut gebruiken. Om 9:20 zou ik naar de bus moeten lopen om vervolgens om 10 uur op centraal station te arriveren, waar Ashley met mijn startbewijs op mij te wachten stond. Ashley zelf begon al om 10:30 en ik wilde daar natuurlijk bijzijn. Toen ik thuis zo in de weer was met alles en nog wat begon de stress toch redelijk toe te slaan. Wat nou als ik weer misselijk zou worden? Het gebeurde me tijdens de CPC run, de run in Spanje en de Marktstadrun. De kans zat er dus goed in. Het enige verschil zou zijn dat deze run 16 kilometer is i.p.v. 10 en dat ik die misselijkheid absoluut niet in had kunnen houden all the way. Dat zou voor de nodige charmante momenten zorgen. Niet aan denken Lau. Inmiddels ging ik voor de derde keer naar de wc, en dat was niet om een plasje te plegen. Ontkennen dat ik niet zenuwachtig was ging nu écht niet meer. Schijtluis dat je er bent.

IMG-20140921-WA0006

Eenmaal in Amsterdam aangekomen was het al bijna tijd om Ashley uit te zwaaien. Samen liepen we naar haar startvak en wenste ik haar succes. Om Ashley maakte ik me niet druk: die rent toch wel. Nadat het startschot klonk wachtte ik even op Nigel & Jenny die elk moment konden arriveren. Ondertussen kwam ik nog enkele bekenden (en onbekenden die mij toevallig kenden- dat klinkt gek) tegen, erg leuk om eens de gezichten achter het scherm te ontmoeten! Wat er tussen het laatste en het moment dat het startschot klonk is gebeurd kan ik niet meer zo goed plaatsen, maar voor ik het wist was het tijd om te rennen. En dus deden de beentjes dat braaf. GO!

Het leek goed te beginnen. Het was warm en de zon scheen flink, maar ik was er goed op gekleed: in een short + singlet en mijn nieuwe cap was ik zon-bestendig en mijn eigen waterflesjes gaven mij ook een wat minder onzeker gevoel. Het was druk (zoals altijd) en op een vlot tempo komen was lastig. Op zich was dit laatste ook niet erg, want mijn lichaam leek het enige moeite te kosten om op te starten. Samen met Jenny trotseerden we de tunnel (waarbij ik trouwens werd weggeblazen door een wervelwind zowel bij binnenkomst als bij de uitgang) en langzaam maar zeker kwamen we op gang. Ik had het gevoel dat ik al redelijk op tempo zat maar kwam erachter dat ik de eerste 2 kilometer maar liefst 6 à 7 minuten per kilometer had gelopen. Hoe dan!? Rustig versnelde ik, wat overigens meer moeite kostte dan normaal, en langzaam begon ik mensen in te halen. Jenny rende nog vlak naast mij en soms zelfs iets voor mij, een enorme prestatie als je het mij vraagt, kijkend naar haar laatste trainingsmaanden. Ik begreep niet waarom ik zo’n moeite had met opgang komen: ik was niet misselijk (halleluja!) en had het niet extreem heet. Na 29 minuten en 38 seconden kwam ik bij het 5 kilometer punt aan, wat al aangaf dat het bagger ging. Mijn record ligt op de 22:34 minuten, deze tijd sloeg dus gewoon werkelijk waar nergens op. Maar hoe kun je boos worden op de tijd wanneer het je eigen benen zijn die de snelheid bepalen?

IMG-20140921-WA0014 (2)

Ik besloot weer wat aan te poten en zat inmiddels rond de 5’50 kilometer per minuut, op zijn minst een verbetering. Toch moest ik minimaal 5’30-5’35 gemiddeld aantikken voor een tijd onder de 1:30:00. Beetje bij beetje kreeg ik een sneller tempo te pakken, maar dat snelle tempo was niet genoeg. Wanneer je namelijk al 7 kilometer erop heb zitten (waarvan de eerste 5 enorm langzaam!) moet je steeds harder rennen om dat gemiddelde weer recht te trekken. Ondertussen genoot ik enorm van het parcours: wat was het fijn weer eens te kunnen genieten van een run! Mijn maag was licht aan het protesteren maar dat ben ik gewend, het was in ieder geval niets in vergelijking met de dompers die ik tijdens de laatste races had. Met zowel de muziek uit mijn eigen oordopjes als de keiharde beats langs de kant dreunde ik mijzelf door de menigte. Het ging lekker. Heel lekker. Mijn lichaam voelde goed aan en ik had er zin in. Toen ik vervolgens verschillende keren mijn naam hoorde vanuit het publiek wist ik het zeker: dit gaat hem worden. Ik ga voor een recordtijd, zelfs al zou dat nog heel wat moeite gaan kosten.

damtotdam

Na 56 minuten en 54 seconden passeerde ik het 10 kilometer punt. Mijn pace was inmiddels zo rond de 5’10-5’20 minuten per kilometer en hoewel dat dus veel sneller was dan ik plande te rennen, was het nog lang niet genoeg om een gemiddeld tempo van 5’30 te behalen. Ik moest nu boeten voor die eerste langzame kilometers, maar dat was niet erg. De strijdlust borrelde in mij op en toen vervolgens ook nog eens het nummer ‘I see fire’ van Ed Sheeran voorbij kwam was ik niet meer te stoppen. Na alleen maar keiharde, opzwepende beats gaf dit nummer me ineens het gevoel alsof ik op het punt stond het gevecht aan te gaan en nog zou winnen ook. Zo’n ‘the Game of Thrones’ momentje zegmaar. En daar ging ik dan.

De laatste kilometers rende ik met een pace variërend van 5 minuten per kilometer tot 4’30 per kilometer en zoefde ik als het ware de gezellige straatjes van Zaandam door. Er verscheen een lach op mijn gezicht. Ik had inmiddels een gemiddeld tempo van 5’30 behaald en mijn nieuwe record stond dus al vast. Toen een oude opa langs de kant op zijn vrolijkst en hardst ‘kom op wijffie, nog even!!’ schreeuwde trok ik de laatste honderd meter een sprint van maar liefst 3’30 minuten per kilometer. Ik kon het niet geloven.

Met een gemiddeld tempo van 5’27 minuten per kilometer en een eindtijd van 1:27:58 heb ik mijn eigen record met dik 5 minuten verbroken.

IMG-20140921-WA0003-1

Dam tot Dam, je blijft de leukste race van het jaar. Dankzij jou heb ik mijn motivatie weer terug wanneer het aankomt op wedstrijden lopen, dankzij jou sta ik straks weer aan de start van nieuwe wedstrijden, en dat mét het vertrouwen in mezelf. Wel zonde van de langzame start, daar heb ik veel tijd op verloren. Volgend jaar ga ik voor een nieuw record, dat zonder twijfel.

Ik ben nu dolgelukkig- en dat is wel te zien ook: mijn excuses voor het verschrikkelijk lange verslag! Hardlopen maakt mij gewoon heel enthousiast. En daar ben ik trots op!

2014-09-21 17.54.14

Now tell me… Hoe is het bij jou gegaan?! 

P.S. Deze week zal ik jullie verklappen wat mijn nieuwe doel zal zijn de komende weken…

Volg Runninglau ook via BloglovinTumblrInstagram en Facebook of schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief!

Liefs,

Lau

 

 

 

 

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube