Gistermiddag was het dan eindelijk zover: de CPC loop in Den haag! Al maanden keek ik uit naar dit moment, omdat dit namelijk de eerste keer zou worden dat ik in Den Haag zou gaan hardlopen. Toen Piet Paulusma de afgelopen week al veel goeds beloofde voor dit weekend, werden de ren-kriebels bij mij steeds heviger. Stiekem maar zeker wilde ik namelijk voor een personal record op de 10 kilometer gaan. Mijn laatste PR liep ik op de Marikenloop, in weer en wind, met zelfs hier en daar een flinke regenbui over ons heen. Als ik in deze weersomstandigheden in staat was om 10 kilometer in 50:13 te lopen, dan zou een tijd onder de 50 minuten haalbaar zijn. Toch wist ik maar al te goed dat het afzien was, en dat met een streeftijd onder de 50 minuten het nog meer afzien zou worden. Of het me gelukt is? Lees snel verder!

Normaal gesproken ben ik altijd iemand die op de ochtend van de race zelf nog alles moet doen. Dan kom ik erachter dat ik mijn ov nog moet opladen, mijn benen nog moet scheren of dat ik zonnebrand vergeten ben. Deze keer was ik echter goed voorbereid. Startnummer, bidon, overnight oats in de koelkast, proteïne reep, appel, mijn Tomtom Runner sportwatch opgeladen.. Alles lag klaar voor gebruik. Ik ging zelfs (redelijk) op tijd mijn bed in. Toen om 8 uur ‘s ochtends mijn wekker ging, was ik dan ook stiekem al een tijdje wakker. Met wiebel tenen lag ik in bed na te denken over alles wat ook maar een beetje met de race te maken had. Begrijp me niet verkeerd- het is niet dat ik enorm nerveus ben voor een race- maar mijn enthousiasme neemt het altijd over. Om 8 uur sprong ik dan ook met een kei goed humeur mijn bed uit. Met de zon die door de ramen piekte, de vogeltjes buiten, en mijn goede voorbereiding beloofde het een prachtige dag te worden.

Screen Shot 2014 03 09 At 193139

Na een treinreis, inclusief overstap, van anderhalf uur was ik eindelijk in het zonnige Den Haag aangekomen. En wat een mensen! Ik kreeg een beetje het gevoel dat ik met de Dam tot Dam ook had: zoveel hardlopers bij elkaar, dat is toch een mooi gebaar? Het was een uur of 11, dus ik had nog ruim de tijd om mij klaar te maken voor de race. Na een half uurtje het terrein te hebben verkend besloot ik me om te kleden. En te plassen. Wat zijn die Dixie’s toch smerig! Ik, een nog redelijk korte-afstand loper, kan nu al medelijden hebben met de (halve?) marathon lopers die tijdens een race ineens een grote boodschap op voelen komen. Nee, een Dixie, niets voor mij. Ik zou daar nou niet even lekker voor kunnen gaan zitten. Daarbij komt dat ik nog meer medelijden heb met de persoon die hierna een bezoekje brengt aan het toilet. Gelukkig zijn dit problemen waar ik mij nog (!) geen zorgen over hoef te maken ;-)

Na 3 toiletbezoeken (ja, ik ben een zeikerd), een halve liter water, en een horloge-check verder was ik er klaar voor. Om 12:30 was het moment dan eindelijk daar: het startsein! Zigzaggend, rollend, springend en bijna dansend (was ik dan toch per ongeluk bij Mudmasters beland?) waande ik mij door de menigte. Ik moest en zou zo snel mogelijk op een tempo komen van onder de 5 minuten per kilometer om mijn record te behalen. Alles wat ik nu daarboven liep, zou later nog eens dubbel zo snel moeten worden ingehaald. Met een gemiddeld tempo van 4’44 minuten per kilometer had ik een uitdagende maar goede pas gevonden.

Blijkbaar was ik niet de enige die daar zo over dacht, want na een meter of 500 kwam er een enorm lange jongeman naast mijn zijde rennen. Niet dat dat iets speciaals is natuurlijk, maar toen ik bij kilometer 4 hem nog steeds naast me had (inclusief de nodige botsingen) was het me duidelijk dat deze jongeheer mijn tempo gebruikte om zich aan vast te klampen. Vanuit mijn ooghoek zag ik een groen shirt precies dezelfde bewegingen en acties maken als ik. Het had wel wat: we spraken niet, we keken elkaar eigenlijk niet eens echt aan, maar ik had toch het gevoel dat ik mijn tempo hoog moest houden.

Ondertussen begon de hitte me op te breken. Met een gevoelstemperatuur van rond de 20 graden en een volle zon op je bol was het een uitdaging. Deze temperaturen waren we nog helemaal niet gewend in Nederland! Kilometer na kilometer had ik een constant gevecht met mezelf: het gedeelte dat een PR wilde zetten tegen het gedeelte van mijn hersenen dat gewoon het liefst een tukje wilde doen. Meteen. Op de weg. Na de drinkpost gepasseerd te zijn, op ik denk een kilometer of 7, werd het een hel. Mijn benen waren zwaar, mijn tong lag als een stuk schuurpapier in mijn mond, mijn sport bh knelde, mijn hoofd gloeide en ik voelde me misselijk. Dat laatste was nog het ergste van alles. Mentale en fysieke klachten kan ik opzich met enige moeite doorheen trekken, maar misselijkheid niet. En zodoende: na 9 kilometer lang een goed en stevig tempo aan te hebben gehouden kon ik niet meer.

De laatste 1000 meter, het stuk waar iedereen versneld, zo niet sprint, moest ik mijn tempo verlagen. Dit laatste was van noodzaak, omdat ik mijn geliefde havermout ontbijtje al een half uur naar beneden probeerde te drukken. Ik zag het al voor me: Runninglau, kotsend over de finish! Niet dat soort Victory wat ik voor ogen had. En ja hoor, mijn groene vriend drukte me ook nog eens met mijn neus op de feiten toen hij doodleuk mijn zijde verliet voor een 500 meter sprint. Ja jij, ik weet zeker dat je dit leest, aangezien je 9,5 kilometer lang naar www.laurabrijde.com op mijn rug heb lopen staren, hoe durfde je mijn zijde te verlaten? Net wanneer ik je zo nodig had! Grapje natuurlijk. Ik neem het je niet kwalijk groene vriend, als ik jou was had ik hetzelfde gedaan. Helaas had ik andere dingen die mij bezig hielden. De finish was inzicht, mijn naam werd verschillende keren geroepen vanuit het publiek, en ik kon simpelweg niet meer opgeven. Niet nadat ik al die kilometers zo mijn best had gedaan. Zelfs niet al wilde mijn havermout zijn uitweg naar boven maken. En daar ging ik dan, god mag weten hoe (ik heb zelfs het foto-moment gemist!), over de finish, mijn laatste kilometer wel eens waar boven de 5 minuten.. Maar met een dik personal record van 10 kilometer in 48:12!

Zo. Dat is eruit. Ik heb het gehaald. Ik heb de CPC gelopen. Ik heb hem uitgelopen. Ik heb mijn maaginhoud daar gelaten waar het hoort. Ik mezelf overwonnen. Ik heb een personal record gelopen! Zoals elke runner zal begrijpen was mijn record elke zware seconde die ik had tijdens het rennen waard. Tijdens mijn (lonely) zegevieren na afloop ben ik zelfs nog wat van mijn lieve lezers tegengekomen, en heb ik eindelijk Sierd van de Halfcrazyrunnerscrew in het echt ontmoet. Het schijnt dat een ander deel van de crew mij heeft aangemoedigd aan het einde van de finish, maar helaas kan ik me van dat gedeelte alleen nog maar het gevecht met mijn maag herinneren. Toch leuk dat op zo een groot evenement, zo veel bekenden elkaar tegenkomen.  All in all, een prachtige dag.

Follow Runninglau also on TumblrInstagram, or Facebook!

Was jij ook aanwezig op de CPC Den haag? Hoe heb jij het ervaren?

Liefs,

Lau