Wanneer er op zondag een race is weet je, als je me al wat langer volgt althans, dat je op die maandag daarop niet een foto diary kunt verwachten- maar een race recap! Omdat ik afgelopen zondag, gisteren dus, weer na tijden eindelijk eens een 10 kilometer wedstrijd op de planning had staan verplaatsen we het wekelijkse dagboek eventjes naar morgen en gaan we over tot de orde van de dag: de Ajax Foundation Run! Warning: het is nogal een pittig stukje tekst. Ik werd namelijk een beetje (te) enthousiast tijdens het schrijven van mijn raceverslag.

Die zondagochtend zelf kon je al lezen dat ik niet zoveel vertrouwen had in de run. Mijn laatste 10 kilometer wedstrijd was die in Spanje en daar heb ik geen toptijd (53:48) weten neer te zetten. Na Spanje werden het aantal kilometers dat ik liep steeds meer en de afstanden steeds langer- maar helaas met als gevolg dat mijn tempo steeds langzamer werd. Da’s nou jammer. Maar goed, de focus voor nu ligt op de halve marathon aankomende zondag, waardoor het me ook allemaal niet zoveel uitmaakte. Het gaat nu om de afstand, niet de tijd. Misschien dat ik daarom ook niet zo goed voorbereid was op de race gisteren. Ik besloot gewoon mee te drinken op een feestje die avond ervoor en pakte dus ook net wat te weinig uurtjes slaap. Met een kater, stijve billen van de NTC workout die zaterdag en een grote glimlach arriveerde ik dan ook gistermiddag rond een uur of 1 bij de Amsterdam Arena. Een grote glimlach inderdaad- want ondanks mijn lichamelijke gesteldheid had ik er namelijk wel enorm veel zin in! Misschien heeft dat dan ook wel een steentje bijgedragen aan mijn uiteindelijke eindtijd, waar ik toch stiekem wel knetter-blij mee ben…


PicMonkey Collage3

Rond een uur of één ‘s middags kwam ik aan bij de Amsterdam Arena, waar het al één gezellige boel was. De meiden van de GL2R crew waren er weer bij en wat bekende gezichten van o.a. de Run2day en de Urbanrunner’s crew waren ook aanwezig. Dit zorgde al voor een gezellig sfeertje en bracht me gelijk wat meer in de stemming. Om half 2 werden we bij elkaar geroepen voor een zogenaamde ‘verrassing’. ‘Wat zou dat nou kunnen zijn?’ dacht ik bij mezelf. We werden vervolgens het stadion ingeleid om uit te komen in de enige echte kleedkamers van de spelers zelf. Hoe vet is dat! Terwijl ik nog vol fascinatie de kleedkamer door zat te speuren verschenen Edwin van der Sar en Daphne Koster uit het niets om ons allemaal even persoonlijk een handje te geven en succes te wensen. Je begrijpt dat ik dit moment gelijk aangreep om even een foto te schieten met meneer van der Sar- maar halleluja wat is hij groot. Ik, de lange slungel, lijk net een minion naast Edwin! Maar goed, dat kon de pret niet drukken. Na even kletsen vertelde Edwin dat hij voor een tijd onder de 52 minuten ging. Ik zou hem dus vanzelf voorbij zien rennen, dacht ik.

PicMonkey Collage1

Inmiddels kwart voor 2- drie kwartier voor de start- kwam Stadswild met een paar indrukwekkend lekkere hapjes ons verwennen. Paleo bananenbrood, zalm- en avocado ‘cadeautjes’, cacao shots, rode biet en granaatappel sapjes en groene bananen smoothies. Zoveel lekkers en zoveel verleidingen! Met in mijn achterhoofd dat ik, die altijd maagproblemen heb tijdens het lopen, dit niet zou moeten nemen zo vlak voor een race, kon ik het toch niet weerstaan. Ik nam zelfs alle sapjes en smoothies. Vlak van te voren ging ik nog snel even plassen (ik ben altijd zo’n zeikerd!) en kon het niet laten een wc-selfie te nemen. HALLO, hier zaten alle voetbalspelers ook, met hun echte voetbal-billen, op dezelfde bril. Indirect heb ik dus met mijn billen de billen van mijn ajax-vriendjes aangeraakt. How romantic. 

PicMonkey Collage2

Anyway, genoeg geraaskalk. Het was tijd om te gaan rennen! Om half 3 precies stond ik naast David, Lars en wat meiden uit de GL2R crew. Enorm leuk dat ook Fieke helemaal vanuit New Castle was teruggekomen voor een weekend en er dus bij kon zijn. We hadden de eer om helemaal vooraan van start te gaan, met dus het voordeel dat je niemand voor je had om in te halen. Dacht ik. Natuurlijk had ik ook van te voren kunnen weten dat de deelnemers van de Ajax run voornamelijk bestaan uit stoere, snelle en vooral ‘haantjes de voorste’ die ongeacht hun conditie het mentaal niet kunnen verdragen een langzame tijd neer te zetten. En dus werd ik van links, rechts, voor, achter, boven- werkelijk overal- ingehaald door jan en alleman toen het startschot klonk. WOW. Dit was nog eens een andere start dan de ladiesruns die ik gewend ben. Toch hielp het. Al gelijk de eerste kilometer zat ik op een gemiddeld tempo van 5’15 per kilometer, veel sneller dan ik plande te rennen. Het kostte me moeite, ongetwijfeld, maar het ego van de mannen had een beetje hetzelfde effect op mij. Ik wilde me niet laten kennen.

Nog steeds verbaasd over mijn current average pace viel ik al bijna achterover van verbazing toen mijn gemiddelde pas dus ook daadwerkelijk steeds sneller werd. Rond de 3 kilometer bereikte ik een gemiddeld tempo van 5’06 per kilometer. Het ging me duidelijk moeilijker af dan een jaar terug, maar het voelde goed: mijn nieuwe Adidas Boost vlogen over het asfalt (review komt snel online!), ik zweette me een ongeluk en ook mijn hart klopte hevig. Maar toch ging het lekker. Moeilijk te omschrijven- maar soms kan een run beter voelen dan de ander ongeacht hoe moeilijk je het op dat moment hebt. En dus besloot ik een mijn doel aan te passen: ik moest die 4 minuten per kilometer in beeld krijgen. Met nog 5 kilometer in zicht was dat zeker mogelijk, alleen zou het wel wat extra zweet en gehijg kosten.

Rond kilometer 7 begon ik het moeilijk te krijgen. Ik merkte dat mijn lichaam dit niet meer gewend was, maar dat was oké. Drie kilometer moest te doen zijn. Prompt zag ik in de verte de 50 minuten pacer voor me lopen. Shit. Die moest ik inhalen. En daar ging ik dan, weer met een versnellende pas, en na heel wat ge-‘welles nietes’ lukte het me eindelijk de pacer achter me te laten. Het parcours was nog één kilometer lang. Mijn horloge vertelde mij inmiddels dat ik op de 4’59 per kilometer gemiddeld zat. YES! En toen kwam de hel(!)ling.

ajax

Met nog maar zo’n halve kilometer in zicht arriveerden we bij de Arena, waarbij het parcours ons doodleuk een enorme helling opstuurde. Mijn hartslag steeg nóg meer en mijn hoofd werd knalrood. Mijn (al verzuurde) benen verzuurden hevig en ik zag doodleuk mijn gemiddelde pas binnen enkele seconden verlagen naar de 5’00 per kilometer. Seriously!? Met heel wat gepuf en gesteun wist ik de helling te beklimmen en met nog zo’n 400 meter in het vooruitzicht had ik weer wat goed te maken qua snelheid. SPRINTEN. Met een goede vaart racede ik door de hallen waarna we uitkwamen in de arena zelf, op het veld. Nog 200 meter. Mijn horloge gaf inmiddels weer 4’59 en zei dat we de 10 kilometer al bereikt hadden. Whut? Ik moest dus nog harder rennen, want hoewel mijn horloge al het 10 kilometer punt bereikt had, was de finish nog voor me. Opeens hoorde ik Edwin van der Sar, die ik in mijn ellende niet eens gezien had, achter me roepen: ‘Ja hóór, en dan haal je me nu in!’. Dat wekte een giechel van binnen op. Toch best leuk, zo de laatste 100 meter je voetbalheld inhalen. Gefeliciteerd overigens, Edwin. Je hebt die tijd onder de 52 minuten toch maar mooi aangetikt! Met een netto tijd van 50:18 kruiste ik vervolgens de finishlijn.


ajax2

Heel tevreden ben ik over de prestatie van gisteren, vooral omdat ik dit nooit verwacht had. Er zit dus toch nog een beetje snelheid in me, en dat voelt zo lekker! Het parcours was ietsje langer dan de 10 kilometer en ik heb dan ook volgens mijn horloge de 10 kilometer precies onder de 50 minuten gelopen. Dat geeft echt een enorme zelfvertrouwen boost voor volgende week: als ik een snelle 10 kan, moet een langzame 20 zeker goed komen.

20141012_152638-1 (Medium)

Ik stuiter nog net niet door de woonkamer terwijl ik dit type. Wat kan rennen toch heerlijk zijn. Gotta love the after runner’s high. Wat een heerlijke run met een gezellig parcours. Volgend jaar ben ik er zeker weer bij.

Edit: de foto’s van de run zijn zojuist online gekomen. Ik koop eigenlijk nooit zo’n wedstrijd foto, maar deze keer kon ik het niet laten! Ondanks mijn verschrikkelijke tomaten hoofd moest ik deze foto gewoon met jullie delen. Lachende Edwin van der Sar en mijn voldane grijns zeggen genoeg ;-).

afr14-2717

 

Nou ben ik natuurlijk heel benieuwd hoe JOUW race ging dit weekend? Deed je mee aan de Ajax Foundation Run, de marathon van Eindhoven of misschien een andere race?
Volg Runninglau ook via Twitter, BloglovinTumblrInstagram en Facebook of schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief!

Liefs,

Lau