Wanneer mij gevraagd wordt of ik weleens een marathon heb gerend, roep ik altijd heel enthousiast ‘Ja!’.

Totdat ze doorvragen naar mijn finishtijd.

Ik schaam me voor mijn tijd en de keuzes die ik vorig jaar heb gemaakt. Dit jaar wordt het tijd om daar verandering in te brengen.

Bovenstaande zinnen schreef ik voor het boek “Ik heb geen zin” van mijn bloggercollega Annemerel eerder dit jaar. Vastbesloten maar nog totaal onzeker keek ik uit naar mijn tweede marathonpoging die op 5 november 2017 plaats zou vinden in niets minder dan The Big Apple. Inmiddels mag ik trots zeggen dat ik de New York Marathon, niet de makkelijkste marathon, in 4 uur en 16 minuten gerend heb. Dat is 1 uur en 6 minuten sneller dan vorig jaar! Maar hey, ook deze marathon kreeg ik niet cadeau. Welkom bij mijn New York Marathon 2017 race verslag!

Bekijk hier de New York Marathon raceday vlog!

03:00. Ik open mijn ogen en kijk gespannen op de wekker. Is het al zover? Shit. Dan maar even plassen (ik heb mezelf de afgelopen dagen zo goed gehydrateerd dat ik elke 5 minuten moet urineren) en godszijdank val ik weer in slaap. Op de een of andere manier is het te vroeg om zenuwen te voelen. Zodra mijn ogen weer openploppen denkt mijn lichaam daar anders over. Het is 04:00 en de kriebels gieren door mijn lijf. Wetende dat ik de wekker om 05:00 heb staan lukt slapen nu dus echt niet meer. Ik besluit nog even te blijven liggen, alle motiverende en aanmoedigende Instagram berichtjes te lezen en spring er om 04:30 uit.

500 ml Isotone sportdrank en twee bagels met jam staan er op het marathonmenu. Met moeite krijg ik de tweede bagel weg (die dingen vullen dus echt belachelijk!) en tik ik het laatste beetje sportdrank achterover. Ik spring onder de douche (ook al weet ik dondersgoed dat ik zo weer vies word) en doe wat mascara en eyeliner op. Je rent je eerste New York City marathon immers maar één keer. Ik duik mijn marathonoutfit in (man wat heb ik dit goed gecombineerd, zowel het geel als het groen komt terug in mijn New Balance schoenen) en doe mijn wegwerpkleding aan. Top idee om dit bij de kinderafdeling van de Decathlon te shoppen. Ik blijk dus het lichaam te hebben van een 14-jarige, maar dat even terzijde.

06:30. De lobby stroomt beetje bij beetje vol met TUI-hardlopers. De spanning stijgt duidelijk en ik ben misselijk en opgeblazen. Had ik wel twee bagels moeten nemen na al die koolhydraten van gisteren? Niet aan denken Lau, het zit er nu toch al in.

08:30. Na een anderhalf uur lange busrit stappen we uit en lopen we nog een flink stuk richting het startterrein. Man wat is dit groot. In totaal zijn er zelfs 74 (!) startvakken! Met 55.000 deelnemers is het officieel de grootste marathon ter wereld. En dat merk je. Chinees, Spaans, Frans, Italiaans, Nederlands… Alles komt voorbij. Ik vind de sfeer nu al geweldig.

09:20. Stress. Ik dacht dat ik veel tijd had, maar moet nu blijkbaar al mijn tas afleveren. En waar zijn die verdomde UPS-bussen? Ondertussen drink ik nog 500 ml Isotone sportdrank weg en eet ik een droge bagel. 5.000 stappen verder heb ik het tas-afleverpunt eindelijk gevonden en is het daarmee alweer direct tijd om richting mijn start vak te gaan. De andere renners heb ik inmiddels al een tijd terug succes gewenst en nu sta ik er toch echt alleen voor. Ik schiet richting de Dixies en plas een enorme hoeveelheid water (ik ben in ieder geval wél goed gehydrateerd) waarna er me 40 minuten in de kou in het start vak te wachten staan. Met de minuut word ik zenuwachtiger, maar ik weet me redelijk in bedwang te houden.

10:39. Het Amerikaanse volkslied klinkt. Ik had verwacht dat dit me al kippenvel zou bezorgen, maar het wordt werkelijk waar zo vals gezongen dat ik er spontaan pijn in mijn oren van krijg. Ik meen te horen dat de zangeres ook gaat rennen, dus het is haar vergeven. Ook mijn stembanden bibberen.

10:40. Er galmt een keiharde knal door de menigte en New York, New York klinkt door de speakers. Dit was het moment waar ik op gewacht had en ik houd met moeite mijn tranen binnen. Wat is dit mooi. Langzaam maar zeker komt er schot in en laat ik me meevoeren op de eerste en ook meteen één van de zwaarste bruggen: de Verrazano bridge.

Kilometer 1

Mijn benen komen met moeite opgang. Ik voel overal wel wat en ze voelen na 4 drukke dagen in New York allesbehalve uitgerust. Ik raak lichtelijk in paniek en vraag mezelf af of dit wel echt zo een goed idee is. Ook moet ik plassen. Alweer.

Kilometer 5

Hell yeah baby! Ik was even vergeten dat ik een dieseltje was. De eerste kilometers gaan 9 van de 10 keer rot, maar zodra ik eenmaal warm gelopen ben gaat het prima. Ik houd een lekker ritme van 6:00 tot 6:30 (heuvel op) minuten per kilometer aan. Ook bedenk ik me dat ik mijn strategie van de eerste 10 kilometer 6 minuten per kilometer iets moet veranderen. New York is namelijk nergens plat en ik merk dat ik automatisch afwisselend sneller en/of langzamer dan gepland ga. Ik kom er dankzij mijn horloge achter dat sommige stukken behoorlijk vals plat zijn en besluit te doen wat goed voelt en niet op mijn snelheid te letten.

Kilometer 10

Ik kan mijn plas niet meer ophouden en ben genoodzaakt een Dixie stop te houden met een rij van 2 mensen voor me. No! Uiteindelijk weet ik mijn plas eruit te schieten als het startkanon en ren ik met mijn shirt nog omhoog en broek dubbelgevouwen de Dixie uit. Dankzij mijn supersnelle heldenactie verlies ik uiteindelijk slechts 2 minuten en loop ik bovendien lekkerder dan ooit!

Kilometer 15

Ondanks dat ik lekker loop begin ik mijn gewrichten een beetje te voelen. Een lichte vorm van vermoeidheid. Ik raak lichtelijk in paniek en begin spontaan aan de Sportrusten aanpak te twijfelen. Toch weet ik mijn twijfels aan de kant te zetten en neem ik de eigenwijze beslissing om de 4:25 pacer voorbij te lopen. Zolang het goed gaat, gaat het goed.

Kilometer 20

Ik heb er bijna een halve marathon opzitten en het gaat nog steeds lekker! Ik besluit een zoutcapsule te nemen die ik vervolgens na 5 minuten keihard in mijn maag voel steken. Ik ren nog één kilometer door, maar kan op een gegeven moment de steken niet meer handelen. Heel even zie ik zo de hele marathon aan me voorbijschieten en kotsende beelden komen al in gedachten voorbij. Ik besluit 10 seconden te stoppen, adem diep in en langzaam uit met mijn handen op mijn hoofd, en ren weer verder. Weg pijn.

Kilometer 25

Ik versnel. Ik versnel. Wat doe ik in godsnaam versnellend op de tweede helft van een New York marathon? Op de één of andere manier had ik me zó voorbereid op het ergste dat elke heuvel en elke brug me telkens weer meevalt. Dat vals plat is niets in vergelijking met Bujalance ;-).

Kilometer 30

Oké, oké. Het gaat nog steeds goed maar ik merk nu wel écht dat ik 30 kilometer gelopen heb. Ik heb enorm zware benen en voel mijn gewrichten. Ook komt er al een lichte zin om te stoppen met hardlopen en op de bank te ploffen omhoog borrelen, maar dat hoort er nou eenmaal bij. Toch ben ik blij. Mijn hartslag is al heel de marathon rond de 160, zelfs lager tijdens mijn 14 kilometer trainingen, dus zeuren mag niet. Ik besluit nog iets te versnellen.

Kilometer 35

Oei. Ik kijk bij toeval op mijn hartslagmeter en zie dat mijn hartslag 184 is. Whut? Hier schrik ik van en ik besluit een minuut te lopen, ondanks het feit dat ik zelf niets merkte van die hoge hartslag. Mijn hartslag daalt gelukkig snel weer en zit nog steeds op een gemiddelde van 160. De man met de hamer? Die ben ik nog niet tegengekomen. Alhoewel, ondanks het feit dat de man met de hamer er niet is, lijkt 7 kilometer me wel nog een tikkeltje ver. Logisch ook, ik ga harder dan voorheen en heb er al 35 kilometer opzitten. Toch voel ik me blij en goed. Ik herinneren mezelf meerdere keren aan het feit dat ik mijn droom aan het verwezenlijken ben. Dit is je droom Lau, go for it and shut up!

Kilometer 40

Ik ren als de wind door Central Park. Ik ben meerdere keren gewaarschuwd over dat Central Park zo $&/”()* zou zijn met alle heuvels en bochten, maar ik merk er niet veel van. Ik versnel naar een tempo van rond de 5:40, zelfs heuvelop ga ik 5:45 minuten per kilometer. Eerlijk gezegd kan ik niet geloven dat ik er nú al bijna ben!

Met een enorme glimlach ren ik de finish over en haal ik zelfs nog menig wat hardlopers in. Alsof er een sluis opengaat begin ik spontaan te snikken en hikken zodra ik gefinisht ben. Zoveel blijdschap. Ik krijg een troostende omhelzing en high five van een mede hardloper en voel me nog nooit zo verbonden met zoveel mensen tegelijk. Ik weet dat ik vorig jaar de afstand al een keer heb afgelegd, maar ik heb dit zo anders ervaren. Ik durf het nu pas echt te zeggen:

I am a marathoner.

PS Je vindt hier de New York Marathon race day vlog.

Liefs,

Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube