Ik had je onderschat. En zwaar ook. Ik dacht, als echte asfaltvreter en kilometermaker, maar tegelijkertijd ook fanatiek sportschoolsukkeltje,  dat ik je wel kon hebben. En makkelijk. Ik bedoel, eigenlijk zou je voor me weggelegd moeten zijn: je bestond uit 12 kilometer, een aantal dat na de Dam tot Dam van vorige week  zondag een peulenschilletje leek. Bovendien zouden je obstakels hier en daar een mooie manier zijn om mijn krachtige-ik te bewijzen. Maar goed, ook ik maak wel eens een misvatting, een onderschatting of simpelweg een dikke dumper. ‘Je hebt me’, zoals Gio ooit al zong. ‘Je hebt me in de houdgreep en ik kom er niet meer uit’. Dat nam je overigens wel erg letterlijk. Alle modder nog aan toe, Mud Masters, je bent me er één.

hoi

DE NATTE DROOM

Het startschot klinkt. Ik word overspoeld door een deken van rook en zet het op een rennen. Één hooiberg. Twee hooibergen. Drie hooibergen. Nog geen 20 meter zijn we onderweg en je weet al flink met mijn adem te spelen. Terwijl ik mezelf vooruit ‘hijg’ hoor ik  één van de fitgirls uit het Manify team een bezorgde kreet slaan. En dan zie ik het. Een grote, lange sloot aan mijn rechterzijde. Mijn instinct zegt me er lekker op mijn dooie gemakje langs te lopen, maar de vrijwilliger denkt daar anders over. Hij wijst de sloot in en al snel realiseer ik me dat hij daadwerkelijk wilt dat ik die sloot in spring. Heb ik een andere optie? Zonder na te denken duik ik de sloot in en neemt een koude, prikkelige rilling mijn hele lichaam over. KOUD. IJS. KOUD. Focus Lau, focus. Je hebt het niet koud, je hebt het warm. Hoe heet ook alweer die Nederlander die alle vormen van kou kan hebben? Terwijl ik de algen langs me lichaam voel zwieren en hijgend vooruitzwem dwaalt mijn gedachte af en is de kou steeds beter te verdragen. Ah. Wim Hof, is zijn naam.

modder

DE SCHOENENVRETER

Terwijl de wind nog eens goed de nadruk legt op mijn kippenkoude huidje zie ik in de verte dat het alweer tijd is voor de volgende grap. Grap, omdat ik bijna niet kan geloven dat ze me dit aandoen. Hállo. Ik mag soms dan wel éten als een varken, ik BEN geen varken. Toch ga ik de uitdaging aan en ren ik zo stabiel mogelijk door de modderige rotzooi voor me, zonder succes. Na sprong één kom ik erachter dat die modder minstens 30 centimeter diep is en dat bij elke stap in de modder mijn schoenen als het ware opgevreten worden. Letterlijk. Na verschillende keren met mijn snuffer onderuit te zijn gegaan (ja, récht in de blubber) hoor ik een raar geluid. PLOP. Nee. Nee. Dit kan niet waar zijn! Ik kijk naar beneden en zie dat ik één schoen mis. ‘Mijn schoéééén’ schreeuw ik dramatisch in het niets. Niemand kan het namelijk een drol schelen dat mijn schoen opgezogen is door de blubber, ieder heeft genoeg eigen problemen op het moment. Zoals ervoor zorgen dat je geen schoenen verliest, bijvoorbeeld. Wonder boven wonder zie ik een oranje vlekje in de blubber en trek ik met alle macht mijn schoen uit de drap en druk ik volle macht mijn voet weer terug in een badje vol blubber. Poeh. Dat ging maar net goed.

hoi2

DE ACROBAAT

Kilometer 11. Het einde lijkt zo dichtbij, maar zo ver weg. Na inmiddels verschillende (ijskoude) sloten in én uit te zijn gesprongen, door tunnels en donkere dieptes te zijn gekrioeld, de tunnel van claustrofobie te hebben overleefd, is het tijd voor één van de moeilijkste van allemaal. Voor me zie ik 5 touwen, met een enorm grote sloot eronder. Het is de bedoeling dat ik je aan benen en armen te pakken neem en mezelf vooruit gooi. Één voor één zie ik zowel mannen als vrouwen falen en opnieuw de ijskoude sloot induiken. Wat ik ook doe, ik moet het goed doen. Inmiddels heeft mijn lichaam serieuze onderkoelings verschijnselen aangenomen en ik kan niet stoppen met bibberen en klappertanden. Als een levensechte twerk-machine sta ik met paarse lippen en wallen tot mijn knieën voor het touw. Inmiddels zijn we al 2,5 uur aan het ploeteren en ik voel dat mijn energietank leeg raakt. Gelukkig wordt me al snel duidelijk welke techniek lijkt te werken. Het schuiven met armen en voeten tegelijk heeft geen nut, de truck is jezelf met één been om het touw gooien, loslaten, je snel met je armen naar voren trekken en vervolgens met het andere been in de lucht het weer overnemen. Zo krijg je als het ware steeds een klap op je benen, maar je komt wel vooruit. Het lijkt te werken en gek genoeg lukt het me mezelf vooruit te bewegen, maar hoe dichterbij het einde komt, hoe meer de verzuring in mijn armen toeneemt. Met nog één meter te gaan lijken mijn armen gewoonweg niet meer te kunnen en zou het niet lang meer duren voordat ik de grip zal verliezen. Chris lijkt dat aan te voelen en schreeuwt me vanaf de overkant toe dat ik er bijna ben. Bíjna. Bíjna! Voor ik het weet zet ik mijn modderige schoen op de blubberige zijkant. YES.

DE VAL

Met de finish al in zicht probeer ik over verschillende blubberheuvels te waden. Ik ervaar iets nieuws, iets dat ik tijdens een hardloopwedstrijd nog nooit heb ervaren. Mijn lichaam is zo koud en moe, dat het een beetje voelt alsof ik dronken ben. Ik val, sta op. Val weer, sta op. Stiekem bid ik dat niemand me ziet. Wat zal dít er belachelijk uitzien! Al vallend en opstaand kom ik langzaam maar zeker door de heuvels heen om tot de conclusie te komen dat ik mijn grootste obstakel nog tegoed heb. Alle &#%(@%$^nog aan toe. Ik wil het liefst huilen, maar dat staat dom. Dus klim ik omhoog, en omhoog, tot ik uitkijk over heel het parcours. De bedoeling is dat ik naar beneden spring, een vrije val in het water. Ik dacht dat ik nooit last had van hoogtevrees, maar het gevoel dat ik nu voel is met geen  pen te beschrijven. De vrijwilliger aan mijn zijde zegt me dat ik nu toch echt moet springen. En dus spring ik. Een kriebel, een klap, water, donkerte, een proest, en weer lucht. Mezelf vervolgens al kuchend en nog half in schock naar de overkant laten zwemmen ging niet al te soepel, maar zodra ik de zijkant had bereikt kwam het overwinningsgevoel. Nog maar een heel klein stukje tot de finish.

mud

Arm in arm, lachend en bibberend, kruiste #teamManify de finish na héél veel geploeter. En dat gevoel achteraf? Dat was het dubbel en dwars waard.

Man, wat haat ik je, maar wat houd ik tegelijkertijd ook weer van je. Mud Masters, you are AWESOME.

Heb jij dit weekend meegedaan aan de Mud Masters? Of een andere keer? Ben je van plan in de toekomst mee te doen?

Liefs,

Lau

 

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube