Goh Lau, beetje laat. Waar was je blogpost vandaag om 06:00 ‘s ochtends? I know, je hebt gelijk. Die had er moeten zijn. My bad. Let me explain.

Als je een trouwe volger (en tevens vroege vogel) bent, dan was het je vast niet ontgaan dat er vannochtend niet op het standaard tijdstip, 06:00, een blogpost voor je klaar stond. Ik kan nu een knap verhaal ophangen waarom en hoe dit kwam en met een mooi excuus aankomen, maar daar is de waarheid gewoon te lelijk voor: I got drunk. Hoewel er een artikel in de planning stond en ik deze gisterenavond had willen afmaken, belandde ik in plaats daarvan op de internationale welkomsparty voor alle Erasmus studenten en tevens locals, lag ik vervolgens om 04:30 dronken in bed en ging mijn wekker om 06:30 voor de eerstvolgende Spaanse klas Dirección y Organización. Madré mia.

Maar goed, nu ik inmiddels weer een beetje bijgekomen ben van de nacht, school (net aan) heb overleefd en met een enorme kop thee en jummie eiwitreep op mijn fijne bed zit kan ik weer een beetje tot bezinning komen. Zoals beloofd zou ik jullie nog een kijkje geven in mijn studentenappartementje, en dit lijkt me het juiste moment. Ik voel me al helemaal verbonden met dit kleine resort en noem het zelfs al thuis. Voy á mi piso. Ik ga naar mijn appartement (letterlijk verdieping), hoor ik mezelf geregeld zeggen. Thuiskomen. Ja, zo voelt het. Zelfs al is het maar een aantal vierkante meters groot. Zelfs al deel ik mijn badkamer. En keuken. Zelfs al woon ik op de derde verdieping en moet ik -zowel na een workout als een avond stappen- 50.000 treden beklimmen. Ik voel me thuis.

Het gebouw waarin ik verblijf bevindt zich midden in het centrum en slechts 5 minuten van een grote mercadona, de favo studentenbar en 5 minuten van de grootste winkelstraat van Córdoba. Héél fijn, alles binnen handbereik. Voor school moet ik helaas pindakaas 25 minuten lopen, en op ochtenden als deze (ochtenden waarin ik me dus dik verslaap) neem ik voor 4 euro de taxi. Verwend, hè?

Ik deel de verdieping met 2 huisgenoten: één schat van een (Italiaans) meisje en een pure Hollander. Deze Hollander heet Merijn en is net zo sport addicted als ik. Geregeld gaan we dan ook samen naar de sportschool, rennen doet ‘ie echter niet aan. Maar ok, dat vergeef ik hem; hij eet immers wel elke dag z’n kom havermout met net zo veel liefde en plezier als ik. Samen meal-preppen is ook handig. Dat brengt me weer op mijn Personal Body Plan: ook die gaat prima. Omdat jullie schijnen te denken dat ik alleen maar leef op tapas en drankjes hier (ok, af en toe dan) krijg ik nogal vaak de vraag hoe het ervoor staat met het PBP, daar komt snel een up-date over online. Eerst mijn eerste trainingsmaand volbrengen.


Kortom: qua huisgenoten én appartement heb ik gewoon echt héél erg veel mazzel gehad. Ik ben blij!

Volg Runninglau ook via Twitter, BloglovinTumblrInstagram en Facebook of schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief!

P.S. Doe jij al mee aan de Electric run winactie?

Liefs,

Lau