Wauw. Dat het gezegde ‘Times flies when your having fun‘ echt bestaat is maar weer goed bewezen na dit ongelooflijke weekend. Alsof ik in een aflevering van de All you need is love kerstspecial ben gestapt, maar dan zonder kerst. En zonder Robert ten Brink. In de DIARY SPECIAL van vandaag neem ik jullie mee in vogelvlucht naar de afgelopen 4 geweldige dagen in Amsterdam. 4 dagen waarin Amsterdam niet voelde als mijn geboortestad, maar als een nieuwe plek vol ontdekkingen en vreemde mensen.  Duik je mee in mijn avontuur, samen met Antonio?

IMG-20150809-WA0000

DONDERDAG – DE ONTMOETING

07:00. De wekker gaat. Met een slaperig hoofd en ogen nog dicht op elkaar geplakt rol ik m’n kleine, oncomfortabele campingbedje uit. Eergisteravond ben ik aangekomen in Pals en nu is het alweer tijd om te gaan. Hoewel ik pas om 11:00 richting het plaatsje Flaça moet om de trein te pakken, ben ik al up & going binnen no time. Zo. veel. werk. te. doen. Ik start de ochtend met een goede ontbijtsessie en coaching, om vervolgens aan het échte werk te beginnen. Na dat ik de 10 meter uitgroei bij mijn scheiding heb geverfd, het oerwoud op mijn benen heb gekapt, de schimmelkaas uit mijn tenen heb verwijderd, mijn bush bush wenkbrauwen heb ‘geplukt’ en mijn hoofd in een emmer make-up heb gedompeld lijk ik er wonder boven wonder klaar voor: ik ga Antonio weer ontmoeten. Ik ga Antonio weer zien! Als een hinnikend paard vertrek ik naar Flaça met 30 jurkjes in één handbagage koffertje gepropt. TIP: Als je alles zo strak mogelijk oprolt past er een gigantische hoeveelheid aan kleding in..

Tegen de tijd dat ik in Málaga aan ben gekomen lijkt al mijn harde werk van eerder die ochtend voor niets te zijn geweest. Twee uur met de trein naar Barcelona, een half uur wachten in een snikhete benauwde treinhal omringd door vieze mannetjes en grijnzende Españoles om vervolgens weer een trein te moeten pakken naar Barcelona airport, waarna er een anderhalfuurlange vliegreis volgde. Met mijn netgeverfde blonde lokken op mijn zweterige voorhoofd geplakt, met klotsende oksels en uitgelopen eyeliner loop ik naar buiten. Van verre zie ik hem al staan. Wat moet ik doen? Een zoen? Een knuffel? Een bachata welkomsdans? Ik denk te veel na en de romantische welkomscene die ik in gedachten had veranderd in een klunzige beweging en een giechel die ik mezelf nog nooit heb horen maken. Ach ja. Eens een kluns, altijd een kluns.

Omdat we morgenvroeg naar Amsterdam vertrekken met het vliegtuig hebben we van te voren al besloten een hotelovernachting te nemen. De romantische hotelovernachting die ik voor ogen had loopt echter ook iets anders dan ik droomde wanneer elk ‘goed’ hotelletje volgeboekt blijkt te zien en ik eindig in een krakend, gammel en muffig bed in hotel Zeus, het goedkope hotelletje waar ik al eerder strandde toen ik mijn laatste trein naar Córdoba miste. Eh. Ja.

IMG-20150810-WA0002

IMG-20150809-WA0032

IMG_0313

VRIJDAG – D-DAY

Het is D-DAY! Ik spring vroeg uit te veren om te coachen, want binnen enkele uren pakken we het vliegtuig naar Amsterdam. Hoe we het voor elkaar hebben gekregen is me nog steeds onduidelijk, maar ik sta op het punt aan boord te stappen van een vliegtuig dat volledig is betaald door Pepsi Cola. Antonio deed enkele weken terug mee aan een wedstrijd op Facebook waarbij 2 tickets voor Loveland, inclusief hotelovernachting & vlucht verzorgd door Pepsi Cola verloten werden. Ik irriteerde me nog aan ‘m, toen hij me vroeg wat de gemiddelde lengte was van een Nederlandse man. Een vraag die hij moest beantwoorden voor een wedstrijd, zei die. ‘Een wedstrijd. Really, Antonio? Wat kinderachtig.‘ Antwoordde ik ongeinteresseerd. Je wint toch nóóit! ….

Na een flinke eetsessie op Málaga airport (lees: ik zat stoer aan een slaatje terwijl Antonio een triple whopper wegwerkte, maar kon het daarna niet weerstaan een bak Hägendas ijs leeg te lepelen) kwamen we om 17:00 aan in Amsterdam. Antonio, die in z’n Spaanse leventje nog nooit verder op vakantie was geweest dan Spanje zelf, hoogstends een uitje naar Portugal, doet me vrijwel direct denken aan een kleine baby die voor het eerst ‘vast voedsel’ eet. Die verbaasdheid, nieuwsgierigheid. Ge-wel-dig. Nou moet ik zeggen dat ik ook behoorlijk op een blije baby lijk wanneer ik het Fashion Hotel inloop en een geweldig luxe kamer aantref. Is this really happening?

IMG_0325IMG-20150809-WA0015

IMG_0330

ZATERDAG – LOVELAND, BABY

Dansjes, ik heb zin in dansjes! Antonio, die een bloedechte Spanjaard is en alleen al bij het ruiken van muziek begint te dansen alsof we in de laatste song van Dirty Dancing zitten, lijkt ook behoorlijk enthousiast te zijn. Dit keer ben ik in mijn voordeel, met de technomuziek en deephouse die wordt gedraaid. Voor het eerst wordt ik niet uitgelachen om mijn Spaanse dansmoves, die ik duidelijk niet bezit. Wanneer blijkt dat we ook nog eens VIP zijn en toegang hebben tot het dak, inclusief gratis drankjes en voedsel, kan de dag niet meer stuk.

Moe, enthousiast en vooral hongerig belanden we die avond laat bij de lekkerste burgers van Amsterdam, de Burgerfabriek. Ik ga voor de burger waarvan ik de naam niet meer weet (een Japansachtige naam waarvan het vlees blijkbaar mager is) en schotel Antonio de burger voor waarvan het vetgehalte het hoogst blijkt te zijn. Ach, verschil moet er wezen.

IMG_0306IMG-20150810-WA0001

ZONDAG – BYE AMSTERDAM

Zondag brengen we nog een bezoekje aan het Vondelpark, de Dam en wat winkeltjes. Ik breng hem naar Van der Linden ijs (NATUURLIJK!) en zorg ervoor dat we ons laatste transferbusje missen naar het vliegveld waardoor we slechts een half uur van te voren op Schiphol aankomen. Soms is het best vervelend een kluns én chaoot te zijn. Samen beginnen we aan de reis terug naar Málaga, rijden we vervolgens door naar Córdoba en vallen we beiden met een tevreden glimlach inslaap.

Wat een geweldig weekend en wat speciaal om dit met hem mee te mogen maken. Ik blijf voor nu nog één à twee weken in Spanje, maar dan begint voor mij ook het echte leven weer. Hoe dat gaat lopen?

Ik heb geen fláuw idee.

Hoe was jouw week?

Liefs,

Lau