Ik vroeg een paar uur terug op Instagram of er nog bepaalde blogverzoekjes waren en tussen de vele antwoorden trok grappig genoeg de meest simpele vraag mijn aandacht:

“Hoe gaat het met je Lau?”

Als je mij op Instagram en YouTube volgt weet je dat ik niet mag klagen. Ik reis heel de wereld over, heb een onwijs lieve en knappe vriend & heb sinds een paar dagen de liefste kitten ooit in huis. Like, hallo, een kítten. Levensmissie volbracht. Toch heb ik (goh, verrassend) net als elk ander normaal mens ook zo mijn eigen problemen. De laatste weken heb ik een soort suf gevoel over me heen als gevolg van meerdere gebeurtenissen en ik heb sterk het gevoel dat dit even van mij afschrijven zal helpen. Therrrrre we go!

Mocht je alle hectiek gemist hebben: mijn vriend raakte 3 maanden terug zijn baan kwijt. Ja, welkom in Zuid-Spanje, waar ze je ontslaan de dag voordat je recht heb op een contractverlenging én uitkering, met de mededeling dat je over een paar maanden weer terug mag komen. Kosten besparen noemen ze dat. Ik noem het een beleid van jan met de korte achternaam.

Het constant genoeg moeten verdienen voor twee breekt me af en toe op. Ik geef toe, het helpt dat we niet in Dubai wonen, maar I’m only human. Ik heb onafgebroken het idee dat ik niet genoeg doe en op de dagen dat ik niets doe voel ik me onwijs onproductief en schuldig. Doe ik wel genoeg? Doe ik het wel goed? Hoe lang houd ik dit nog vol? Wat moeten we in godsnaam doen als ik niet genoeg verdien voor twee?

Paniek.

“Maar Lau, dan doe je toch gewoon meer met je blog? ”

Ja en nee.

Qua opdrachten probeer ik iets losser te worden, maar alsnog wil ik gewoon geen opdrachten aannemen die niet bij mij passen. Mijn agentschap weet dit als geen ander, ik gok dat ik de helft of zelfs minder van de samenwerkingen niet aanneem. Zo wees ik deze week 2 goedverdienende klussen af omdat ik er niet 100% van overtuigd was. Ik heb altijd relatief weinig opdrachten lopen (is het je opgevallen?) omdat ik liever een goede, eerlijke band met je opbouw door te werken met merken waar ik écht achter sta, dan elke klus uit te melken met als gevolg je te irriteren. Dan voel ik me aan de ene kant een eerlijke, oprechte en ONWIJS leuke (haha, grapjuh) influencer, maar aan de andere kant een naïeve blogger.

Maar hey, ik zou geen echte ondernemer zijn als ik er geen ándere klusjes aanvast plakte!

Naast mijn presenteerklussen (in november mag ik weer voor de Spaanse TV olé olé) werk ik nu op de zondag bij Nikki Beach, waar ik heel de dag van hot naar her ren op hoge hakken. Prima, maar van mijn enige twee vrije dagen is er nu nog maar één over. Ik stond op het punt te vragen of ze Tony niet in mijn plaats wilden aannemen. Helaas zagen ze het niet helemaal zitten. Ik snap er niets van. Een grote harige Spanjaard in Ibiza-stijl hippieachtige sliertenrok met bizar hoge hakken en veren op het hoofd is toch onwijs leuk?!

Terug naar het verhaal, want mocht je denken dat deze soap serie al tot een eind is gekomen…

Not yet baby.

Sabine, mijn trouw en toeverlaat in Málaga, heeft afgelopen dinsdag Málaga verlaten. Niet voor een lekkere luivakantie, nee, madame zal 4 jaar in Alicante blijven i.v.m. de nieuwe baan van haar vriend (Edu, joder!). Daarbij komt dat Nanda, die ik dankzij Sabine heb leren kennen, hoogstwaarschijnlijk over een maand of twee ook gaat. We zitten allebei enorm in de put over het feit dat onze wegen scheiden. Begrijp me niet verkeerd, ik maak me geen zorgen om het maken van nieuwe vrienden, maar een vriendschap als deze maak je niet vaak in je leven. Geloof me. Het idee dat dit nooit meer zo wordt als eerst, is deprimerend en daar balen we alle drie even erg van.

Bovendien, je snapt wat er nu zal gebeuren.

Ik word nu officieel een eenzame kattenvrouw die altijd vol met haren zit en non-stop tegen haar katten praat.

(Dat ik dit al doe, blijft tussen ons)

Dus. Dat tot zover. Dat mijn vriendinnen weggaan is ugh. Het feit dat we met zijn tweeën afhankelijk zijn van mijn inkomen blijft als ondernemer spannend, juist omdat het ondernemerschap al van zichzelf zoveel onzekerheden brengt. Begrijp me niet verkeerd, ik voel me gelukkig, wíj zijn gelukkig, maar ik hoop dat ik binnenkort deze zware last van me af kan gooien. Helemaal omdat ik hou van tapas in schattige restaurantjes. En wijn. En meer tapas.

Ach, ik denk altijd maar zo: hier word je hard van Lau.

Verder blijf ik gewoon als een zachtgekookt ei heel veel troetelen en praten met de poes. Bij deze ben je weer op de hoogte van Lau´s chaotische maar leuke leven.

Dag!

To be continued.

Liefs,

Lau

 

 

 

 

 

 

 

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube