Late avonden. Vroege ochtenden. Middag dutjes. Avond runs. Altijd zon. Altijd blauwe lucht. Overal studenten. Geweldige lieve studenten. Heerlijk eten. Córdobaanse salmorejo. Vers fruit. Het Spaanse volk. De behulpzaamheid. De taal. De cultuur. De parken. De sportiviteit. En feestjes. Heel veel feestjes. Córdoba, ik ben verliefd.

Misschien heb je bovenstaande tekst al op Facebook voorbij zien komen gisteren, inclusief een ‘ik heb gerend’ post-running selfie. Die big smile kwam natuurlijk doordat ik 1. zojuist gerend had, en 2. omdat ik gewoon echt heel gelukkig was (en ben!) op het moment. Omdat er hier en daar de laatste tijd nogal veel info over het Personal Body Plan voorbij kwam maar ik al een tijdje geen run-update is geweest, vond ik het daar vandaag de hoogste tijd voor. Hoe staat het ervoor? Wat zijn je doelen, Lau? Is Runninglau nog wel running?

Een halve marathon, maar een dikke faal
Één maand terug volbracht ik mijn laatste 20 kilometer training in 1:50:59.Met als doel de halve marathon van Egmond mee te rennen (dit hebben jullie dus nooit geweten) kon ik helaas last  minute geen startbewijs meer bemachtigen en ging die race aan mijn neus voorbij. Toch vond ik het niet zo erg. Ik was er klaar voor, ik had hem kunnen volbrengen. Daar ging het om. Mentaal sloot ik op de dag van de race mijn halve marathon mindset af, en juichte ik net zo hard mee voor alle finishers die dag. Ik was trots, vooral op jou.

Rennelen, rennelen en nog meer rennelen
Vanaf mei 2014 ging rennen me eigenlijk wonderbaarlijk goed af. Mezelf klaarstomend vanuit Spanje (ook daar deed ik mee aan een race) voor de Dam tot Dam in September en vervolgens de halve marathon in Amsterdam, rende ik gedurende deze 5 maanden makkelijk rond de 15 tot 20 kilometer. ‘Ik ga even rennen, ben over een tijdje terug.’ Alsof het niets was. Een 5 kilometer voelde ineens niet meer als een run aan, maar slechts als warming up. Ik was hongerig naar meer kilometers en vrat het asfalt zowat op. Mijn Nike’s en Adidasjes hebben me hier flink wat support gegeven. Ook na de halve marathon van Amsterdam was het niet genoeg: het begon juist nog meer te kriebelen. Elke hardloper zou begrijpen wat ik bedoel. Ik besloot door de trainen voor de Egmond halve marathon, maar omdat mijn chaotische brein altijd spontaan met plannen op komt zetten, moest ik helaas pindakaas boeten. Ik eindigde zonder startbewijs, maar trainde wel tot mijn vertrek naar Spanje door tot de 20 kilometer. Dat zijn dus 8 volle maanden vol lange afstand runs. Iets om achteraf met een trotse glimlach op terug te kijken, maar tevens iets wat niet haalbaar is voor elk moment van mijn hardloopcarrière.

Een nieuw leven, een nieuw doel
Ik geloof er sterk in dat de gemiddelde hardloper ups en downs heeft tijdens zijn of haar hardloopcarrière. Geen mens kan -helaas- ongestrafd zijn leven lang voor (halve) marathons blijven trainen zonder hier en daar een blessure op te lopen of iets in het privé leven mee te maken wat zorgt voor een tegenslag. Daarom heb ik besloten dit voorjaar het gas wat los te laten. Van minimaal 10 tot 20 kilometer, ga ik nu voor de 4 tot 10 kilometer. Vaker een 5 dan een 10. Een slimme zet; op deze manier kan mijn lichaam weer herstellen en is de kans op blessures minder. Overigens ook heel goed te combineren met mijn Personal Body Plan, waar ik tevens 4 keer in de week voor in de sportschool te vinden ben. Mijn runs zijn gelimiteerd van 4 á 5 keer in de week naar 2 á 3 keer. Ik zie mijn vertrek naar Spanje als een nieuw leven, met nieuwe doelstellingen. Een doelstelling waar ik meer van geniet dan ooit tevoren.

Runninglau
Laten we eerlijk wezen: een hele 20 kilometer (of meer) rennen is geen pretje. Ja, je komt soms in een ware runner’s high en na afloop is het gevoel al helemaal onbeschrijfelijk, maar toch blijft het een hele opgave. Vooral jezelf de deur uitkrijgen, vind ik persoonlijk een nare handeling. Nu mijn focus is verlegd en mijn afstanden zijn ingekort, is mijn motivatie daarentegen juist verlengd. Voor een half uur á een uur buiten rondhuppelen doe ik namelijk met heel veel plezier. Ik geniet weer van het rennen. Hier in Spanje heb ik mijn liefde voor hardlopen weer helemaal terug gevonden. Een last van me schouders valt eraf nu ik weer even een zogenaamde ‘ren pauze’ heb. De reden wáárom ik hardloop is weer helder. Ik doe het namelijk voor mezelf. Omdat het me gelukkig maakt. Dat ik dat gevoel weer terug heb, is iets waar ik niet eens van had durven dromen.

DSC_0065 (2)

Toekomst plannen
Vanaf 16 mei, tijdens de We Own The Night 2015 (die van 2014 was ZO tof!), gaat het echte werk weer beginnen. Vanaf die race ga ik langzaam maar zeker weer toewerken naar de Dam tot Dam, om vervolgens natuurlijk aan de start te staan van de halve marathon van Amsterdam. En misschien nog wel meer …

Who knows what the future will bring?

Hoe ziet jouw ren-schema er op het moment uit? Wat zijn jouw lange- en kortetermijn doelen?

Volg Runninglau ook via Twitter, BloglovinTumblrInstagram en Facebook of schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief!

Liefs,

Lau