Het fijne aan het hebben van een blog is dat je het in principe over mee naartoe kan nemen. Overal waar internet is, is jouw blog namelijk ook- iets wat nogal waarschijnlijk is vandaag de dag. Het voelt dan ook alsof ik een stukje van thuis met mij mee draag, op elk moment van de dag, en ik moet toegeven dat dat in deze tijden toch wel extra fijn is. Het voelt een beetje als het meedragen van een eigen dagboek, een dagboek waar ik op elk moment van de dag mijn hart kan luchten. Zoals nu, in mijn eerste echte blogpost geschreven vanuit niets minder dan mijn hostel in Córdoba.

DSC_0633 (2)

Wanneer ik buiten door de straten van Córdoba loop lijkt het Nederlandse leven zo ver weg. Of nee, ver weg is niet het goede woord. Het lijkt eerder of mijn eigen leven -het leven waarin ik nog gewoon ik was- miles away is. Hier ben ik Laura, la rubia (de blondine), uit Amsterdam. Iets dat trouwens enorm cool is, uit Amsterdam komen. Nee echt waar, ik voel me bijna speciaal- als ik mijn omgeving moet geloven. ‘Ahhhh Amsterdam! Wééd, wééd. Good good. Yeah, muy bien.’ Ja, man. Muy bien. Maar in Amsterdam leven écht niet alle mensen op joints en alcohol. Toch laat ik ze lekker in hun waan. Mijn vlucht naar Córdoba was als een soort vlucht naar een ander leven, wat dan ook precies is hoe ik me nu voel: anders. Ik bevind me nu precies in de periode waarin alles nog nieuw is, alles nog raar is. Waar hardlopen nog niet kan, omdat ik simpelweg geen kant op kan zonder verdwaald te raken. Waar ik nog niet tot rust kan komen, omdat alles gezamenlijk is. Zelfs het slapen. Ik zal eerlijk wezen: genieten kan ik nog niet. Het voelt onwennig. Ik kan mijn draai nog niet vinden.

DSC_0638 (2) DSC_0636 (2)

Dat laatste is trouwens misschien te wijten aan het feit dat ik mijn nachten doorbreng met 3 anderen op een kamer. Ik verblijf op het moment in een hostel die ik elke dag met nieuwe kamergenoten deel. ‘s Ochtends is het vechten wie het eerst kan douchen, waarbij degene die als laatste overblijft de lul is. Dan mag je namelijk douchen in een vieze badkamer, met de kans dat het warme water op is. Ontbijt bestaat voornamelijk uit Quest bars (thank god I brought these) en sinaasappels, waarbij ik de rest van de dag leef op tapas, bocadillos con tortilla francesa (stokbrood met gebakken ei) en salmorejo, een typische Córdobaanse maaltijd. Gezonde keus is er niet, alles is deep fried en wordt geleverd met Sangría. Oh, behalve Frozen yoghurt dan. Die vind je hier op elke hoek. Toch neem ik dat laatste deze dagen even voor lief, koken kan ik hier namelijk in mijn hostel niet.

DSC_0640 (2)

Het hostel bevindt zich midden in de bekendste winkelstraat van Córdoba, wat dan wel weer heel fijn is. Ook over het weer mag ik niet klagen: hoewel het ‘s ochtends nog best fris kan zijn, is het ‘s middags in het zonnetje met 18 graden gewoon bijna heet. Ja, op dat soort momenten geniet ik volop. Het Spaanse volk is precies zoals wat ik van ze gewend ben: openhartig, geweldig lief en oh zo behulpzaam. Córdoba is mooier, groter en gezelliger dan ik zelf verwachtte. Ik heb dan ook het gevoel dat me nog héél veel te wachten staat. Ik heb al aardig wat parken gespot, parken waarin ik heel fijn zou kunnen hardlopen. Mijn hardlooptenen beginnen al te kriebelen.

Kortom: het is nu even doorbijten, maar zodra ik zaterdag de sleutels van mijn appartement krijg hoop ik alles op z’n plaats te kunnen zetten. Er echt mijn huisje van maken. Het echte leven kunnen starten. Lekker kunnen koken en doen wat ik wil.

Ik moet ook echt even kwijt dat ik jullie support heel erg waardeer. Alle lieve berichtjes en wensen doen me zo goed, al helemaal wanneer het even tegenzit. Jullie zijn schatten!

Hoe is het met jou, in Nederland?
Volg Runninglau ook via Twitter, BloglovinTumblrInstagram en Facebook of schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief!

Liefs,

Lau