Ben je geen hardloper, dan zou ik dit artikel maar snel wegklikken. De kans is dan namelijk groot dat je mij (en mij mede hardlopers) voor gek verklaart en zelfs geen idee hebt van waar ik het over heb. Nou verwijt ik je niets, hardlopers zijn nou eenmaal ook een beetje gek. Op een positieve manier.

Als er één ding is dat de fanatieke hardlopers gemeen hebben is het de haat-liefde verhouding met hardlopen. Ik ken maar weinig hardlopers die élke training weer staan te popelen om naar buiten te gaan. Zomers, oké, maar dat zijn de Mooiweer lopers. Zodra je als échte all-year-round hardloper gemiddeld minimaal 3 keer per week rent en kilometers deel zijn geworden van je routine, dan zal je ook geregeld te maken hebben met storm, wind en koud weer. Net wanneer jij moet rennen stort het met bakken uit de hemel, zit je joggingpak zo lekker warm en zacht en begin je spontaan trek te krijgen in warme chocolademelk en koekjes. Rennen? Je moet er niet aan denken. Je bent gekke Gerrie toch niet.

En toch sta je een half uur later braaf met je regenjasje en Garmin gps-signaal klaar om het hondenweer te trotseren. Met tegenzin, weliswaar, maar jij als fanatiek hardloper weet dondersgoed dat juist die vieze, regenachtige dagen je een onoverwinnelijk gevoel van euforie bezorgen. Jij als fanatiek hardloper weet dat die warme chocolademelk na afloop nóg beter zal smaken. Jij als fanatiek hardloper weet dat je nooit écht lekker op de bank zou kunnen ploffen wetende dat je niet gegaan bent. Jij als fanatiek hardloper weet dat hardlopen niet hardlopen zou zijn zonder het af en toe moeilijk te hebben.

Voor een hardloopwedstrijd trainen zonder een keer met tegenzin je schoenen aan te trekken? Of een marathon rennen zonder mentaal of fysiek pijn te lijden? Nee, bedankt. Wij hardlopers kicken op uitdagingen en hoe zwaarder, hoe beter we ons na afloop voelen. Dat is waarom we vrijwillig doorlopen tot ons hardloophorloge een heel getal aantikt, ondanks de pijn, ondanks de vermoeidheid, ondanks het feit dat niemand meekijkt behalve wij. Want tot 9,89 kilometer rennen kan écht niet, als je 10 in gedachten had.

Nou verwijt ik je niets, lieve hardloper van me, hardlopers zijn nou eenmaal ook een beetje gek. Op een positieve manier.

Ik zou nooit een niet-hardloper willen zijn.

Liefs,

Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube