13 was ik, toen ik trillend van de zenuwen met mijn moeder de huisarts binnenstapte. Al vanaf mijn 11e had ik maandelijks last van hevige bloedingen en nóg heftigere krampen. Elke maand lag ik weer dubbelgevouwen op bed, mij hardop afvragend waarom ik zo jong al de klos was. Of het echt zulke hevige krampen waren of dat ik het zo heftig ervaarde door mijn jonge leeftijd, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik mijn moeder smeekte of ik álsjeblieft aan de pil mocht beginnen. Niet veel later gingen we samen naar de huisarts en kreeg ik mijn eerste pilstrip mee. Er ging een wereld voor me open. Geen pijn meer, niet meer doorlekken en ik kon nu zelfs mijn ongesteldheid om de vakantie heen plannen. Wat was dít een verademing!

Je zou kunnen zeggen dat ik met de pil ben opgegroeid. Ik wist niet beter.

Adiós pil

In de afgelopen jaren las ik steeds meer artikelen over vrouwen die stopten met de pil. Niet om een kinderwens, maar om zich beter te voelen. Sommige vrouwen ervaarden stemmingswisselingen, misselijkheid, of zelfs depressie door de pil. Het zette mij aan het denken. Heb ik ooit iets negatiefs ervaren? Hoe zou ik dat überhaupt weten, als ik zo jong begonnen was? Het klopte dat ik last had van enorme stemmingswisselingen. Maar hoorde dat er niet gewoon bij? Ik besloot er verder niet teveel aandacht aan te besteden en de pil gewoon door te slikken.

Tot januari dit jaar.

Net voor onze verhuizing naar Nederland kwam ik erachter dat mijn pilstrips op waren. Shit! Door een tekort op de markt was het al maanden lastig om mijn pil te kopen in Málaga. Dat in combinatie met de verhuisplannen was ik het compleet vergeten. Als dit niet het perfecte moment was om te stoppen, dan zou dat perfecte moment nooit komen.

En dus besloot ik na tien jaar onafgebroken pilgebruik spontaan te stoppen.

De eerste échte menstruatie

De eerste maand merkte ik niets. Bij elke lichte borrel in mijn buik schreeuwde ik enthousiast tegen mijn vriend: “Ik denk dat ik nu ongesteld word!”, zo spannend vond ik het. Mijn eerste ongesteldheid zonder de pil, hoe zou die zijn? Ongeveer 1,5 maand na mijn laatste stopweek kwam hij (of zij?) dan eindelijk. Vrij spontaan en zonder waarschuwing vond ik een klein beetje bruin bloed in mijn slip.

Wat een tegenvaller. Was daar nou al die ophef voor nodig?

Bijna twee weken lang bloedde ik af en toe een klein beetje, maar had ik nergens last van. Achteraf denk ik dat dit nog bij de overgangsfase hoorde en een “neppe” ongesteldheid was.

Die maand daarop begon het feest pas. Mijn menstruatie kwam om 03:00 ‘s nachts met toeters en bellen binnenvallen. Het voelde alsof iemand zijn weg naar buiten probeerde te maken en dat deed door mijn baarmoeder uit elkaar te scheuren. Ik eindigde niet veel later met een dekentje en kop thee op de bank. In foetushouding, mét een goede dosis zelfmedelijden. Na een uur of twee gaf ik het gevecht met mijn ego op en nam ik een pijnstiller. Dit zorgde direct voor verlichting.

“Oh ja, zo voelt het om ongesteld te zijn”, ging er door mijn hoofd. Alle clichés waren waar. Ik wikkelde mezelf in 1001 onmogelijke poses om de krampen tegen te gaan en werd er direct weer aan herinnerd hoe uitermate oneerlijk het was dat het mannenlijk geslacht niet hetzelfde meemaakt. Dit wist ik ergens natuurlijk nog wel van vroeger, maar had ik na tien jaar comfortabel bloeden met de pil compleet verdrongen.

Inmiddels weet ik dat de krampen niet lang aanhouden, meestal een halve dag. Dat is te overzien, en met een pijnstiller al helemaal goed te doen. Het bloeden is vrij heftig, maar dit was het altijd al voor mij. Geen drastisch verschil dus.

Toen kwam de verandering

Het duurde een paar maanden voordat ik wat regelmatiger ging bloeden. Datgeen waar ik bang voor was, het niet aanzien komen van je menstruatie en doorlekken, hoef ik niet meer bang voor te zijn. Ik voel het namelijk aan heel mijn lichaam. De dag van te voren is er altijd een moment van extreme lamlendigheid dat schreeuwt: “Hola señorita, bereid je voor, we komen eraan!”. Wel zo fijn, want ik ben dus op de eerste maand na nog nooit onaangenaam verrast.

Maar, de krampen en bloedingen zijn niet de enige veranderingen die ik heb gemerkt de afgelopen maanden. Zoals ik aangaf had ik altijd vrij veel last van stemmingswisselingen. Na een paar maanden zonder pil durf ik te zeggen dat dit minder is geworden. Het is lastig uit te leggen, maar ik heb het gevoel dat ik dingen nu intenser beleef. Het is te omschrijven als een deken die van je afvalt. Het was niet zo dat de pil mij depressief maakte, maar eerder een beetje vlak. Nu dat weg is kan ik me dus extra blij voelen, maar zo werkt dit ook als ik verdrietig ben. Mijn gevoelens zijn nu wel wat stabieler. Dat is fijn.

Ook heb ik al zo lang ik me kan herinneren last van een verstoorde flora. Ik had de beste hygiëne mogelijk en ging juist omdat ik wist dat ik hier gevoelig voor was, hier zo voorzichtig mogelijk mee om. Toch zat ik om de haverklap bij de gynaecoloog. Een paar maanden terug was ik het zat en begon ik me hier iets in te verdiepen. Wat bleek? De pil kan een oorzaak zijn van een verstoorde flora! De hormonen kunnen je natuurlijke flora uit balans brengen, waardoor je gevoeliger bent voor dus infecties en irritaties.

Januari nam ik voor het laatst een kuurtje om de natuurlijke flora weer in balans te brengen en vanaf dat moment heb ik nergens meer last van gehad. Toeval? Wie weet, maar ik geloof graag dat het stoppen met de pil hierbij geholpen heeft.

Wat er nog meer veranderde

Verder zijn er nog wat kleine voor- en nadelen die ik heb ervaren. Om het niet te lang te maken, zal ik deze kort opsommen:

  • Heftige krampen op de eerste dag
  • Af en toe pukkels
  • In vlagen voel ik me misselijk in de week voor ik ongesteld moet worden
  • Ik voel mijn eisprong duidelijk
  • Mijn libido is verhoogd
  • Ik heb minder mood swings
  • Mijn natuurlijke flora is beter in balans

Ook kreeg ik vaak de vraag of ik iets heb gemerkt aan mijn gewicht. Ik kan me niet herinneren te zijn aangekomen toen ik aan de pil begon, al is dat lastig na te gaan, omdat ik tevens de pubertijd inging op die leeftijd. Sinds januari dit jaar ben ik wel een paar kilo aangekomen, maar ik ben er zeker van dat dat komt door mijn levensstijl hier. In Nederland ben ik meer binnen én zijn er meer lekkere vegetarische opties, dus eet ik meer. Die paar kilo is dus helemaal mijn schuld ;-).

You do you!

Op dit moment wegen de voordelen op tegen de nadelen voor mij. Toch ben ik niet anti-pil en denk ik dat voor velen de pil juist het leven een stukje makkelijker kan maken. Ik denk dat dit echt iets is dat je zelf moet ervaren om een beslissing te kunnen nemen. Als je geen problemen ervaart, kun je je afvragen of stoppen het wel waard is. Aan de andere kant kan ik het me ook helemaal voorstellen dat er veel meiden zijn in dezelfde situatie als ik. Als je tien jaar of langer aan de pil hebt gezeten, kan je ook nieuwsgierig zijn naar hoe een echte menstruatie voelt. Hoe gek dit ook klinkt, ergens voelt het ook wel fijn om weer écht ongesteld te worden. Het geeft me het gevoel dat alles werkt naar behoren.

Neem jij de pil? Of ben je recent gestopt?

Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen in de reacties.

Liefs,

Lau

Dit vind je misschien ook wel interessant: