Mocht je hier als man per ongeluk terecht zijn gekomen, dan waarschuw ìk je bij deze alvast: maak dat je wegkomt. Maar echt. Dit wil je niet lezen. Of weten.

Ik heb je gewaarschuwd. Wat doe je hier nog?

Om een lang verhaal kort te maken: Ik ging eergisteren naar de schoonheidssalon voor een bikini wax. Het leek me voor mij, op het eerste gezicht een Hollandse blonde dame, maar down under een rasechte Spanjaard, namelijk een geniaal idee om het probleem eens bij de wortel aan te pakken. Letterlijk en figuurlijk. Wat ik daar ervaarde was echter te absurd voor woorden. Je zult dan ook begrijpen dat ik hier even een artikeltje aan moest wijden.

Zucht. Waar begin ik?

Het wax-drama begon al voordat ik überhaupt bij de salon aangekomen was. Na 3 keer wassen (je wilt toch dat alles fris en fruitig is als je daar met je benen wijd ligt) bestudeerde ik mijn flower (welke debiel heeft dat woord hiervoor bedacht?) nog eens goed. Het leek allemaal goed te gaan. Tot dat mijn ergste nachtmerrie werkelijkheid werd.

Tot mijn schrik kwam ik een pukkel tegen, précies daar waar mijn ondergoed eindigde. Een pukkel! What the heck! Een ingegroeid haartje besloot precies op de ochtend van mijn wax behandeling zich om te toveren tot een ontstoken, dikke, vette puist. Schaamte en paniek stroomden door mijn lichaam en binnen no-time had ik het nummer van de salon al ingetoetst om mijn afspraak te cancelen, tot ik doorhad dat de afspraak al over 20 minuten was. Die mensen rekenden op me. Ik moest en zou gaan. Er was nu geen weg meer terug.

Woensdag, 17:00

Voorzichtig open ik de deur van het schattig uitziende beauty salonnetje. 10 knappe, ultra verzorgde vrouwen wiens nagels gedaan werden draaien allemaal tegelijk hun hoofd om, nieuwsgierig om te zien wie de volgende klant is die binnenkomt. Het heeft iets weg van een vleeskeuring. Op de een of andere manier had ik gedacht de enige aanwezige te zijn en ik voel alweer een kleur opkomen. “Ik… Ik heb een afspraak. Om 13:00 uur.”. Voordat ik me realiseer dat het niet 13:00 maar 17:00 is hoor ik iedereen al lachen. Goed gedaan Lau, nu is de aandacht al helemaal op jou gericht. “Waar kom je voor?”, vraagt de ook ultra verzorgde kassière. “Eh… Voor een harsbehandeling”, fluister ik bijna. Met een grote glimlach neemt ze mijn spullen aan en mag ik wachten in het donkere kamertje helemaal achterin de salon. Met mijn borst vooruit en kin omhoog probeer ik de prikkende ogen van de nieuwsgierige tuthola’s te negeren.

“Maak je maar comfortabel, dan kom ik zo bij je terug.”. Ondanks dat ik niet precies snap hoe iemand comfortabel kan zijn wetende dat al je edelste haren er zo uit worden getrokken, doe ik mijn schoenen uit en ga ik op het bed liggen. Wat is het donker hier. Even ben ik bang dat dit kamertje er voor heel andere doeleinden is, tot er op de deur wordt geklopt. Voordat het meisje dat voor me staat de kans krijgt iets te zeggen floep ik eruit: “Eh, voordat je begint, weet ik niet of de lengte lang genoeg is, ik las op het internet dat het 3 a 4 weken moest groeien, maar ik heb maar een week gewacht en…”- “Laat maar zien!” onderbreekt ze me. Ongemakkelijk doe ik mijn jurk omhoog en verbaasd zegt ze: “Ho, maar kom je dan niet voor je oksels?”. Ik loop knalrood aan en zeg dat ik voor mijn bikinilijn kom. Kuch, goed begin dit. Zodra ze naar beneden kijkt zingt ze bijna: “Nee hoor, dat is mééér dan genoeg!” Paniekerig kijk ik naar de deur, hopend dat de 10 ultra verzorgde vrouwtjes, die hier alleen voor hun nagels zitten, dit spektakel niet gehoord hebben. Waar ben ik aan begonnen?

Terwijl ik een warme hars op mijn bikinilijn aangebracht voel worden kruipt de angst omhoog. Dit gaat zeer doen. Dat weet ik zeker. En ja hoor- terwijl het meisje (onaangekondigd) begint te trekken en ik met knarsende kiezen op de stoel lig, vertelt ze me vrolijk hoe dik en stug mijn haren wel niet zijn. Dat ik écht moet laseren, dat is veel makkelijker. Zij heeft dat ook gedaan en dat ziet er prima ui- voordat ik gewaarschuwd ben trekt ze haar broek naar beneden om mij trots het resultaat te laten zien. Ik schrik me de pleuris. Vol verbazing kijk ik naar de flower van het meisje dat mijn flower aan het ontharen is. Waarom laat ze me dit zien? Is dit niet verboden? Ik bijt op mijn wang om mijn lach in te houden. De situatie is zo absurd dat ik echt mijn best moet doen om niet keihard te lachen. Ik voel de wax er weer opgeplakt worden alsof er niets gebeurd is, alsof ze me niet net haar poes heeft laten zien. Net wanneer ik denk dat dit niet gekker kan worden stopt het meisje met waxen, kijkt ze me recht in de ogen aan en zegt ze:

“Je bent echt heel knap.”

WOW. HOLY MOLY. Wát?! Terwijl ik daar lig, in het donkere kamertje met een vrouw die me down under aan het ontharen is, zijn dat níet de woorden die ik verwacht te horen of überhaupt wíl horen. Weer twijfel ik of ik niet per ongeluk voor andere praktijken een afspraak heb gemaakt. Je weet wel, zo een Chinese massage met happy end, of zo. Awkward zeg ik dank je wel en deze keer moet ik op beide wangen bijten om het niet uit te proesten van het lachen.

#Me too, #me too.

Nadat het meisje me vertelt dat ze extra haar best voor me heeft gedaan en er nog een of ander goedje opsmeert tegen het branden, ren ik zowat de deur uit, nadenkend over wat er nou zojuist is gebeurd.

Had ik nou net sjans van een vrouw die mijn bikinilijn aan het ontharen was? Of zijn alle schoonheidssalons zo attent?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik de volgende keer inderdaad maar voor laseren ga.

Lol.

Liefs,

Lau