Oké, het is overduidelijk: Ik ben zenuwachtig. En goed ook. Nog nooit kwamen er zoveel hardloop gerelateerde artikelen achter elkaar voorbij op mijn blog en dat is niet zo gek ook: Over precies 13 dagen loop ik de New York City marathon. Als je me al een tijdje volgt zal je weten dat ik me op een nogal aparte manier heb voorbereid op de enige echte 42.195 kilometer. Ik train(de) volgens het Sportrusten schema, wat betekent dat ik mij voornamelijk op de 14 kilometer afstanden heb gefocust. Hoe kan je nou in godsnaam een marathon lopen door slechts 14 kilometer te rennen?

Ik begin het me zelf nu ook af te vragen.

Misschien is mijn rommelige aanpak de oorzaak van de zenuwen die ik nu voel. Voor de start van dit programma had ik de keuze uit twee verschillende aanpakken: trainen op marathonhartslag of marathontempo. Ik koos voor marathontempo, maar trainde vervolgens eerst langzamer en toen sneller dan mijn geadviseerde marathontempo. Ja, ik ben koppig. En ja, dat weet ik. En nee, dat is niet slim. Maar hier zit ik nu.

En ik heb absoluut geen idee wat ik moet doen. Om je even wat duidelijkheid te geven:

Ik rende mijn snelste 10 kilometer in 47:27, wat betekent dat ik volgens de Sportrusten aanpak mijn marathon in 3:56:17 zou moeten kunnen rennen. Deze snelste 10 kilometer was alleen wel alweer 1,5 maand terug en tijdens deze 10 kilometer had ik een hoge gemiddelde hartslag van 180. Als we dan kijken naar mijn omslagpunt (180) gecombineerd met mijn 10 kilometer-tijd, zou dat betekenen dat mijn gemiddelde hartslag 155 zou moeten zijn tijdens de marathon en ik 5:35 min/km gemiddeld moet lopen.

Mission impossible, als je het mij vraagt.

Waarom? Nou: ik heb een bizar hoge hartslag. Bijna altijd. De afgelopen weken lag mijn gemiddelde hartslag tijdens de lange duurlopen (10 tot 14 kilometer) rond de 165, soms zelfs 175 en dat op een langzaam tempo. De halve marathon rende ik weliswaar vrij snel (5:32 min/km) maar toen had ik wel een gemiddelde hartslag van 173 en niet 155, zoals het zou moeten. Na de training daalt mijn hartslag wel altijd snel en laag, dat is dan wel weer een goed teken.

Vorige week was de zwaarste trainingsweek van het schema. Die zag er als volgt uit:

Ma: 14 kilometer 5:35 min/km gemiddeld, gemiddelde hartslag 165

Di: Muay Thai

Wo: 12 kilometer 5:43 min/km gemiddeld, gemiddelde hartslag 167 (regen, wind)

Do: Rust

Vr: 9 kilometer, 5:21 min/km gemiddeld, gemiddelde hartslag 160 (wind)

Za: Rust

Zo: 14 kilometer 5:39 min/km gemiddeld, gemiddelde hartslag 155

Veelbelovend is wel dat mijn hartslag aanzienlijk gedaald lijkt te zijn. De run van afgelopen zondag was de eerste run die ik met een gemiddelde van 155 (hey, mijn marathonhartslag!) liep op een redelijk tempo. Een maand geleden rende ik 12 kilometer met gemiddeld tempo 5:45 min/km en een hartslag van 171 gemiddeld. Wow!

Ik moet ook wel zeggen dat ik volgens een langzamer marathontempo begonnen ben. Mede door mijn blessures durfde ik het niet aan om meteen 5:35 min/km vanaf het begin te rennen, waardoor ik mijn marathonplan baseerde op een schema van iemand die de 10 kilometer in 55 minuten rent. Naarmate het beter ging met mijn blessures ben ik zelf het tempo op gaan voeren. Het vervelende is alleen dat ik nu dus écht oprecht niet meer weet welk tempo ik moet aanhouden en/of op welke hartslag ik moet letten.

Afgelopen zondag rende ik dus voor het eerst op mijn marathonhartslag, maar ik kan me nooit voorstellen dat tempo 42,195 kilometer lang vol te houden. Na 14 kilometer was ik al blij dat ik thuis was. Hoe moet dat straks tijdens de marathon? Durf ik het aan om op het begin al dit tempo aan te houden (en later mezelf misschien flink tegen te komen?), of ren ik op marathonhartslag, met de (grote) kans dat ik een heel langzaam tempo aan moet houden omdat mijn hartslag altijd zo bizar snel omhoog schiet? Daarbij komt dat New York met alle heuvels geen makkelijke marathon is en dit sowieso invloed heeft op mijn eindtijd. Maar hoeveel invloed? En hoe ga ik hier mee om?

Zucht.

Ik heb geen idee meer wat ik aan het doen ben.

Liefs,

Lau

 

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube