Je had het hoogstwaarschijnlijk al op de social media kanalen voorbij zien komen: ik ben, of beter gezegd: wij zijn terug in Nederland! Na een heerlijk warm welkom van mijn familie (incl. Hollandse Moorkop!) schrijf ik dit weer safe and sound vanuit Purmerend. Tot minimaal eind maart/begin april zullen we in ons kikkerlandje verblijven. ´Waarom?´ Hoor ik je denken. Het zit zo!

Spontane beslissing

Het was eigenlijk een hele spontane beslissing om deze maand deze kant op te gaan. Vlak voor mijn vertrek naar Los Angeles kreeg ik een melding van Transavia met goedkope vluchten. Omdat ik voor verschillende samenwerkingen dit jaar sowieso in Nederland zal moeten zijn, bekijk ik deze altijd direct. Het kan het verschil zijn tussen een ticket van 49,- of 300,-. Dat is nogal wat! Tot mijn verbazing waren de tickets in februari stinkend goedkoop. Voor 40,- per persoon vloog je al van Málaga naar Amsterdam. Antonio, die over mijn schouder zat mee te gluren, zei ineens ´Waarom gaan we niet gewoon voor een langere tijd naar Nederland?´. In eerste instantie dacht ik dat meneer een grapje maakte (want what about werk, familie, etc.) maar hij meende het serieus. Diezelfde avond waren er twee tickets geboekt voor Málaga – Amsterdam, zónder retour. Wow! Maar de goedkope ticketprijzen waren niet de enige reden waarom we besloten deze kant op te komen.

Maar waarom?

In het begin van onze relatie kreeg ik altijd de vraag waarom Antonio nooit richting Nederland kwam. Mijn antwoord was heel simpel: meneer werkt altijd. Nooit heeft hij een vakantie gehad langer dan een week. Bizar, voor de gemiddelde Nederlander. Ik kom bijvoorbeeld uit een familie waar heel veel waarde gehecht wordt aan de zomervakantie. Die moet minimaal 2,5 week duren, anders telt ´t niet. Zo een contrast! Omdat hij eigen baas is kan hij in principe vrij nemen wanneer hij wilt, maar dat zit niet in de Spaanse cultuur. Lange dagen worden daar gemaakt, week in, week uit. Blijkbaar heb ik als Hollandse toch wat invloed op zijn kijk op dingen, want Antonio vond dat het tijd was om daar verandering in te brengen. Even een pauze. En groot gelijk heeft hij!

Dan ons appartement. Zoals je in de vlog van aankomende zondag zult zien, zijn we nu officieel ons appartement uit. Het jaarcontract liep tot maart 2017, wat betekende dat we er deze maand uit zouden moeten. Omdat het appartement verkocht is was er ook geen mogelijkheid dit contract te verlengen. Aan de ene kant heel jammer, we woonden in een vakantiecomplex met terras, zwembad, strand én supermarkt om de hoek. Toch ben ik stiekem ook ergens wel blij; het appartement was al redelijk oud en dat merkten we (lekkage, af en toe kakkerlakken!). De afgelopen maand ben ik daarom druk opzoek geweest naar iets nieuws in Málaga en Fuengirola, maar dat lijkt vrijwel mission impossible. Al het mooie is heel duur (want centrum), alle normale prijzen zijn oude, enorm kleine appartementjes. Deze maand in Nederland is daarom de perfecte kans om te beslissen waar we nou écht heen willen (misschien Córdoba, want makkelijker appartement vinden, of toch provincie Málaga, want kust?) en in de tussentijd het internet goed in de gaten houden. Met recht even een break van alle Spaanse gekte. Heerlijk!

De komende maand staan er verschillende events en meetings in Nederland op de planning, leuke samenwerkingen en zelfs al twee korte perstripjes. Het wordt een maand vol leuke blogverhalen en vlogavonturen!

Hopelijk tot ziens! Trek je even aan m´n staart als je me ergens in NL ziet ronddwarrelen?

Liefs,

Lau