Ik ben bang.

Bang met mijn neus op de feiten gedrukt te worden. Bang dat alles voor niets is geweest. Bang dat ik al mijn vertrouwen verlies voor de dag waar ik al 6 jaar lang naar uitkijk.

Verdomme.

Begrijp me niet verkeerd, ik kijk heel erg uit naar morgen en het leren kennen van de Subway Running Club. Ik heb van veel hardloopvriendjes gehoord dat de DLL Eindhoven (halve) marathon één van de leukste is en dat geloof ik dan ook meteen. 21,1 kilometer door de straten van Eindhoven, dat klinkt toch ook gewoon heel tof? Ja zeker.

Maar het zijn wel 21,1 kilometers.

Met nog één maand te gaan tot de New York City Marathon begint mijn doel steeds dichterbij te komen. Of ik ooit had gedacht tot 4 weken voor de marathon door te kunnen trainen? Dacht het niet. Vlak voor het begin van mijn schema had ik zelfs nog af en toe last van een zeurende kniepees én flinke shin splints. Toch bleek ik de hardloopgoden aan mijn zijde te hebben en verliepen de weken (bijna) vlekkeloos. Ook hielp de kennis die ik vorig jaar tijdens mijn Amsterdam Marathon disaster opdeed hierbij. Ik weet nu wanneer het fout zit en weet waar mijn grenzen liggen. Elke week bezocht ik braaf de fysio en mocht ik ergens een beetje last op voelen komen dan werd ik op martelwijze geprikt volgens de EPI methode in mijn knie of schenen. Deze Spaanse methode erg populair en wordt veel gebruikt in het voetbalwereldje omdat het voor een bizar snel herstel zorgt. Het goede nieuws? Van mijn scheenbeen ontsteking ben ik inmiddels helemaal af en heb ik nooit meer last. Mijn knie gaat ook uitstekend goed, maar tóch weet ik dat het er zit. Deze blessure is immers mijn meest oude blessure en was de eerste blessure waar ik ooit last van had (zelfs al was het maar een maand lang, op mijn 18e). De blessure voelt als een Gremling in mijn knie die zich af en toe maandenlang gedeisd houdt maar op elk moment tevoorschijn kan springen.

Of zal het tussen mijn oren zitten?

Ik denk dat elke geblesseerde hardloper dit gevoel herkent: Je bent geblesseerd (geweest), mag weer vaak en ver hardlopen, maar toch ren je altijd met je blessure in je achterhoofd. Voel ik het nou zeuren? Of is het mentaal? Pijn is het niet, maar ik voel iets. Of toch niet? Word ik nou gek? Nee, zie je, ik denk echt dat het gevoel aanwezig is. Geen pijn, maar alsof mijn kniepees zegt, hey, hier zit ik. Of wacht.. Nee. Helemaal niet. WTF.

Ik moet toegeven: Bij een hardloopcarrière horen nou eenmaal pijntjes. Het vervelende is alleen dat je als ex-geblesseerde niet meer weet of het nou tussen je oren zit of niet. Terwijl ik me namelijk 14 kilometer lang afvraag of ik nou écht mijn linker kniepees voel, heb ik inmiddels al 5 steken in mijn rechterteen gehad, een raar gevoel in mijn linkerhiel en meerdere steken in mijn zij. Maar daar let je niet op.

Want dat hoort erbij als hardloper.

Het gaat over het algemeen dus goed. Ik heb al 11 weken van mijn schema kunnen volbrengen en heb daarmee nog maar 4 weken te gaan. Waarom ben ik dan zo bang? Dat zal ik je vertellen.

Aangezien ik volgens de Sportrusten methode train heb ik theoretisch gezien nooit verder dan 14 kilometer gelopen. Één keer cheatte ik tijdens de 10Miles van Tilburg (16,1 kilometer) maar daar bleef het bij.

Nu de start van de New York City marathon steeds dichterbij komt krijg ik steeds meer het gevoel dat het daadwerkelijk mogelijk is. Er is een kans dat ik straks de New York City marathon loop met een getraind, gezond lichaam. Vorig jaar rond deze tijd lag ik al met mijn been omhoog en een zak ijs erop. Alles wijst erop dat ik nu fitter ben, meer uitgerust ben en ook mentaal er klaar voor ben. En dát, de hoop die ik nu ineens heb, maakt het juist zo eng.

Want wat nou als ik er morgen achterkom dat ik last krijg, flinke last? Ik heb dinsdag nog een rustige 14 kilometer gelopen en dat ging goed. En toch ben ik bang. Bang dat ik 21,1 kilometer niet aankan. Stiekem denk ik soms zelfs “Had ik me maar nooit ingeschreven voor de halve”, zodat ik gewoon door had kunnen gaan met mijn vertrouwde 14 kilometer loopjes en er op de raceday in NYC zelf achter zou komen of het zou lukken of niet.

Ik ben bang dat ik straks met mijn neus op de feiten wordt gedrukt en mijn marathondroom wel vergeten kan.

Zucht.

Wordt vervolgd.

Liefs,

Lau

 

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube