Ik krijg weleens de vraag hoe ik zo eerlijk kan zijn op YouTube en mijn blog. Het antwoord is simpel: ik ben gewoon wie ik ben. Zowel in mijn artikelen als video’s laat ik vaak mijn kwetsbare kant zien. Van vrolijk tot chagrijnig tot een keer ruzie met mijn vriend. En weet je wat? Dat vind ik de normaalste zaak van de wereld. Wat mij verbaast is dat het tegenwoordig vreemd is dat ik zo “normaal” ben. 

Ik probeer mezelf in de kijkers rol te plaatsen en vraag me af wat ik zélf altijd zo fijn vind aan bepaalde bloggers en YouTubers. Guess what? Mijn favorieten zijn altijd diegene die het meest zichzelf zijn voor de camera en op papier. Mooie kanalen zoals die van Janni Deler vind ik geweldig om af en toe een video van mee te pakken, maar laten deze videos mij écht beter voelen? Dacht het niet. Wanneer ze weer voor de zoveelste keer haar privé jet naar Formentera pakt en ronddobbert op haar gouden flamenco vraag ik me af wat ik fout doe. Je ziet haar bijvoorbeeld zelden in een dipje of chagrijnige bui. Ik bewonder haar enorm voor wat ze op heeft gezet, maar in the end is haar leven (ondanks dat ze bij mij om de hoek woont) het tegenovergestelde van de mijne en heel weinig relatable. Ik laat overigens nooit een nare comment achter en als ik de neiging heb een duimpje omlaag te doen, klik ik gewoon weg. Simple as that.

Ik maak dag vlog’s. Videos die een kijkje geven in mijn leven, elke dag weer. Ik schrijf lifestyle artikelen. Artikelen over mijn levensstijl. Wat zouden deze video’s en artikelen waard zijn als ik alleen de positieve kanten laat zien? Of slechts mijn knappe ik? Hoe real zou deze lifestyle zijn als ik mijn rare kanten verberg en non-stop door het leven ga als een vrolijke stuiterbal?

Juist, niet(s).

Nou speelt de gewone kijker, die in feite net zo gewoon is als ik, ook een grote rol in het in stand houden van het perfecte plaatje. Mensen zien niet graag een minder positieve kant of een geïrriteerde, chagrijnige kant van de YouTuber, zelfs al denken ze van wel. Iemand die huilt voor de camera is al snel een aansteller en overdrijft. Grappig, want we zijn allemaal wel eens onredelijk, irritant of een tikkeltje raar. Heb je jezelf bijvoorbeeld wel eens huilend terug gezien op video? Op het moment leek het zo dramatisch en volkomen terecht dat je aan het huilen was, maar een paar dagen later zie je er ineens wel heel suf uit. Moest je daar echt om huilen?

Het is menselijk. Het enige verschil zit hem in dat die bepaalde kijker deze momenten niet online zet. Gevolg? Onbegrip. Het YouTube leventje is immers zo makkelijk en mooi.

Zo kreeg ik laatst de opmerking dat ik te saaie thumbnails maak (het plaatje voor je een video aanklikt) en meer gebruik moet maken van click bait. Met andere woorden: een screenshot uit mijn video pakken, deze seconde enorm overdrijven in de titel om jullie naar de video te lokken met als enige doel het genereren van meer views. Dat de kijkers op die manier belazerd worden en op een video klikken die helemaal niets met de titel te maken heeft, even terzijde. Ook kreeg ik een keer de opmerking dat iemand mij ontvolgd had omdat ik de laatste tijd zo vrolijk deed en dat niet realistisch was.

Pardon?

Als ik vrolijk doe, dan ben ik vrolijk. Punt uit. Soms heb ik wekenlang alleen maar enthousiaste, vrolijke periodes. Soms zit ik een tijd in een dipje. Laat ik jullie allemaal zien. Kijkers drukken geregeld op de unsubscribe button omdat ze mij te vrolijk of juist te down vinden. In het echt is dit natuurlijk een reflectie van hoe die kijker zich op dat moment voelt. In the end zoeken we altijd maar herkenning. Dat is niet erg, maar keep in mind dat je anderen pijn kunt doen door zonder na te denken jouw oordeel achter te laten of een duimpje omlaag te doen, zelfs al heeft diegene zoveel volgers. Want geloof het of niet: we lezen alles. En ook wij kunnen ons volledig storten op één negatieve comment in plaats van de 100 positieve.

Of ik die dislikes zou kunnen voorkomen? Waarschijnlijk wel. Wil ik dat? Nee. Ik ben wie ik ben, of dat nou leuk gevonden wordt of niet. En ik denk dat dát juist, in een wereld met zoveel nep, mijn kracht is.

Liefs,

Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube