Ik heb het gewoon gedaan. I fucking did it. Hier zit ik dan, 07:00, de dag na de marathon, nogal perplex van de hele ervaring van gisteren. Ik had verwacht flink te kunnen uitslapen, maar mijn lichaam denkt daar anders over: Mijn rechterbeen buigt (bijna) niet waardoor ik als een pinguïn door het leven ga, mijn heupen en liezen voelen stroef aan, zitten of naar de wc gaan gaat alleen door me te laten ´vallen´ en zelfs mijn armen doen zeer. Nee, een marathon, dat is niet niks. Al helemaal niet als je door blessure dik twee maanden niet fatsoenlijk hebt kunnen trainen. Ik had altijd al respect voor marathonlopers, maar vanaf nu krijgt elk een persoonlijke oorkonde van me. En het mooiste van dit alles? Ik ben er zelf nu ook officieel één. I am a freaking marathon runner! In dit verslag deel ik mijn ervaringen in het kort (want geloof me, wat er allemaal door me heen ging gisteren, vijf uur lang, is niet in één artikel te omschrijven), opgedeeld in stukken die voor mij het speciaalst waren. Ren je mee terug in de tijd?

img_2452

´Hup, nog een keer naar de WC´  

Vol zenuwen sta ik op. Het is zondag 16 oktober, de dag dat ik dan éindelijk kan beginnen aan de race waar ik al zoveel maanden naartoe leef. Ik weet dat er een bizar kleine kans is dat ik deze race ook daadwerkelijk ga halen, maar de kans is er wél. Misschien is dat dan ook wel waarom ik deze ochtend alleen al zo´n 3 keer naar de wc ben gegaan. En niet om te plassen. Na vier boterhammen met hagelslag, muisjes, nutella én een banaan (hup, nog een keer naar de WC) ben ik er klaar voor. Om 09:30 zal ik van start gaan. Ik heb met mezelf afgesproken van élke kilometer intens te genieten. Het zou namelijk zomaar kunnen dat ik er na kilometer 5 al uit zou moeten door mijn nieuwe knieblessure. Ondanks het feit dat menig mij voor gek verklaart, weet ik één ding zeker: wie niet waagt, wie niet wint.

img_2440

´Drie, twee, één, GOOOO´

Zodra ik samen met een paar meiden uit #teamrunninglau het Olympisch stadion binnenkom worden we omvergeblazen door de geweldige sfeer. Keiharde muziek dreunt door de speakers en o-ver-al zijn hardlopers te vinden. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zó een goede vibe heb meegemaakt bij een hardloopevent. Enthousiast gaan we opzoek naar ons startvak. Dankzij Maybelline heb ik de eer om in startvak wit te starten. Je hoort het goed; het startvak met de lopers die als eindtijd een tijd onder de 2:40 hebben opgegeven. Weer verklaart menig me voor gek dat ik daar zou beginnen (Waarom start je niet in een paar vakken later? Anders ga je misschien te snel van start!), maar ik zou deze mooie kans dus écht niet kunnen laten schieten. Althans, dat is bijna wel wat er gebeurde. ´Drie, twee, één, GOOOO´ galmt het door de speakers. ´GODVER´, zeg ik paniekerig, in een poging zo snel mogelijk mijn broek op te hijsen en van de Dixi naast het startvak af te komen. Die verdomde zenuwen. Rennend vlieg ik het lint onderdoor en sluit ik me aan bij de menigte. Let´s get this thing started!

img_2454

´Dit gaat beter dan ik ooit had durven dromen!´

De eerste kilometers vliegen voorbij. Mijn knie speelt niet op, iets wat waarschijnlijk te danken is aan de vele rust van de afgelopen twee weken. Verbazingwekkend genoeg passeer ik het 5 kilometer punt, het 10 kilometer punt, en zelfs het 15 kilometer punt zonder ook maar enig signaaltje van mijn lichaam. Dit gaat beter dan ik ooit had durven dromen. Ik loop op een heerlijk rustig tempo en geniet van daadwerkelijk álles om me heen. Verbaasd ben ik overigens wel, omdat de laatste keer dat ik echt zo´n fatsoenlijke afstand gerend heb, alweer twee maanden terug is. Die playlist die ik heb gedownload voor de marathon? Die is nog helemaal niet nodig. Dit gaat heerlijk! ´Succes Lau´, ´Zet ´m op Lau!´, ´You go girl!´ Fijn huppel ik verder en krijg ik her en der klopjes op mijn schouder van jullie. You guys rock! Tot kilometer 18.

Geen uitweg; geen tram, metro óf autoweg

Uit het niets begint mijn ´nieuwe´ blessure (nieuw, omdat ik eindelijk sinds een maand pijnvrij loop en uit het niets tijdens mijn laatste run last kreeg van mijn knie) op te spelen. ´Ok,´ denk ik. ´Geeft niets Lau, je bent ver gekomen.´ zeg ik tegen mezelf. Ik app mijn moeder zich klaar te maken om mij op te pikken, wanneer ik erachter kom dat ik in de middle of nowhere sta. ´Dit meen je niet.´ denk ik. Kilometer 14 tot en met 24, 10 kilometer lang, gaan dwars door de weilanden van Amstelveen. Geen uitweg, geen tram, metro óf weg voor een auto. Raak je hier geblesseerd, dan ben je de lul. ´Ik ga door´ app ik naar mijn moeder. ´Hier kan je me onmogelijk ophalen.´ Nog een paar uur lang wachten op de bezemwagen, al zittend in een weiland en kijkend naar hardlopers die wél kunnen doorlopen, zie ik dus écht niet zitten. En dus prop ik een ontbijtkoek in mijn mond en ga ik verder. Rustig tempo, vooruitstarend in het niets. Na zo´n 10 minuten trekt de pijn spontaan weer weg waardoor ik weer fijn door huppel. Dit had ik niet verwacht! In de verte zie ik de 21.1 kilometer poort al en verschijnt er een enorme lach op mijn gezicht; die halve marathon, dié heb ik in ieder geval in de pocket. YES!

Het EHBO-cadeau 

Alsof ik een behekste poort door ben gelopen, zo voelt het. Mijn knie doet weer pijn en ik wil heel de wereld vervloeken. Ik stop, rek, en ga weer verder. Veel keus heb ik tot kilometer 24 immers niet. Uit het niets word ik op mijn schouder getikt door Fleur, die het ook niet helemaal meer ziet zitten door maagproblemen. Ze besluit bij me te blijven tot kilometer 24, waar we een mevrouw van de EHBO tegenkomen. Vol hoop stop ik, al wordt die hoop snel weer weggewuifd. ´Er staat een grote EHBO post met masseur op kilometer 26. Nog een stukje door!´. Iets wat op dat moment vrijwel onmogelijk lijkt, maar met Fleur aan mijn zijde ga ik door. Bij aankomst word ik, na een kwartier wachten, vriendelijk ontvangen en leg ik de situatie uit. Ik wil zo graag door (I mean, zo ver gekomen!), maar wil er zeker van zijn dat ik niet héle domme dingen doe. Het verstandigst had natuurlijk op dit punt geweest om te stoppen. Een goed voorbeeld ben ik niet. Maar elke hardloper zal tévens begrijpen hoe het is om zó dichtbij je doel te zijn (en tegelijkertijd zo ver weg). Door dit grapje verlies ik 30 minuten van mijn tijd, maar I don´t care. Meneer masseert de plek die zeer deed, drukt flink op bepaalde pijnpunten om te zien hoe heftig het is en geeft me het advies mee vooral goed naar mijn lichaam te luisteren de komende kilometers. And so I did.

Let´s do this! 

De daaropvolgende kilometers gaan met ups en downs. De ene keer voel ik het weer zeuren, de andere keer is het weer weg. Ook zo gek nog niet, overigens. Op dit punt heb ik al verder gerend dan ooit te voren en ook andere spieren in mijn lichaam beginnen te protesteren. Toch gaat het lekker en ren ik op steady tempo door. Ik heb met mezelf afgesproken niet te stoppen om te lopen tijdens te marathon, behalve elke 5 kilometer bij een drinkpost om snel wat te drinken en te eten. Dat blijkt goed te werken en ik voel me zelfs na uren rennen nog energiek en positief. Lets do this!

De man met de hamer 

De man met de hamer. Iedereen heeft het erover en elke hardloper is bekend met het fenomeen. Het is een welbekend gezegde dat je rond de 30 kilometer er flink doorheen zal zitten en de zogenaamde ´Man met de hamer´ tegen zal komen. Inmiddels ben ik het 30 kilometer poortje door en kijk ik om mij heen. Het man met de hamer fenomeen lijkt écht te bestaan; ik ben één van de weinige lopers die nog aan het ´rennen´ is. Mensen lopen. Staan stil. Zitten. Spugen. Huilen. Bizar vind ik het dat ik er zelf dan nog zo ´goed´ bij loop, ondanks mijn blessure en de pijn. Natuurlijk begin ik me beroerd te voelen, maar het idee dat ik het 30 kilometer punt heb bereikt, iets wat ik oprecht nóóit had verwacht, geeft me zó een kick. Wat ik toen nog niet wist, overigens, was dat die man met de hamer mij op een iets later punt zou staan op te wachten. En flink.

img_2447

´GRACIAS AMOR´

Alles doet zeer. Alles. Elke stap dreunt door mijn lichaam en ik wil zó graag stoppen. Maar als ik stop, gaat alles nog meer zeer doen. En ik ben zo dichtbij. Ik weet oprecht niet meer hoe ik dit moet gaan doen. Mijn muzieklijst ben ik inmiddels al 10 keer door geweest maar niets weet me op te vrolijken. Ik app Annemerel, Lienke, en mijn moeder. Die hebben met me te doen. Ik heb ook met mezelf te doen. Antonio heb ik tot nu toe nog niet te pakken kunnen krijgen deze morgen. ´Waar is die lul?´. Alsof het lot het zo bepaald heeft gaat uit het niets mijn telefoon af. Antonio. Zijn oplader was hij in Málaga vergeten en hij moest een nieuwe kopen. Een drama, zo op de zondag in Bujalance. Maar hij is er. Bij het horen van zijn stem kan ik mezelf opeens niet meer inhouden. Ik barst in janken uit, stik in mijn eigen gesnik, en ben gedwongen te stoppen. Ik zie vanuit mijn ooghoek het publiek me meelevend aankijken. Ik wens dat iedereen op magische wijze verdwijnt of zijn eigen kant op kijkt. ´Dan stop je toch Lau, ik wil niet dat je jezelf dit aandoet´ zegt Antonio. Op de één of andere manier werkt dat averechts en begin ik weer met rennen. ´Nee.´ Zeg ik. ´Ik ben nu ZO dichtbij!´, ´Ik ga je ophangen, ik ga dit halen. GRACIAS AMOR.´.

img_2450

´Bijna. Bijna. We zijn er bijna!´

Met uitgelopen mascara en overal pijn weet ik de 40 te behalen. Ik kan op de één of andere manier de kracht vinden om een Snapchat te maken en jullie zo op de hoogte te houden. Bij het openen van mijn telefoon zie ik dat dat overigens niet nodig was: jullie hebben mij massaal gevolgd via de TCS Amsterdam Marathon applicatie. Tijdens het hardlopen bleek ik zo´n 500 berichtjes ontvangen te hebben, allemaal even aanmoedigend en lief. Ik kan het niet geloven. De laatste twee kilometer stromen er nog meer berichtjes binnen. ´Je bent er bijna Lau!´, ´Nog heel even!´. Ik krijg niet veel mee van het publiek. Annemerel blijkt me nog aangemoedigd te hebben en ik blijk haar gezien te hebben. Daar kan ik me overigens niets van herinneren. De laatste kilometer kom ik Irene (uit #teamrunninglau!) tegen en we slepen elkaar door de laatste kilometer heen. Mijn ouders blijken als verrassing bij kilometer punt 41 te staan. Ik weet er spontaan een enorme lach uit te drukken en voel me weer energiek. Ik ga dit doen. WIJ gaan dit doen. Het Olympisch Stadion is al in zicht. Bijna. Bijna. We zijn er bijna!

img_2449

Bij aankomst in het stadion voel ik me zo dubbel. Nog 200 meter. Ik wil huilen, moet bijna overgeven, en voel me zó gelukkig. De finish komt dichterbij en voor ik het weet is het tijd om de finishlijn te kruizen. Ik wil lachen op de finishfoto, maar weet niet meer hoe en wat en waar. Bij binnenkomst barst ik, samen met Irene, spontaan in tranen uit. Zoveel gevoelens, zoveel emoties. Ik kruiste de finish in 05:22. Geen geweldige tijd, maar zo een geweldige overwinning. I fucking did it.

Een marathon is iets ongelooflijks. Een achtbaan van emoties, gevoelens en pijn. Het is de grootste mentale en lichamelijke challenge die ik tot toe heb meegemaakt. Je leert jezelf zo kennen en wordt er nog zó veel sterker van.

img_2453

Liefs,

Lau

Dit vind je misschien ook wel interessant: