Als je mijn vlogs in 2017 hebt gevolgd dan zal het je niet ontgaan zijn dat Tony en ik een financieel zwaar jaar achter de rug hebben. Tony verloor zijn baan eind 2016, we moesten ons appartement uit, woonden 2,5 maand in Nederland bij mijn ouders en werden, als klap op de vuurpijl, opgelicht. In een jaar tijd ging mijn goedgevulde spaarpot bijna helemaal leeg. Je kunt je voorstellen dat wij vorig jaar geen moment aan vakantie hebben gedacht. Het jaar daarvoor kwam dit er ook niet van, omdat Tony geen vrij kon krijgen bij zijn vorige baan. Laten we het erop houden dat het in Spanje allemaal niet zo goed geregeld is als in Nederland en dat de Spanjaarden lange, hele lange werkdagen maken. Inmiddels zijn we een jaar verder en heeft Tony weer een baan. Het is niet zijn droombaan, maar we weten allebei dat je je handjes mag dichtknijpen als je überhaupt aan het werk komt in Málaga. Dus dat doen we ook.

Ik ben een enorme bofkont. Tot mijn 20e ben ik elk jaar met mijn ouders op vakantie naar Frankrijk of Spanje geweest en mijn blog heeft me verder gebracht dan ik ooit had durven dromen. Toch is het jaren terug dat ik zelf een vakantie boekte. Wat zeg ik, de laatste vakantie die ik echt zelf boekte was de feestvakantie op mijn 16e naar Mallorca! Dit betekent overigens niet dat ik niets van de wereld heb gezien. New York, Los Angeles, London, Parijs, Ibiza, Lissabon en nog veel meer steden heb ik bezocht dankzij mijn werk. Nou hoor ik je denken: “Maar zo een perstrip is toch óók vakantie Lau? ” en dat is precies wat ik ook zou denken, maar dat is niet helemaal het geval. Natuurlijk, het is onwijs gaaf om zoveel plekken te bezoeken, maar perstripjes zijn vaak reisjes van 1 tot 3 dagen waarbij je geen moment stilzit. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat wordt je dag voor je ingedeeld en je komt bijna altijd vermoeider terug dan dat je weggaat. Het is een ervaring en geeft een kick, maar valt niet onder de categorie “vakantie”.

Mijn droom is al jaren om een verre reis te maken, zonder werk, zonder verplichtingen. Weer verdwalen omdat ik geen Google Maps tot mijn beschikking heb, de mensen niet begrijpen omdat ik de taal niet spreek… (Dat klinkt misschien een beetje suf, maar ik ben de afgelopen jaren alleen maar in landen geweest waar ik de taal sprak). Luie dagen met mijn voeten in het zand, schattige marktjes bezoeken en dingen proeven waar ik nog nooit eerder van gehoord heb. Ik verlang naar het onbekende en ik verlang naar de rust. Geen gehaast, geen ik-wil-zoveel-mogelijk-zien in 3 dagen trip, maar vakantie. Écht vakantie.

Misschien was dat verlangen dan ook wel wat me vorige maand spontaan een reis liet boeken naar Bali, Indonesië op 2 juni 2018. Het is al jaren mijn droom om naar Indonesië te gaan, Tony en ik hebben het er al zo vaak over gehad. Op een regenachtige dag in Nederland besloot ik me een beetje te gaan oriënteren en nog geen vijf uur later had ik een retourtje Madrid – Bali gekocht voor twee. Het ging zo spontaan, dat het schuldgevoel pas later kwam. Heb ik echt zoveel geld uitgegeven? Kunnen we ons dit wel veroorloven, na vorig jaar? Wat als het weer misgaat? Of als ik het niet red qua werk? Is dit wel te combineren met de verhuizing in mei, als ons huurcontract afloopt? Wat als we niet op tijd een nieuw huurappartement kunnen vinden? Wat als alles fout gaat?

Genoeg vragen. Weinig tot geen antwoorden.

Maar weet je wat? Het kan me ook niet meer schelen. We leven maar één keer en ik weet zeker dat deze reis ons zo goed zal doen. Onze eerste echte grote reis samen en dat na zo een hectische periode. Als we hem nu niet verdienen, dan nooit niet. Voor Tony wordt het helemaal een belevenis, hij is nog nooit verder dan Amsterdam gekomen. Ik ben zo zo ZO benieuwd!

Zou je het leuk vinden om meer te lezen over onze reis naar Bali? Let me know!

Liefs,

Lau

 

 

 

Dit vind je misschien ook wel interessant: