Hier zit ik dan, opgepropt en klem tussen het vliegtuigraampje en mijn medepassagier in. Ik moet eigenlijk (alweer) heel nodig plassen, maar aangezien we pas een uur onderweg zijn en er waarschijnlijk nog heel veel zenuwplasjes langs zullen komen, lijkt het me beter nog even te blijven zitten waar ik zit…

Het ging de afgelopen weken allemaal zo snel. Eigenlijk is dat niets nieuws voor deze vrolijke, drukke wervelwind: ik leef zo van het een naar het ander toe dat de tijd voorbijvliegt en ik eigenlijk pas écht bij dingen stilsta zodra het zover is. En nu is het dus zover. Na 5 jaar dromen over de New York City marathon mag ik aankomende zondag mijn droom waarmaken. Is het niet bizar?

Ondanks het feit dat ik gewend ben om alleen te reizen, beleef ik deze reis anders dan alle anderen. Ik had liever iemand naast me gehad met wie ik mijn zenuwen kon delen, iemand die me zou vertellen dat het allemaal wel goed zou komen en ik me niet druk hoefde te maken. Het zijn overigens maar 42,195 kilometers. Slik…

Maar goed, geen gepiep Lau. Je was een stoere meid toen je je inschreef voor deze marathon dus een stoere meid zal je in NYC zijn. Heb ik je al verteld over mijn stunt eerder deze dag? Nou ben ik toch echt al dagen bezig met het inpakken van mijn koffer en voelde ik me nog nooit zo zeker over mijn voorbereiding op deze reis. Vuilniszakken voor de kou, gels in alle soorten en maten, oude kleding, zakdoekjes voor eventueel Dixie bezoek, neusspray, allergiepillen… Alles zit in mijn koffer. Werkelijk waar alles. Althans, dat dacht ik. Want wie heeft er een jas nodig als je in Málaga woont? Ik ben zo gewend de deur uit te gaan zonder jas in Málaga, dat een kapstok overbodig is. Mijn jas hangt in mijn kledingkast en komt misschien één maand van het jaar tevoorschijn in Spanje.

In het vliegtuig van Málaga – Madrid kreeg ik de schrik van me leven toen het woord JAS ineens door mijn hoofd schoot. Een Home Alone-effect, wanneer Kevins moeder ontdekt dat Kevin nog braaf thuis in zijn bedje ligt. Mijn gloednieuwe Samsoe&Samsoe jas, die eindelijk zijn verdiende primeur kon maken in niets minder dan New York City, werd gedoemd nog X weken kasthangen. Sad story. Nog sadder dat mevrouw kluns haar portemonnee moet opentrekken direct bij aankomst in de enige echte Big Apple.

Tot zo ver mijn New York City avonturen, nog zonder er ook maar één stap in gezet te hebben.

PS Vrijdag 07:00 komt de eerste NYC dagvlog online. Je leest het goed, 6 dagen lang komt er elke dag een kort video verslag van mijn dag online op mijn YouTube kanaal. Je bent de eerste die het weet, want op YouTube verwachten ze nog een gewone halve weekvlog ;-)

Zie ik je in de volgende b(v)log?

Liefs, Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube