Met een ongetemde honger (en dat na 2 borden ‘zalm/spinazie pasta ovenschotel en een broodje pindakaas), een paar schone compressiekousen aan, dorst die niet te lessen lijkt en vooral een enorm vermoeid lichaam lig ik nu op de bank. Ik heb zojuist mijn eerste echte officiële halve marathon volbracht. Allemachtig, wat voel ik me GOED. Dat is dan ook één van de redenen dat, wanneer mogelijk, ik altijd op de dag zelf na een race nog mijn wedstrijdverslag schrijf. De endorfine verspreidt zich als een malle door mijn lichaam en mijn geluk kan niet meer op. Deze ‘after-running-high‘ zorgt dan ook voor de meest enthousiaste en oprechte wedstrijdverslagen, zoals die van vandaag, die overigens weer (veel te) lang is. Oeps! Op 19 oktober 2014 om 13:26 precies begon ik aan de tofste race so far: de Mizuno halve marathon. Was jij ook van de partij?

De zaterdag voor de race schreef ik nog een artikel om de grootste zenuwachtige hardloopwiebeltenen onder ons (ik refereer hierbij naar niemand minder dan mezelf) wat gerust te stellen. Een goede voorbereiding is het halve werk, dat wist ik zelf maar al te goed. En toch ging het daar een beetje mis. De avond van te voren was het de verjaardag van mijn buurjongen, die daarbij al zijn stoere pubervrienden had uitgenodigd. Zelf ging ik uiteraard ook even langs. Hoewel het hartstikke gezellig was, besloot ik wat eerder weg te gaan; ik had immers morgen een wedstrijd te lopen. Bij thuiskomst legde ik braaf alles al netjes klaar voor gebruik (tot mijn Werther’s Original snoepjes aan toe, can’t run without ;-)) en lag ik rond een uur of 11 in bed. Zo. Dan had ik tenminste een goede nachtrust te pakken. Plots schrok ik weer klaar wakker door *all the b*tches in the club*, *with your booty so dirty* en ga zo nog maar even door. De 13-jarige vrienden van mijn buurjongen dachten daar dus duidelijk anders over. Dit muziekspektakel zorgde ervoor dat ik uiteindelijk rond een uur of half 2 inslaap viel.

IMG_20141019_091616 dfghj route

Die ochtend ontwaakte ik om 9 uur precies, waarna ik heerlijk alle tijd nam om te douchen, ontbijten en Twitter, Facebook en Instagram nog even af te struinen. Om 13:26 ging mijn race van start en ik had dus in gedachten om min of meer 11 uur die kant op te gaan met het openbaar vervoer. Toen ik na mijn uitgebreide ontbijtsessie op de klok keek was het echter al 11 uur en moest ik als de wiedeweerga opzoeken waar ik precies zijn moest. Wat bleek? De spullen moesten afgeleverd worden bij het olympisch stadion, maar ik startte vanaf Stadionweg. En dit lag toevallig niet vlak naast elkaar. Sh*t. In paniek belde ik Yoni, met wie ik eerder die maand al 20 kilometer had volbracht, of ik met haar mee zou kunnen rijden. Yoni en haar vriendin startten echter later dan ik waardoor ook dat geen optie was. Als een kip zonder kop rende ik door huis. Zou ik serieus te laat komen op mijn eerste halve marathon? Zo zag het er wel naar uit. Spullen droppen bij het olympisch stadion had geen zin meer, en dus besloot ik zonder enige extra spullen (toch fijn dat er zoveel in een multi-belt past) op pad te gaan. Mijn eerste warming-up begon al met het rennen naar de bus, waardoor ik met een halve hartverzakking en gelijk een extra rimpel erbij om 1 uur arriveerde op de Stadionweg.

Bij aankomst brachten mijn benen mij regelrecht naar de Dixie (blijft onsmakelijk) waarna ik snel nog even een banaan naar binnen propte. Wat een drukte en wat een mensen! Ik liep door naar startvak wit, waarna ik nog verschillende bekenden tegenkwam (Jörgen & Peter- waar is onze selfie gebleven?) en ook in het startvak een paar bloglezers tegen het lijf liep. Blijft hartstikke leuk om jullie te ontmoeten! Mijn maag had inmiddels het gevoel alsof je in een achtbaan naar beneden roetsjt- ik was zó enorm zenuwachtig! Vlak voor de start ontving ik nog een berichtje van een vriendin dat die zenuwen écht niet nodig waren. Ik ging dit namelijk gewoon doen, volgens haar. En toen klonk het startschot.

IMG_20141019_131346

Met de Dam tot Dam in gedachten baande ik me op een redelijk snel tempo door de menigte. Ik wilde niet weer zoveel kostbare minuten kwijt zijn aan simpelweg ‘te langzaam’ starten, en hoewel ik wist dat het gevaar ‘te snel starten’ op de loer lag, waagde ik me er toch aan. De weersomstandigheden waren naar mijn mening ideaal: redelijk warme temperatuur en bewolking, samen met een fris (soms iets te hard) windje. Toch kreeg ik het al snel heet. Doordat ik geen spullen had afgeleverd bij de sporthallen liep ik met mijn windjacket aan en dat werd behoorlijk klam, niet wetende dat ditzelfde jacket even later zou zijn wat mij gaande hield. Klinkt waarschijnlijk vreemd, maar hardlopers doen de vreemdste dingen wanneer het mentaal wat zwaarder wordt ;-).

Al vanaf de eerste kilometer had ik een tempo te pakken van 5’25 minuten per kilometer. Zou mijn gemiddelde tempo tijdens de Ajax Foundation Run vorige week me een zelfvertrouwen boost hebben gegeven? Daar leek het wel op, want hoewel deze ‘pace’ veel sneller was dan tijdens mijn trainingen, voelde het goed aan. Ik liep redelijk makkelijk maar wist dat het nog wel eens flink kon gaan tegenvallen na 10 tot 15 kilometer. Even dacht ik aan versnellen, maar besloot dit dus niet te doen. Gelukkig maar, want ik had nog zo’n 18 kilometer te gaan, die je liever niet als een hel wilt ervaren.

Inmiddels brak het zweet me uit: ik moest en zou dat rot jasje uit doen. Ik beloofde mezelf dit bij kilometer 5 te doen, als kleine mini-beloning. Eenmaal bij kilometer 5 aangekomen was het inmiddels flink wat meer gaan waaien- en daarmee ook gelijk wat cooler- en besloot ik dit uit te stellen tot de 10 kilometer. Ondertussen genoot ik van het parcours: om me heen hoorde ik alle talen voorbij komen en viel het mij bovendien op hoeveel verschrikkelijk- op zijn plat gezegd- lekkere lopers erbij zaten. Mijn god. Zo kon ik nog wel even doorgaan! Zou dit te maken hebben gehad met het feit dat meer dan de helft niet uit Nederland kwam? Mijn Spaanse hart begon in ieder geval flink wat harder te kloppen, en dat was niet alleen van het rennen.

route

route

Eenmaal op kilometer 13 aangekomen begon ik het zwaar te krijgen. Mijn gemiddelde pas was nog steeds keurig 5’25 maar mijn benen werden moe. Gelukkig was dit het punt waar mijn Amsterdamse oma luid en duidelijk de menigte toeschreeuwde en nog enthousiaster werd toen ze haar roze kleindochter voorbij zag dralen. De nodige dosis oma-liefde gaf mij weer een enorme boost. Mijn roze runningjacket had ik overigens nog steeds aan. Ik beloofde mijzelf dat ik deze uit mocht doen op kilometer 15, dan had ik er al bijna 3/4 op zitten. Eenmaal bij kilometer 15 aangekomen stelde ik dit weer uit naar kilometer 20: het werd een spelletje waarbij ik mezelf steeds maar weer bezig hield. Klinkt enorm suf, maar het wist die mentale challenge en vermoeidheid wat te verminderen. Het hield me simpelweg bezig.

Aangekomen op kilometer 15 kreeg ik honger. Echte honger. Nog nooit eerder had ik gegeten tijdens een run en ze adviseren altijd sterk geen nieuwe gelletjes, drankjes of foodies te proberen tijdens een race. Mijn energietank raakte leeg en het kon me allemaal even niet meer schelen. Op het 17 kilometer punt propte ik gretig twee stukken banaan in m’n mond (overigens best lastig tijdens het rennen) en kon ik er weer helemaal tegenaan.

Kilometer 19. Mijn gemiddelde tempo zat er nog keurig in, maar godsk*lere wat had mijn lichaam het zwaar. Tot mijn verbazing zag ik David (Urbanrunner) in de verte, en perste ik er toch een korte sprint uit om naast hem te belanden. David had last van zijn enkelblessure en moest daarmee zijn verwachtte eindtijd flink wat aanpassen. Hoewel hij net iets sneller dan ik liep en ik daarom even overwoog hem los te laten, duwde zijn enthousiasme en energie me toch verder vooruit. Op kilometer 20 deed ik dan ook eindelijk mijn jasje uit. Hè hè, wat een verfrissing. Inmiddels kwam het stadion inzicht. We waren er bijna! Ieh! Opeens hoorde ik iemand keihard mijn naam roepen. Mijn ouders! Ze stonden precies voor de ingang van het stadion- met roos en al- te juichen! Super lief! Dit gaf nóg een grotere kick waarna David en ik met een flink tempo samen het stadion inrenden, en er vervolgens nog een dikke sprint uit wisten te persen ook. Met een tevreden, voldane grijns gaven we elkaar een high-five en namen we onze welverdiende medaille in ontvangst.

IMG_20141019_184439
dfghj

Met een tijd van 1:54:32 seconden kwam ik over de finish. Dit euforische gevoel is niet te omschrijven. Ik heb mijn eerste halve marathon volbracht, en dan nog sneller dan verwacht! Dat hardlopen blijft verslavend. Wanneer kan ik weer?

Was jij erbij gisteren? Vertel me jouw verhaal, ik ben heel benieuwd!

P.S. Ik zag gisteren geweldige prestaties van jullie voorbij komen, zowel in ‘real-life’ als via de social media. Ik ben zo enorm trots op jullie en het horen van jullie verhalen maakt die ‘after-running-high high’ nog eens 10x zo sterk! Hardlopen is toch iets wat je samen doorgaat tijdens zo’n race, ongeacht de verschillen in tijd of doelen. Zo ontmoette ik vlak na mijn race Esther, die zojuist haar eerste marathon had volbracht. Ik was na de halve echt helemaal op en kan me niet voorstellen dan nog een keer die afstand te moeten volbrengen. Heel veel respect.

Dus nogmaals: ongeacht je tijd, doel of afstand gisteren: je hebt het toch maar mooi geflikt. En moet je trots op zijn!

Volg Runninglau ook via Twitter, BloglovinTumblrInstagram en Facebook of schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief!

Liefs,

Lau

 

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube