Ik ga een nieuwe uitdaging aan. Een challenge in een challenge. Vanaf vandaag moét ik van mezelf minimaal 2 liter water drinken en ik wil GEEN smoesjes.

Duidelijk, Lau?

Mocht je me op Instagram volgen, dan heb je misschien mijn Instagram Story gezien over wat me de laatste weken zo onzeker maakt. Sinds een paar weken merk ik dat ik elke dag, ongeacht of ik goed, slecht of geweldig slaap, enorme rimpels en wallen onder mijn ogen heb.

En dan heb ik het nog niet eens over de pukkels.

Ik weet niet wat het is, maar aan mijn huidverzorging. Ik smeer al jaren dagelijks met zonnebrand, gebruik twee keer per dag een moisturizer, serums, soms een scrubje..

En toch heb ik op mijn 23e meer rimpels dan iemand van 30 die nooit crèmes gebruikt!

Ik vroeg jullie hulp op Instagram en kreeg een paar fijne tips, waaronder genoeg drinken en vitamine D slikken. Dat zijn inderdaad twee (belangrijke) dingen, die ik niet doe. Mijn huid onder mijn ogen is zo dun dat je de adertjes ziet zitten. Genoeg vocht kan dat probleem waarschijnlijk verhelpen.

Its worth a try.

AH nachtmerrie

Now, lets talk food. Ik zal niet meer zo snel een recept van de AH vertrouwen. Onzin natuurlijk, want de AH heeft genoeg lekkere recepten, maar gisteren besloot ik voor het eerst in tijden een receptje op de website een kans te geven. Dit receptje om precies te zijn. Om een lang verhaal kort te maken: ik kreeg niet eens de helft op. Wát een hel. En dan te bedenken dat ik extreme honger had!

Dit tafereel zorgde ervoor dat ik de rest van de dag chagrijnig was en constant met een geïrriteerd gevoel rondliep. Ik had honger, maar had geen zin om weer een uur in de keuken te staan. Daarom bleef ik constant van de bank naar de koelkast lopen, in de hoop dat er ineens wel een lekkere lunch tevoorschijn zou komen. Het werk leek maar niet op te houden en zodra ik naar de wc ging en ik de spiegel keek zag ik zó een vermoeid hoofd dat ik daar nóg ongelukkiger van werd.

Rond een uur of 17:30, toen ik oprecht op het punt stond om gek te worden van mezelf, mijn werk en al het eten, herinnerde Tony mij aan iets heel belangrijks:

Hardlopen.

Ik sputterde nog tegen ook: “Nee, ik ben moe en moet nog zooo veel doen. Ik heb écht geen zin om te rennen Tony!”

Tony bleef volhouden. “Je weet hoe goed je je altijd daarna voelt, Lau. Hou op met klagen en doe die verdomde hardloopschoenen aan!”

Toen had ik niet veel meer te zeggen, dus daar ging ik. En man, wát een verademing.

7 kilometer lang vloog ik langs de boulevard en voelde het alsof ik alleen op de wereld was. Ik hoorde de vogels wel, maar de mensen niet. Nam de zeelucht in me op en genoot als geen ander van de adembenemende zonsondergang.

Soms hebben we een duwtje in de goede richting nodig. Bij deze geef ik jou dat duwtje. Twijfel je? Ga ervoor. En stop met klagen!

Eetdagboek 28-11-2018

Mijn eetdagboek van gisteren krijgt het laagste cijfer tot nu toe: een 5. Wat een verschrikkelijke lunch. En ik heb relatief weinig gegeten voor een rendag. Buh!

10:00 Drie rijstwafels met pindakaas en banaan

12:00 Kaki

14:00 Volkoren pasta met groene groenten en hüttenkase (recept, niet aan te raden haha)

16:00 Speltflakes met amandelmelk

19:00 Twee volkoren boterhammen met vegetarisch broodbeleg, twee eitjes en één plakje kaas

20:00 Grote mango

21:00 Chia/lijnzaad koekjes bij de thee

Hopelijk gaat vandaag beter dan gisteren. Hoe ging het bij jou?

Liefs,

Lau