De eerste keer hardlopen. We moeten er allemaal doorheen, niet waar? Ja, ook ik heb ooit mijn eerste kilometers moeten maken. Als je eenmaal een tijdje hardloopt wordt het hardlopen zo vanzelfsprekend dat het lijkt alsof je met de hardloopschoenen aan geboren bent. Herkenbaar? Volgens mij denkt de meerderheid van mijn lezers dat ook in mijn geval.

In dit artikel bewijs ik je het tegendeel en hoop ik je te laten inzien er heel veel mogelijk is, als je maar goed genoeg je best doet. Ready? Go!

Hardloop tips voor beginners? Die vind je hier!

Nike Running Club

Bij toeval kwam ik vanochtend op mijn oude Nike Running Club account terecht, toen ik me bedacht dat dit de applicatie was tijdens mijn eerste loopjaren. Als een bezetene begon ik naar beneden te scrollen totdat ik, jawel, aankwam bij mijn eerst geregistreerde run op 27 december 2012.

Laten we even een duik terug in de tijd nemen.

Mijn eerste run liep ik een paar maanden eerder dat jaar. Op een hete zomerdag in een nog hetere joggingbroek van Adidas (je weet wel, die foute klassieker met gouden strepen) ging ik vol goede moed de deur uit. Vanaf dat moment heb ik maandenlang minimaal 2 keer per week het hardlooprondje (of eerder gezegd streepje, ik liep heen, keerde om en ging weer terug) braaf en vol goede moed gerend.

Toen ik erachter kwam dat ik mijn hardloopprestaties vast kon leggen zonder zo een raar sporthorloge, sprong ik een gat in de lucht. Ik werd er zelfs zo enthousiast van dat ik de eerste kilometer ver boven mijn gemiddelde snelheid rende. Daar kwam ik na een paar minuten overigens al gauw achter.

De eerde keer hardlopen, verdeeld in drie kilometer tijden (splits), opgedeeld in km/min. De eerste kilometer in 05:22, de tweede in 6:03 en de derde in 7:13. Oeps!

De eerste keer hardlopen

In 5 minuten en 22 seconden liep ik mijn eerste kilometer. Alsof ik peper in mijn reed had schoot ik de Jaagweg van Purmerend langs, regelrecht richting mijn overwinning.

Dacht ik.

Aangezien ik nog een echte hardloopdreumes was had ik nooit gehoord van zoiets als “te snel beginnen”. Joh, als ik hard kon, waarom zou ik dan niet hard gaan?

Kilometer twee leerde me diezelfde 27 december 2012 dat dát precies de reden was waarom je nooit te snel van start moet gaan. De derde kilometer gooide er nog een schepje bovenop, toen ik met een tong die op schuurpapier leek en bezweette Adidas-oksels compleet verrot thuis aankwam strompelen.

Wat een (hardloop)hel.

Mijn hardloop statistieken van 2013. Van de eerste keer hardlopen naar een totaal van 126 runs met een gemiddelde afstand van 5,92 kilometer.

Opnieuw

Ondanks de tegenvaller van eerder die week pakte ik op 30 december gewoon weer vrolijk mijn hardloopschoenen erbij. Nog een keer. En opnieuw. Dat is het speciale van hardlopen: het activeert een stofje in ons brein, waardoor je eenmaal begonnen simpelweg niet meer terug kunt krabbelen. Eens een hardloper, voor altijd een hardloper (als je lichaam dat toelaat, natuurlijk).

Het jaar erop, in 2013, maakte ik voor het eerst een vol hardloopjaar vol. Dit overigens wel met ups en downs, maar met een bijzonder versneld gemiddeld tempo van 5:27 min/km. Ik had het hardloopvirus te pakken en ben er nooit meer vanaf gekomen.

Van a-sportief naar hardloopgek!

Sinds mijn hardloopstart op die warme zomerdag van 2012 heb ik het hardlopen nog nooit meer dan twee maanden links laten liggen. Wat zeg ik, die twee maanden die ik niet kon hardlopen door blessure sprong ik fanatiek op de crossfiets. Het is bizar om te zien hoe ik, als totaal a-sportief persoon in 2012, uitgegroeid ben tot een bizar actieve sporter die minimaal 4 keer in de week zich vrijwillig in het zweet werkt. In november 2017 rende ik zelfs de New York City marathon!

Mocht je het gevoel hebben dat het hardlopen bij iedereen (behalve bij jezelf) vanzelf gaat, dan heb je het mis. Jij als atleet kunt jezelf creëren. Je kunt jezelf verbeteren, jezelf veranderen. Jij kunt jezelf blijven ontwikkelen.

Just do it.

Wanneer was jouw eerste run? Kun jij het je nog goed herinneren? Vertel op!

Liefs,

Lau