Als je eenmaal een tijdje hardloopt wordt hardlopen zo vanzelfsprekend dat het lijkt alsof je met de hardloopschoenen aan geboren bent. Niet alleen jij hebt dit gevoel, ook de mensen om je heen weten niet beter. Bij toeval kwam ik vanochtend op mijn oude Nike Running Club account terecht, toen ik me bedacht dat dit de applicatie was tijdens mijn eerste loopjaren. Als een bezetene begon ik naar beneden te scrollen totdat ik, jawel, aankwam bij mijn eerst geregistreerde run op 27 december 2012. Laten we even een duik terug in de tijd nemen:

Mijn eerste run liep ik een paar maanden eerder dat jaar, op een hete zomerdag in een nog hetere joggingsbroek van Adidas (je weet wel, die foute klassieker met gouden strepen). Vanaf dat moment heb ik maandenlang minimaal 2 keer per week het hardlooprondje (of eerder gezegd streepje, ik liep heen, keerde om en ging weer terug) braaf en vol goede moed gerend. Toen ik erachter kwam dat ik mijn hardloopprestaties vast kon leggen zonder zo een belachelijk dure en lelijke Garmin (Wat is alles toch veranderd, hè? Nu draag ik er één!) sprong ik een gat in de lucht. Ik werd er zelfs zo enthousiast van, dat ik de eerste kilometer ver boven mijn gemiddelde snelheid rende. Daar kwam ik na een paar minuten overigens al gauw achter.

In 5 minuten en 22 seconden liep ik mijn eerste kilometer. Alsof ik peper in mijn reed had schoot ik de Jaagweg langs, regelrecht richting mijn overwinning. Dacht ik.

Aangezien ik nog een echte hardloopdreumes was had ik nooit gehoord van zoiets als “te snel beginnen”. Joh, als ik hard kon, waarom zou ik dan niet hard gaan? Kilometer twee leerde me diezelfde 27 december 2012 dat dát precies de reden was waarom je nooit te snel van start moet gaan. Kilometer 3 gooide er nog een schepje bovenop, toen ik met een tong die op schuurpapier leek en bezweette Adidasoksels compleet verrot thuis aankwam strompelen. Wat een (hardloop)hel.

Ondanks de tegenvaller van eerder die week pakte ik op 30 december gewoon weer vrolijk mijn hardloopschoenen erbij. En nogmaals. En nogmaals. Dat is het speciale van hardlopen: het activeert een stofje in ons brein, waardoor je eenmaal begonnen, simpelweg niet meer terug kunt krabbelen. Eens een hardloper, voor altijd een hardloper (als je lichaam dat toelaat, natuurlijk).

Het jaar erop, in 2013, maakte ik voor het eerst een vol hardloopjaar vol. Dit overigens wel met ups en downs, maar met een bijzonder versneld gemiddeld tempo van 5:27 min/km. Ik had het hardloopvirus te pakken en ben er nooit meer vanaf gekomen.

Sinds mijn hardloopstart op die warme zomerdag van 2012 heb ik het hardlopen nog nooit meer dan twee maanden links laten liggen. Wat zeg ik, die twee maanden die ik niet kon hardlopen door blessure sprong ik fanatiek op de crossfiets. Het is bizar om te zien hoe ik, als totaal asportief persoon in 2012, uitgegroeid ben tot een bizar actieve sporter die minimaal 4 keer in de week zich vrijwillig in het zweet werkt!

Mocht je het gevoel hebben dat het hardlopen bij iedereen (behalve bij jezelf) vanzelf gaat, dan heb je het mis. Jij als atleet kunt jezelf creëren. Jij kunt jezelf verbeteren, jezelf veranderen. Jij kunt jezelf blijven ontwikkelen.

Just do it.

Wanneer was jouw eerste run? Kun jij het je nog goed herinneren? Vertel op!

Liefs,

Lau

 

 

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube