Wauw. Wat ik nou heb meegemaakt, zou ieder persoon op de wereld minimaal één keer in zijn leven mee moeten maken. Deze korte 5 kilometers zijn namelijk al genoeg om de komende jaren met een glimlach door het leven te gaan! Vrijdagochtend vertrok ik om 08:33 met de Thalys richting Disneyland met Girls Love 2 Run om daar de eerste echte Disneyland run te beleven. In één woord: magisch.

Ik schrijf deze blog nu heerlijk relaxt vanuit mijn ultra-comfortable hotelbed en maak van mijn eerste en beste vrije momentje (tussen alle scriptiestress door) even flink gebruik om jou op de hoogte te brengen. Vlieg je mee terug in de tijd?

captura-de-pantalla-2016-09-24-a-las-23-00-02

img_1731

We zijn in Disneyland, baby!

Mijn reis begint om 07:00 precies. Het is vrijdagochtend en al waggelend en nog half-slapend ben ik onderweg naar het station van Purmerend waar om 07:17 de trein richting Schiphol zal vertrekken. Op Schiphol staat de rest van de crew op mij te wachten. Ik neem plaats naast mijn Disney-buddy Marit, waarmee ik eveneens de komende 3 nachten een kamer zal gaan delen. Marit heeft net als ik een liefde voor eten, chillen én sporten, dus een betere kamergenoot kan ik me niet wensen. Hashtag #foodparty! Het feest begint al met een compleet ontbijtje in de trein (merci beaucoup, #reisjefit!) waarna we op Brussel overstappen naar Parijs. Om 12:03 precies komen we aan en wanen we ons vrijwel direct in één groot sprookje. We zijn in Disneyland, baby!

captura-de-pantalla-2016-09-24-a-las-23-00-26

Waar begin ik aan?

First things first: eten. Na een heerlijke vette lunch (het was inmiddels 15:30 en we vergíngen van de honger) is het tijd voor de eerste attracties van het weekend. Verder dan een lullige kinderattractie kom ik echter niet, ik schijt namelijk zeven kleuren stront van angst. De laatste keer dat ik in Disney was was ik 12, en heb ik een trauma overgehouden aan de zogenaamde ´Space Mountain; mission 2´, waarbij je de ´´ruimte´´ ingeschoten wordt. Verschrikkelijk. Braaf blijf ik langs de kant wachten, maar beloof ik de anderen er morgen écht in te gaan. Slik. Waar begin ik aan?

img_1823

It´s race time!

Zaterdag, 05:00. Ik schiet wakker door een nachtmerrie, waarin ik droom dat Marit mij wakkerschudt en zegt dat ik de race gemist heb. Blijkbaar heb ik het snel verwerkt, 30 minuten later schrik ik namelijk alweer wakker van het verschrikkelijke geluid van de wekker. Even weet ik niet meer waar ik ben en denk ik dat het een grapje is, zo brak dat ik me voel. Men. Een dag Disney doet een hardloper niet goed, dat kan ik je wel vertellen. Met mijn ogen nog half dicht rol ik mijn tutu en hoge kousen in (ja, want die heb ik dus écht speciaal aangeschaft voor dit moment) en sukkel ik naar de lobby, waar we een kwartier later hebben afgesproken. Waarom we zo vroeg moeten verzamelen mag Joost weten, maar rond 07:10 gaan we dan éindelijk van start. Let the fun games begin!

captura-de-pantalla-2016-09-24-a-las-23-00-46

´´Selfie!´´

Zo vrolijk als een kind van 8 in de snoepwinkel waan ik me door de menigte. Door mijn blessure was ik helaas pindakaas gedwongen de 21 kilometer om te ruilen voor de 5 kilometer, maar dat maakt de pret er niet minder op. Bij de Disney Run is er géén tijdregistratie. Plezier maken, dáár gaat het om. En dat merk je! Gedurende heel de race staan er Jack Sparrow´s, Rapunzels, Winnie de Pooh´s en alle Disneyfiguren die je je maar kunt bedenken, om je aan te moedigen, maar ook om er mee op de foto te gaan! Even stoppen voor een selfie is dan ook helemaal niet gek tijdens deze race. Wat zeg ik, menig ´´hardloper´´ stopt gewoon een kwartier om achteraan in de rij te aan te sluiten en te wachten op een foto met Minnie of Mickey. Nee, deze race is álles behalve een normale hardlooprace. En dat maakt hem nou juist zo geweldig!

img_1811

Terwijl de zon langzaam maar zeker opkomt schijnt het kasteel me tegemoet. Incroyable, zoals de Fransen nu gezegd zouden hebben. Overal lichtjes. Overal Disney. Overal verkleedde mensen. Overal blijheid! Wellicht dat het dan ook door de Disney magie komt, maar voor het eerst sinds mijn blessure ren ik pijnvrij. He-le-maal pijnvrij! Mijn geluk kan niet meer op en na 37:41 minuten huppel ik over de finishlijn, een tijd waar ik nog best trots op ben na de stops die we hebben gemaakt tijdens het rennen. Dit maakt overigens niemand ook maar een drol uit, want de Disney Run gaat puur om de ervaring. En die is absoluut een unieke!

img_1817

Wat een luxe!

Tevreden maar moe huppelen we terug naar het hotel, waar we línea recta doorgaan naar het ontbijt. Een Butler begeleidt ons naar onze tafel. ´´Wat een luxe!´´zeggen we in koor. Scrambled eggs, pannenkoeken, chocolade croissants; alles wat ons (hardloop)hartje begeert wordt ons aangeboden. We maken dan ook rijkelijk gebruik van het grote aanbod en gaan rollend weer terug naar onze hotelkamers. Ik doe stiekem een powernap van 20 minuten, want er staat weer een lange (leuke!) dag op de planning.

captura-de-pantalla-2016-09-24-a-las-16-03-03

Het poep-probleem

´´Zullen we naar de Space Mountain gaan?´´ vraag ik snel maar een tikkeltje twijfelend aan mijn Minnie Marit.  Ik kan er maar beter zo snel mogelijk vanaf zijn, denk ik bij mezelf. ´´JA!´´, is natuurlijk haar antwoord. Ik heb direct spijt. Al dagen kon ik niet naar de wc, maar in de rij van deze horror attractie begint de drang spontaan te komen. ´´Ik moet naar de wc, NU´´, zeg ik tegen Marit. ´´Dat zijn de zenuwen!´´, zegt ze. Ze heeft gelijk. De after-foto zegt genoeg. Na afloop ren ik direct naar de dichts bijzijnde WC. ´´Daar zijn we in ieder geval vanaf´´, zeg ik, al refererend naar zowel de attractie als het ´´poep-probleem´´.

captura-de-pantalla-2016-09-24-a-las-23-01-53

Die middag spreken de nogal zieke Annemerel en ik af om foto´s te maken voor een te gekke campagne met Intersport die er binnenkort aankomt (maandag a.s. online!). We vangen nogal wat rare blikken, maar we hebben wél de grootste lol. En die bh´s? Daar zijn we dus heel erg over te spreken. Nice job, Adidas!

img_1836

Rijst, Indianen en cowboys

Om 18:15 worden we verwacht bij Billy´s Wild West Show. Met z´n allen schuiven we aan en krijgen we een echte originele cowboy hoed opgeduwd. Eigenwijs ruil ik mijn groene hoed om voor een gele. ´´Die is mooier´´, zeg ik nog tegen mijn mede-blogger. Nog geen minuut later word ik tegengehouden door het personeel van Disney in een poging achter mijn groep aan te lopen. ´´U hoort bij team geel, mevrouw. Dit is team groen´´. Ah, dáár zijn die kleuren dus voor, denk ik bij mezelf. Met het schaamrood op mijn kaken leg ik de vrolijke Disney meneer uit dat ik toch echt bij team groen hoor en mag ik doorlopen. Heb ik weer. Doos.

Al snel word ik beste vriendjes met de dochter van Olivier, hoofdredacteur Runner´s World, en spendeer ik de avond al kletsend en knuffelend met Elisa en haar knuffel. Die avond genieten we van spicy chili met rijst en een spectaculaire paardenshow waarna we doodop ons bed induiken.

Tot snel, lieverds!

En hier zit ik dan. Morgen is het o.a. aan Marit en Annemerel de beurt om de halve marathon te lopen en ik heb er het volle vertrouwen in dat dat ze helemaal gaat lukken. Rond het middaguur zullen we weer richting Nederland vertrekken, waarna ik maandag terugga naar mijn geliefde Spanjaard. Ook dat is stiekem toch wel weer heel fijn.

P.S. Mijn scriptie deadline is verplaatst naar 10 oktober. Nog even doorbijten dus!

P.P.S. Ik hoop dat je het alsnog leuk vindt op deze manier af en toe wat van me te horen, ondanks de scriptie stress!

P.P.P.S. In oktober komt de Disney-vlog online! Mis hem niet en abonneer je alvast (gratis!) op mijn kanaal.

Dikke kus & tot snel,

Lau