Rare week was het de afgelopen week. Eigenlijk is deze DIARY veel te lang voor een DIARY. Laat ik het in het kort proberen te vertellen: uren vol Spaanse filosofie, romantische avonden, patserige complimenten in de sportschool en tipsy huilbuien om 7 uur ‘s ochtends. Ready?

Maandag

Maandag

‘You look PUMPED!’, is de kreet die een wildvreemde Spanjaard door de sportschool schreeuwt in nogal  enthousiast en gebrekkig Engels, terwijl ik met een moeilijk hoofd mijn laatste armoefening probeer uit te voeren. Gracias, muchacho. Hoewel ik het normaal nogal storend vind als er mede fitness-collega’s op je lip zitten tijdens het sporten, maak ik voor complimentjes als deze graag een uitzondering. Kijk, dat is nog eens een op een leuke manier de week te beginnen.

Na de sportschool ligt er een oneindige berg studiewerk op me te wachten. Een saaie, typische blue Monday is het.

Dinsdag
Dinsdag

De dag voor de tentamens. YIEKS. Na uren vol filosofisch gebrabbel en woorden waarvan ik nog steeds verbaasd ben dat ze bestaan begint de wanhoop langzaam maar zeker toe te slaan. Hoe ga ik in godsnaam OOIT 300 PowerPoint slides vol theorie, 200 bladzijdes vol geciteerde filosofische verhalen en een samenvatting van alleen al 50 pagina’s in mijn hoofd krijgen voor morgen?

Geïrriteerd upload ik een post over de hoeveelheid studiewerk op Facebook, onwetend dat dat de beste zet ooit zou zijn. Binnen nog geen 5 minuten reageert een lief Spaanse klasgenootje genaamd Joanna dat ze me maar al te graag zou willen helpen. Het ethische wondertje scoorde overigens een 9 vorig jaar voor hetzelfde vak. Die avond breng ik vervolgens door op What’s App –onder het genot van een bord verse opgebakken asperges en een visje- terwijl Joanna en ik spraakberichten uitwisselen. Je kunt je voorstellen hoe dit moet klinken: Joanna in vloeiend Spaans, verhalen vol enthousiasme en passie; Laura een mix van gebrekkig Spaans, wanhopige ethische kreten en zelfbedachte woorden met een Spaans accent.

Ooit trouwens een tortilla pizza geprobeerd? Heerlijk! Pak twee of drie grote volkoren wraps, smeer ze vol met (héél véél) tomatensaus, top het met whatever you like en doe ze zo’n 5 minuten in de oven op 200 graden Celsius. Succes gegarandeerd!

Woensdag

Woensdag

06:00, de wekker gaat. Wat een absolute, volkomen idiote en vooral onterechte tijd om op te staan. Met half dichtgeplakte ogen en de Spaanse filosofische definities nog nagalmend door mijn hoofd na de late nacht gisteren prop ik mijn ontbijt erin en vertrek ik naar de universiteit. Eerst ‘Humanismo básico y ética’ en daarna ‘Éthica profesional y social’. Het moet lukken. Ik moet immers mijn studiepunten halen! Met wiebeltenen pak ik de eerste toets aan, waar we welgeteld 2 uur de tijd voor krijgen, terwijl ik me ondertussen afvraag hoe ik me ooit 4 uur achter elkaar ga kunnen concentreren. Tot mijn verbazing weet ik heel veel vragen te beantwoorden en voel ik me zelfs zo zelfverzekerd dat ik dat geheel in het Spaans doe, zelfs al had el profesor met een grote glimlach gezegd dat ik het wel in het Engels zou mogen beantwoorden. Toegegeven: doordat ethiek uit zulke kromme termen bestaat zou ik deze toets zelfs in het Nederlands of Engels niet kunnen beantwoorden, al zou ik willen. Ik heb alles immers uren in het Spaans gestudeerd. Na 30 minuten lever ik met een voldaan hoofd mijn toets in. Wacht. Hoe kan dit? Ik kijk om mij heen. Waarom blijven die Spanjaarden doorschrijven? Even ben ik bang dat ik een stuk vergeten ben, maar al snel herinner ik mezelf aan het feit dat het waarschijnlijk komt doordat ik niet veel meer kán opschrijven dan de definities die ik heb gestudeerd. In Nederland had ik er waarschijnlijk ook een mooi stukje lulverhaal van weten te maken. De tweede toets? Tsja. Ander verhaal. Ook hier antwoord ik alles in het Spaans, maar dit keer met de gedachte ‘Misschien krijgt el profesor dan de impressie dat ik het wel snáp, maar simpelweg niet kan uitleggen in het Spaans.’. Stout.

Die avond staat er een date op de planning met meneer Spanjaard. Kijk ik al stiekem vanaf maandag naar uit. Omdat in Spanje alles gepaard gaat met familie en/of vrienden word ik bij binnenkomst heerlijk verwend door een Spaanse maaltijd gemaakt door de beste vriend en kijken we vervolgens met de huisgenoten een film (Now you see me- redelijk oké maar niet geweldig). Ik voel me gelukkiger dan ooit.

donderdag

Donderdag

Na dagen vol blokken en ethiek vind ik dat ik een feestje wel verdiend heb. Na een zware maar prachtige 12 kilometer run (heb je de video gezien? De Mezquita is zo mooi!) is het tijd om me om te kleden en klaar te maken voor de nacht. Ik heb die avond een heerlijke avond en zie ’s avonds zelfs meneer Spanjaard nog even. Rond een uur of 07:00 beland ik in bed, met een glimlach van hier tot Tokio.

Vrijdag

Vrijdag

Ik voel me een beetje brak, maar dat was te verwachten. Om de kater tegen te gaan besluit ik de grootste Frozen yoghurt te bestellen die ze bij Yogurberry hebben en spendeer ik de rest van de dag in huis. Het appartement heeft een grote schoonmaak nodig en ik moet nog heel wat schrijven voor mijn blog, maar wetende dat ik vanavond weer een hele leuke avond zou gaan hebben maakt het al minder erg. Die avond is het namelijk de verjaardag van meneer Spanjaard.

Wij als Nederlanders zijn altijd stipt op tijd, maar hier in Spanje gaat dat wel anders. Punctualiteit is niet zo belangrijk, laat staan duidelijkheid. Wetende dat we om ongeveer 23:00 op pad zouden gaan, was ik als Hollander natuurlijk al om 22:30 in mijn jurkje en make-up gehesen, klaar voor de nacht om te beginnen. Hier had ik zo lang naar uitgekeken! Toen ik vervolgens echter om 23:30 nog in mijn kamer zat, zelfde houding, zelfde positie, begonnen de zenuwen toe te slaan. 00:00. 01:00. 01:30. 02:00. Niets. Geen enkel sign van de Spanjaard. Slapen wilde ik niet, welke gek gaat er nou slapen op de verjaardag van zijn of haar crush? En dus bleef ik wakker. Om 02:30 kreeg ik dan eindelijk een teken van leven ‘Perdón! We waren gewoon thuis aan het drinken. Gaan over 30 minuten naar huppeldepup’. Oh. LEKKER DAN. Pissed als ik ben, en eigenlijk vooral heel verdrietig (hij had op zijn minst even wat kunnen laten weten, en hadden we niet afgesproken sámen wat te gaan drinken?) vertrek ik toch maar naar de afgesproken plaats. Uiteindelijk wordt het toch nog een leuke avond, maar nog steeds geeft het me geen fijn gevoel. Weer lig ik rond de ochtenddouw in mijn nest.

Zaterdag

Zaterdag

Vandaag ga ik niet uit. No way. Ik probeer de nacht ervoor uit mijn hoofd te zetten en weet mezelf –ondanks de schaarse slaapuren- naar de sportschool te schoppen voor een hevige beentraining. Gaat zelfs redelijk lekker! Na een dutje van 17:00 tot 19:00 besluit ik om 21:30 dat het mooi tijd is om naar bed te gaan. Ik douche, ruim op en zet zelfs al mijn ontbijtje voor de volgende dag klaar. Ik val als een blok inslaap. Wat fijn om eindelijk eens zo lekker vroeg erin te gaan! Dacht ik.

Om 00:30 word ik wakker en check ik –zoals gewoonlijk- mijn telefoon. Tientallen berichtjes van mijn te enthousiaste huisgenoot en vrienden verder (‘Waar hang jij uit?’, ‘Kom je ook?’) word ik door een vriendin geforceerd op Skype te komen om over de dag ervoor te vertellen. Ach, ik ben nu inmiddels toch al klaarwakker. Een half uur Skypen later weet mevrouw me op de één of andere manier over te halen om toch met ze mee te gaan, weer de stad in. Nog geen 10 minuten later ben ik in een jurkje gehesen en sta ik klaar. Let’s do this.

Het wordt een leuke nacht. Ik vermaak me prima met een vriend uit Mexico en ‘Kyeong’, de vrolijke Koreaan die ik zojuist heb ontmoet, en besluit vrolijk door te gaan van de kroeg naar de club. Toch weet ik ook stiekem wel waarom ik mee ga. Het is afleiding. Die enorme lach hierboven op de foto? Joh, dat is maar schijn, mede mogelijk gemaakt door wat drankjes. Ik voel me namelijk zwaar klote. Meneer heeft niets van zich laten horen en ik krijg de impressie dat hij mij niet zo ziet zitten als ik hem. Dit kan overigens ook komen door het feit dat ik teveel overdreven liefdesseries kijk.

Heel wat drankjes en dansjes verder, om 07:00 ’s ochtends, wanneer ik met enorme zware benen van de beentraining de dag ervoor de trap naar de derde verdieping probeer te beklimmen op mijn hakken, wordt het me allemaal teveel. Dramatisch barst ik –alleen- in huilen uit. Zo’n keiharde overdreven snik-hap-hik huil. Vervolgens plof ik op mijn bed zonder me om te kleden of tanden te poetsen en val ik als een blok inslaap. Voelde dat even goed.

zondag
Zondag

Ik word om 11:00 wakker en besluit de dag gelijk gezellig te beginnen door een Skype belletje aan mijn moeder te wagen, nog in precies dezelfde outfit en make-up staat als de dag ervoor. Doe ik nog best goed, al zeg ik het zelf. ‘Hé, wat ben jij vroeg al uit de veren, helemaal aangekleed en opgetut!’ zegt mijn moeder vrolijk. Stiekem moet ik een beetje grinniken om mijn overdreven gedrag die nacht ervoor, we weten allemaal dat een drankje teveel ons soms iets emotioneler maakt dan nodig.

Ik voel me al een stuk vrolijker dankzij Merijn, die me meetrekt naar de sportschool voor een buikspierworkout, en vervolgens besluit dat het een goed idee is om uiteten te gaan. Samen sluiten we de zondag af onder het genot van een kop thee en heel veel lekkere tapas hapjes.

Wat een week.

Hoe was jouw week?

Liefs,

Lau

 

Dit vind je misschien ook wel interessant: