‘Je ziet er de laatste tijd zo gelukkig uit, het is duidelijk dat Spanje je goed doet!’ is één van de velen opmerkingen die de laatste tijd steeds vaker voorbij komen. Niet alleen op de social media maar ook in het echt schijnt het overduidelijk te zijn: ik zit fysiek lekkerder in mijn vel, maar ook mentaal heb ik mezelf hier in Spanje helemaal gevonden. Het voelt een beetje alsof eindelijk de echte Lau in me naar boven komt. Het is ondertussen weer tijd voor een nieuwe week DIARY waarbij dit weekend misschien wel alle voorgaande weekenden overtrof. We zijn alweer in de eerste echte week van maart beland! Kijk je gezellig mee?

Maandag

Maandag

Terwijl ik naar school loop valt me op dat het buiten lichter is dan normaal. Ook is de vroege ochtendkou niet zo storend als normaal. Gaat het dan nu écht gebeuren? Met ‘het’ bedoel ik natuurlijk de Spaanse temperaturen hier in Córdoba, waar menig Spanjaard mij al sinds mijn komst hier in januari voor waarschuwt. De hitte omschrijven als iets negatiefs in plaats van positiefs. Puh, zijn ze helemaal zot geworden. Hier leef ik -als rasechte Hollander- juist naar toe! Het schijnt dat van de één op de andere dag het weer ineens omslaat en de zomer dan zomaar voor je deur staat. Ze zeggen niet voor niets dat Córdoba geen lente en herfst kent. Winter en zomer, zijn de enige twee seizoenen die er hier toe doen. Dromerig loop ik naar school terwijl de wereld langzaam maar zeker tot leven komt.

Zodra ik om 13:00 de universiteit verlaat komen de zonnestralen me tegemoet. Dáár heb je het. That’s what I’m talking about. Braaf probeer ik mijn big smile in te houden (ze denken hier al dat ik een vreemde diersoort ben met mijn blonde lokken) terwijl ik naar huis wandel. Eenmaal thuis aangekomen nestel ik mezelf op de loungeset in de zon, neem ik de verplichte beenselfie om mijn Facebook vrienden uit Nederland jaloers te maken en geniet ik de rest van de dag van de warme zonnestralen voordat ik die avond naar de sportschool ga voor legday.

Dinsdag

Dinsdag

Ik besluit mijn dag op dezelfde manier in te delen als de maandag ervoor. Het beviel me overigens prima, zo’n lui dagje niets doen, om vervolgens keihard alle luiheid eruit te zweten tijdens een zware avondtraining. Vandaag staat er een run op de planning (er moet namelijk wel getraind worden voor enkele races) maar enthousiast ben ik niet. Ik mis een stukje motivatie, maar die zou gelukkig snel genoeg komen. Er wordt aangebeld. Wie kan dat nou zijn, zo vroeg op de dinsdag? Na tienduizend traptreden eindelijk beneden aangekomen te zijn tref ik een vriend van me aan, met een gezichtsuitdrukking waar je bang van wordt. Hij was zojuist teruggekomen van zijn tripje naar Gránada en naast het feit dat hij op de laatste dag zijn arm heeft gebroken tijdens het snowboarden, is hij zijn huissleutel ook verloren tijdens zijn spectaculaire val. Of hij even bij mij mocht zitten in de tussentijd. Natuurlijk mocht dat!

Ik heb zo’n medelijden met hem dat ik besluit één van mijn (heilige) pindakaaspotten op te offeren en 4 vette, grote tortillas met pindakaas speciaal voor hem te bereiden. Hij is immers Amerikaans en mist pindakaas hoogst waarschijnlijk nog meer als ik hier in Spanje. Dat gebeurt niet snel als Peanut Butter Lover eerste klas, kan ik je vertellen. Eenmaal weer boven aangekomen vertelt meneer me dat de sleutelmaker er is en hij meteen moet gaan. Zit ik dan, met mijn zorgvuldig bereidde pindakaas traktatie. Hoewel ik net mijn lunch achter de kiezen heb, prop ik gefrustreerd alle tortillas naar binnen. De 1.500 calorieën-rijke pindakaas maaltijd verder zit ik als een varkentje onderuit gezakt op de loungeset. Nu is er in ieder geval een reden om wel te moéten rennen, wil ik mijn Personal Body Plan calorie-doel nog een beetje binnen de perken houden! Is dat even een manier van motivatie vinden. In het Runninglau wetboek is pindakaas is altijd een geldig excuus.

Ik kies er die avond voor de stoute schoenen aan te trekken en weer eens een langere afstand te lopen. Tot mijn verbazing gaat het zo lekker, dat ik meteen besluit er een toeristische route van te maken en er tevens een stukje route aanvast plak. Die kilometers zijn namelijk meer dan welkom met de Zandvoort Circuit run in het vooruitzicht. Een prachtig uitzicht, 12 kilometer en vooral een heel fijn gevoel verder, plof ik uitgeput op de bank. Zou dat dan toch te danken zijn aan de pindakaas tortillas?

Woensdag

Woensdag

Heb je al eens een mugcake geprobeerd? Nee? Wat doe je hier dan nog? Klik mijn DIARY als de wiedeweerga weg, deze mugcake is het waard. Bovenstaande ‘Chocolicious Mugcake‘ is gepiept in enkele minuten (letterlijk!) en weer eens een leuke variatie op het standaard havermout ontbijtje. Wel zo leuk voor de havermouttrutjes onder ons.

Die avond train ik zo hard met mijn flatmate Merijn in de gym dat we als ware bulken op onze o zo foute gym-selfie staan. Je zou bijna denken dat ik daadwerkelijk een spierbundeltje aan het worden ben. Laat het gunstige lichtval en perfecte de hoek van de foto je overigens niet in de maling nemen.

Die woensdag staat er nog wat leuks op de planning, of wat zeg ik, iets heel spannends! Ik. Heb. Een. Date. Een date! Om 22:00 precies word ik door meneer Spanjaard opgehaald en vertrekken we richting de bioscoop voor de film ‘Ex-Machina’. Tot mijn verbazing weet ik alles te verstaan in het Spaans, of dat denk ik althans, het kan ook het feit zijn dat ik alles gewoon positief inzie met hem naast me. Hij is namelijk leuk. Heel leuk. Met een grote glimlach val ik die avond als een blok in slaap.

Donderdag

Donderdag

Pruimen zijn weer terug in het seizoen! Dat is een speciaal ontbijtje op een doodnormale donderdag meer dan waard. Bovendien ga ik fluitend de ochtend door na de avond die ik gisteren heb gehad. Och, wat voelt dat toch heerlijk. Daten. Kriebels. Zomer-liefdes, als ik het zo mag noemen. Het is immers hier al zomer, in Córdoba. Een soort van.

Die avond wurm ik mezelf door de menigte in de sportschool terwijl ik wanhopig probeer al mijn oefeningen uit te voeren. Het heeft geen nut. BasicFit in de avond is geen optie, al helemaal niet hier in Spanje. Zucht, zit er toch een nadeel aan het ‘s avonds sporten. Geirriteerd ga ik naar huis. Ik heb één oefening niet heb kunnen uitvoeren. Één oefening, maar toch voelt het als falen. Morgen weer een kans, gelukkig maakt mijn post-workout meal (salade, gepofte zoete aardappel en een broodje met kip) al veel goed.

Vrijdag

Is het nu alweer vrijdag? JEETJE! De dagen vliegen hier letterlijk voorbij. Op de één of andere manier weet ik me naar school te sjouwen terwijl ik stiekem al vooruitkijk naar die avond. Ik heb zin om uit te gaan en stuur Merijn een berichtje of hij met me mee gaat, ik heb namelijk gehoord dat er een feestje bij iemand thuis in de buurt gegeven wordt. Aldus staan we die avond om 00:00 beiden helemaal opgetut, vrolijk en met een fles gekochte drank klaar voor de avond om te beginnen, dachten we..

Vijf keer aanbellen, drie What’sApp berichten en heel wat gemekker later blijkt het feestje morgen te zijn. Domper. Beiden geïrriteerd besluiten we dan maar naar huis te gaan, ik voelde me immers toch al niet zo lekker en Merijn leek het een goed idee de energie voor morgen te bewaren. Toch kreeg de avond een onverwacht leuke wending: onderweg naar huis stuit ik op mijn Spaanse lover, hij komt net terug van voetbal en is, net als ons, helemaal kapot. Samen brengen we een rustig avondje door onder het genot van een filmpje. Wat een geluk bij een ongeluk.

Zaterdag

Zaterdag

Zaterdag! Vanavond staat er (na honderd keer dubbelchecken) dan echt een feestje op de planning. Na een heerlijke rustdag vol zon en Frozen yoghurt begin ik de avond al extra vroeg door mezelf lekker op te tutten. Heerlijk. Ik heis mezelf in het nieuwe gekochte Zara jurkje die ik die dag ervoor had gekocht en vertrek naar de stad. Na een pre-party op het dakterras van wat vrienden gaan we naar de club en wordt het een avond om niet te vergeten. Of nou, hoelaat ik precies in bed lag ben ik dus wel vergeten, maar dat even terzijde. Wat een avond.

Zondag

Zondag

Net als je denkt dat het niet beter kan, blijkt het tegendeel waar: met wat vrienden besluiten we die middag het terras op te gaan om ons vervolgens vol te proppen met de lekkerste tapas hapjes onder het genot van een drankje, net zolang tot de zon ondergaat. Na het terras verplaatsen we ons naar het dakterras om daar vervolgens de zonsondergang te bekijken en te genieten van de stilte totdat het iets te fris wordt om buiten te blijven. Wat een uitzicht. Wat een dag.

Wat een week. Een periode in het buitenland, ik kan het je heel erg aanraden.

Hoe was jou week?

Liefs,

Lau