Potverdorie, zijn we nou serieus al in MAART beland? Waar blijft de tijd? De weken en daarmee ook de wekelijkse DIARIES vliegen voorbij alsof het niets is. En dat vind ik niet fijn. Ik heb het hier namelijk zo heerlijk in Córdoba, dat ik het liefst de tijd even stil zet. Mag ik hier voor altijd blijven?

maandag
 Maandag

‘Zal ik blijven liggen?’ dacht ik toen om 06:15 mijn wekker op maandagmorgen afging. Die gedachte verdrong ik maar snel, want vorige week was ik evenmin naar de les gegaan. Niet gaan was nu dus geen optie meer. Het muesli ontbijtje maakte gelukkig al een hoop goed. Kronkelend liep ik richting de universiteit, waarbij mijn linkerbil verdomd veel zeer deed van de krachttraining die dag ervoor. Zou mijn ene bil nu een stukje meer groeien dan de ander?

Die middag stond er, na een bordje vol groenvoer, een korte uitlooprun op de planning. Aangezien mijn onderlichaam al de hele dag behoorlijk zeer deed was ik bang voor wat me te wachten stond, een angstig voorgevoel dat keihard bevestigd werd toen ik tijdens mijn run kramp in mijn kuit kreeg. AU. Gelukkig wist ik na wat rekken en strekken een nette 5 kilometer aan te tikken.

Bezweet kwam ik aan bij het park voor mijn deur en kocht ik met de euro die ik in mijn bilzakje had verstopt (altijd voorbereid!) een Cola Zero die me nog nooit zo goed had gesmaakt. Het zonnetje scheen volop terwijl ik me bedacht hoe ik in godsnaam de hetere maanden zou gaan overleven als ik het nu –in mijn korte mouwen T-shirt- al zo ondragelijk heet had. Op dat exacte moment kwam er een super schattige 80-jarige en rasechte Cordobees naar me toe, die me bezorgd bij de schouders pakte. ‘Chica, cuidado! Que frío estás!’ – ‘Meid, doe voorzichtig! Wat ben je koud!’  Vermakelijk legde ik de in een gewatteerde winterjas gehulde meneer uit dat wij Nederlanders met weer als dit nog net niet in onze bikini zouden lopen en dat het voor mij nogal bizar was dat 22 graden betekent dat je met geitenwollensokken over straat loopt. Na een 10 minuten lang gesprek met in feite een vreemdeling (zo gaat dat hier, in Spanje, het volk heeft altijd tijd voor een praatje) zei meneer José me met een enorme lach, een lucht kus en het woord ‘guapa’ weer adiós. Die Spanjaarden blijven ook charmeurs, ongeacht de leeftijd.

IMG_20150225_185753

Dinsdag

‘Wacht eens even.. Had ik niet gisteren al een godsvermogen aan boodschappen uitgegeven?’ hoorde ik mezelf denken terwijl ik na een training bepakt met twee grote boodschappentassen naar huis waggelde. ‘Ja, dat had je, Lau.’ Waarom geef ik geld uit alsof het niet op kan?

Note to myself: schrijf binnenkort een budget-vriendelijk artikel met tips voor een gezond studentenleven.

Woensdag

Woensdag

Cake is helemaal hot en happening, en al helemaal wanneer het speltmeel en rozijnen bevat. Just saying. Zelfs hier in Spanje waag ik me aan het heerlijke rozijnencake receptje. Mocht je deze nog niet geprobeerd hebben, doe dat dan even als de wiedeweerga.

Na een hevige beentraining (blijft zwaar) stond er een leuk uitje op de planning. Met wat Spaanse locals hadden we eerder die dag besloten na de colleges met de auto naar de dichtstbijzijnde  bioscoop te rijden. Voor een woensdag was het enorm bepakt en keek ik mijn ogen uit. Wat deden al deze mensen hier? Toen Antonio mij vertelde dat op woensdag een kaartje slechts €3.90 kostte viel het kwartje. We gingen naar de heftige film ‘El Francotirador’ ook wel bekend als ‘American Sniper’, wat nog best een uitdaging was in het Spaans zonder ondertiteling. Maar goed, deze heftige film is zeker een aanrader. Af en toe ietwat langdradig, maar als Bradley Cooper de hoofdrol speelt dan moet hij wel goed zijn.

Funfact: Bradly Cooper is wat dikker dan we van hem gewend zijn in American Sniper. Gelukkig kan onze knapperd zowel een volle toet als een slank koppie méér dan goed hebben.

before after

Donderdag

De dag dat ik eindelijk mijn verhaal met jullie besloot te delen. Met een zenuwappig gevoel zat ik ’s ochtends vroeg al regelmatig de website te checken, toch bang voor negatief of lacherig commentaar. Wat er echter te wachten stond was overweldigend positief. De reacties, comments en persoonlijke verhalen die binnen stroomden lieten me niet alleen met een enorme glimlach achter, ook was ik hier en daar ontroerd door jullie verhalen. Wat een kracht en wat een inspiratie kwam er voort die daaropvolgende dagen. Zowel vrouwen als mannen met ieder hun eigen verhaal: iedereen herkende zich wel tot een zeker punt in mijn gevoelens en gedachten, zelfs al was het doel niet om aan te komen. Die dag werd mij pas duidelijk hoeveel invloed een community als deze kan hebben en hoeveel kracht en motivatie het met zich meebrengt.

Vrijdag

Vrijdag

FRIYAY! Wat had ik lang uitgekeken naar het weekend. Ik kon niet wachten mezelf weer op te tutten en lekker de stad in te duiken met wat vrienden. Omdat ik doordeweeks zoveel in sportoutfits ben te vinden, maakt dat het elke vrijdag weer extra leuk.

Om 06:15 ging de wekker weer voor 2 uur college, waarna ik meteen de stad in trok om even te winkelen. Had ik zin in, lekker mezelf in de watten leggen. Ik kocht wat prulletjes bij Yves Rocher, een stapel leesvoer bij de kiosk en ging vervolgens naar mijn afspraak bij de schoonheidssalon voor nieuwe wimpers. Als kick-start van het weekend nam ik nog een ijsje toe voordat ik naar huis trok om te gaan hardlopen. Het mocht dan wel vrijdag zijn, maar het sporten laat niet op zich wachten.

Vrijdag2

Die avond stond er eerst een thuisfeestje op de planning, waarna we besloten naar het internationale café te gaan. Altijd feest daar. Om een uur of 3 trokken we richting Gongora, een club in de stad, waar die avond een videoclip van één of andere gare band werd opgenomen. Is me overigens allemaal ontgaan, behalve de Whiskey die ze vanaf het podium uitdeelden. Had ik die nou maar overgeslagen.

Zaterdag

Zaterdag

De dorst, de hitte en een knallende kop. Dit moest een zaterdagochtend zijn. Vermoeid sleurde ik mezelf uit bed na een schaarse 3 uur slaap en sloop ik met een ontbijtje, een kussen en een stapel aan boekjes in m’n oversized pyjama naar boven, het dakterras op. Onderweg naar het dakterras kwam ik mijn Italiaanse huisgenootje tegen, die bezorgd aan me vroeg wat er aan de hand was. Één lacherige blik en ook zij wist genoeg. Katerdag.

De rest van de zaterdag spendeerde ik in de zon op de loungeset, een dag die vooral bestond uit eten, luieren en slapen.

00:00, geschokt wordt ik uit mijn slaap gewekt door een kreet. Die kreet was van Merijn, vragend of ik met hem mee uit ging. Wat? Really? Mijn buik borrelde nog flink na van de dag ervoor, maar ik besloot toch maar even mee te gaan. You never know what the night will bring. Beide begonnen we de avond braaf met een cola light onder het mom ‘Vanavond geen één drankje’, maar mag jij eens raden welke twee er weer vrolijk door de kroeg dwarrelden? Juist.

zondag

Zondag

Gelukkig waren we verstandig genoeg het die avond niet heel laat te maken en lag ik ongeveer 03:30 in bed. Ik voelde me dan ook verassend goed, ondanks de twee avonden uit. Na een stevig ontbijt en een hete douche was het tijd om de benen weer te trainen. Daar merkte ik overigens wél dat mijn lichaam moe was. Godsiemijne. Als post-workout besloten Merijn en ik een extra grote frozen-yoghurt te nemen, weliswaar met fruittoppings. Zo. Die hadden we verdiend.

Zondag, 1 maart, betekende tevens het maandelijkse weeg- en meetmoment bij Personal Body Plan. Altijd weer spannend! Beetje bij beetje ga ik al wat meer buikspieren zien. Hier komt deze week een artikel over online. Het kweken van buikspieren gaat namelijk niet slechts om het trainen van de buikspieren.

Hoe was jouw week?

Liefs,

Lau