Afgelopen woensdag stapte ik om 14:30 ´s middags het vliegtuig in, op weg naar Venetië met als eindbestemming Cortina d´Ampezzo. Gedurende deze reis heb ik geweldig inspirerende mensen ontmoet, de liefde voor trailrunnen ontdekt en misschien nog wel het belangrijkste: oprecht een connectie met de natuur gevonden en de hedendaagse drukte even helemaal los kunnen laten. In deze diary special duik je mee terug in de geweldige tijd die ik daar heb gehad. Lees je gezellig mee?

13495023_10207066183873155_7486464711477400357_n

Woensdag: we´re in Cortina, baby!

Na de vlucht AMS – Venetië staat er nog een 2 uur lange transfer op mij te wachten. Om 18:30 kom ik aan in het pittoreske dorpje Cortina d´Ampezzo, dat ´s winters bekend staat om haar geweldige skigebieden en zomers dé hotspot is voor fanatieke trailrunners, klimmers & hikers. Binnen nog geen uur heb ik het piepkleine dorp al van voor naar achter verkend, maar dat is niet erg. De mensen komen hier namelijk niet voor de winkels (al is de enkele winkel dié er zit wel meteen een Chanel), maar komen hier voor de natuur. En die natuur, die ontdek je niet in een uurtje. Wat zeg ik, die ontdek je zelfs niet na wekenlang door de prachtige natuurgebieden te struinen. WiFi is een schaars goed en zelfs de 4G connectie laat zich niet graag zien in de bergen. Met andere woorden: dé plek om helemaal tot rust te komen, of juist het beste uit jezelf te halen.

Captura de pantalla 2016-06-27 a las 1.16.46

Donderdag: the Cortina Skyrace

Op de eerste volledige dag in Cortina d´Ampezzo krijg ik de kans om Fernanda Maciel te interviewen. Een geweldige vrouw met een prachtige persoonlijkheid. Dit interview komt binnenkort online, waarin we praten over haar herstel, haar trainingen en meer! Tijdens het interview ontdek ik dat alle atleten één ding met elkaar gemeen hebben: sporten zien zij als puur genot. Dat klinkt wellicht vanzelfsprekend, maar bij zo´n ultra race komt heel veel pijn en afzien te pas. Zo spreek ik één van de atletes die van zaterdag op zondagnacht aan de officiële Laveredo trail mee zal gaan doen. Hoewel deze jonge vrouw zo´n 112 kilometer door de bergen, rivieren, donkerte en regen in het vooruitzicht heeft, weet zij maar één ding te zeggen: ´I am so excited!´. Geen angst, geen zenuwen, geen pijn. Nog nooit eerder heb ik iemand op die manier zien praten over een sport. Alsof ze weet dat ze de loterij gaat winnen, zo enthousiast is ze te spreken over de horrorrace die haar te wachten staat. Met opengeslagen mond blijf ik achter in de interviewzaal. Dit is met recht amazing.

3, 2, 1, GO

Die middag om 16:59 klinken de opzwevende, machtige klanken van de start. Over één minuut zal de eerste race van het weekend, de Cortina Skyrace, dan éindelijk van start gaan. Ondanks de enorme vraag naar startbewijzen worden er maar 350 deelnemers toegelaten, wat het nog net even ietsje spannender maakt. Tussen één van de 350 deelnemers staat Jessica, mijn blogger-buddy, die over één minuut precies van start gaat. Ik voel haar zenuwen tot in mijn kleine teentje. Voor haar zal het, net zoals het voor mij zou zijn, de eerste échte race door de bergen worden. Beiden weten we dat het afzien is en dat het alles behalve makkelijk zal gaan worden. Met een laatste good luck en een ´You got this!´ gaat het startschot af. No way back now.

IMG_0450 (1) IMG_0452

She did it!

Om mezelf af te leiden duik ik het natuurgebied van Cortina d´Ampezzo in. Ik houd mijn hoofd er goed bij en neem niet al te ingewikkelde routes, het is namelijk wel zo fijn om heelhuids de weg terug te kunnen vinden, op tijd voor de binnenkomst van de eerste atleten en natuurlijk Jessica. Na een prachtige wandeling door de groene heuvels van Cortina is het tijd om richting de finish te gaan, wachtend op het spannende moment: de binnenkomst. Na een uur bij de finish (een finishtijd inschatten is lastig, wanneer je niet precies weet hoe uitdagend het parcours zal worden) komt ze daar dan eindelijk aan: vermoeid, uitgeput en helemaal op, maar met een enorme lach op haar gezicht. En wat een tijd! Als waarschijnlijk de meest onervaren deelneemster van alle deelnemers weet ze nog dik onder de tijd binnen te komen. Wat een power. Wil je de race door de ogen van Jessica beleven? Lees dan haar raceverslag hier!

IMG_0540 IMG_0508

Vrijdag: the Laveredo Ulta trail

Hike it out

De dag begint vroeg, om 08:00 word ik namelijk verwacht bij de North Face hike. Omdat ik zelf niet mee kon doen aan de race, ben ik vastberaden deze hike niet te missen, ongeacht mijn onervarenheid, ongeacht mijn angst voor hoogtes. En daar zal ik achteraf geen seconde spijt van hebben. Dit is écht oprecht de engste maar daarbij ook gaafste ervaring uit m’n leven geweest. In totaal doen we een hike en klim van 3,5 uur om de Lavaredo berg heen (2.000+ meter hoogte), waarbij we kilometers over steile sneeuwwanden en rotsblokken moesten afleggen. Af en toe kwam je langs afgronden waarbij je met één verkeerde stap een duik in de diepte zou maken. Ik kan je zeggen: adrenaline everywhere. Ge-wel-dig.

IMG_0501 IMG_0526 IMG_0524

Het échte werk

Je kunt het je bijna niet voorstellen, maar de race van gisteren (de Cortina Skyrace) wordt door de atleten hier als een peulenschilletje gezien. Onterecht, als je het mij vraagt, want daardoor lijkt een race die zoveel training en doorzettingsvermogen vergt een eitje. Toch is het ergens ook wel te begrijpen, want wat er deze avond plaats zal vinden is voor de gemiddelde mens simpelweg niet weggelegd. Een trailrun van 112 kilometer door een parcours waar je zelfs lopend dood van neer zou vallen, door weers- en natuuromstandigheden waar je u tegen zegt. En toch zijn er 1.300 mensen zo gek (lees: zo awesome) om hier aan mee te doen. Net voor de race spreek ik één van de atleten, een Engelsman, die van de zenuwen helemaal aan het bibberen is. Na een peptalk en een reminder wáárom hij dit deed (lees: je weet dat het zwaar wordt. Dat is de reden dat je het doet!) weet ik hem zowaar met goed humeur achter te laten. Elke atleet is zich er dondersgoed bewust van wat hen te wachten staat: pijn, vermoeidheid, maar ook voldoening en geweldige uitzichten. Terwijl de regen met bakken uit de hemel komt is het dan eindelijk zover: de race. Onder het gejuich van het publiek, opzwepende muziek en een enorm spannende sfeer klinkt om 23:00 ´s avonds het startschot. Er is geen weg meer terug.

13501835_1266436650033927_4163349736133462427_n

Zaterdag: the winner

Voor mij zit het avontuur er om 08:30 precies alweer op. Na een heerlijk ontbijtje in het hotel word ik samen met Peter van Runner´s World door onze Transfer opgehaald. Op het vliegveld in Venetië stond ons nog een flinke rit te wachten, onze vlucht zal namelijk pas om 17:00 ´s avonds gaan. Op de voet volgen we de race die dag vanuit de bloedhete vluchthaven in Italië. Eind van de middag krijgen we eindelijk bericht: de eerste man is binnen!

Nieuw record!

Dat er dit jaar een nieuw record zou vallen had niemand verwacht, maar toch gebeurde het. Om 11:20 precies kwam Andy Symonds de finish over. In 12 uur, 15 minuten en 6 seconden wist Andy het vorige record van 12 uur 34 (2015) te verbreken.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Wat een race, wat een reis. Wat een gebied. De vlog is heel gaaf geworden en komt volgende week online. Blijf je kijken? 

Ik wil de North Face bedanken voor deze geweldige kans. Ik heb genoten!

Fijne week!

Liefs,

Lau