Ze hebben me altijd gewaarschuwd voor de post-marathon dip. Dat moment tussen je marathoneuforie en back to normal in. Wanneer de felicitaties langzaam maar zeker ophouden en je running high weg begint te zakken. Wanneer je je realiseert dat je al X dagen hardlooprust hebt genomen en weer tijd wordt om je hardloopschoenen aan te trekken. Het moment dat je je beseft dat je een jaar lang naar iets toe hebt geleefd en het nu in één klap voorbij is. Ja, de marathondip is serious business.

Maar niet voor mij.

Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat ik me na deze prestatie ooit rot zal voelen. Het feit dat ik op wonderbaarlijke wijze geen last meer heb van mijn oude blessures en wetende dat ik de marathon redelijk fluitend heb uitgelopen in 4 uur en 16 minuten geeft me meer voldoening dan ik ooit had durven hopen. Er is weer hoop aan het einde van de tunnel.

Je moet je voorstellen dat ik een jaar lang in een soort van zwart hardloop-gat heb geleefd vol blessures en ellende, waarbij ik al deze narigheid steeds weer linkte aan die helse marathon op 10 oktober 2016 in Amsterdam. Een marathon stond bij mij gelijk aan heel veel shit en ik had me neergelegd bij het feit dat ik, met mijn overpronerende spillebeentjes, waarschijnlijk gewoon niet gemaakt was voor de marathon. So be it.

Toen ik de aanpak van Sportrusten leerde kennen veranderden de spelregels ineens. Ik hoefde niet meer belachelijke, pijnlijke en blessuregevoelige afstanden af te leggen om te trainen voor een marathon. Ik kon zelfs nog regelmatig een feestje mee pakken en soms iets te gezellig naar huis jodelen. Ik geef toe, ik had er niet het volle vertrouwen in, maar mijn benen hebben zich inmiddels meer dan bewezen. Dit smaakt naar meer, veel meer, en ik durf dan ook te zeggen dat er een nieuwe verslaving is geboren.

Mijn volgende doel? Je raadt het al: Nog een marathon lopen en steeds dichterbij dat verdomde nummertje 4 komen. Ook hoop ik eindelijk eens mijn 10K PR tijdens de CPC Den Haag van 3 jaar terug te verbeteren (48:12). Ik rende 2 maanden terug 47:27, maar dit was op eigen houtje en met een pitstop en horloge pauze op de helft.

Ik durf niet te zeggen dat ik direct voor een sub 4 ga tijdens mijn volgende marathon, ervaring heeft me geleerd dat er teveel kan gebeuren tijdens de road to om zo een doel te stellen, maar ik durf wel te zeggen dat ik er alles aan zal doen om zo dicht mogelijk bij de 04:00 te komen.

Wanneer?

Dat zien we in 2018 wel. Wat er ook gebeurt: ik neem jullie natuurlijk weer mee in deze bizarre marathon journey.

Liefs,

Lau

Laura

Written by 

Op mijn blog wil ik je laten zien hoe mooi het leven eigenlijk wel niet is, hoe je het beste uit jezelf kunt halen en je vooral je stimuleren je dromen te durven volgen. Life is good!

    Find more about me on:
  • facebook
  • linkedin
  • youtube