Omdat ik toch niet helemaal geruisloos mijn geliefde (maar nu oh zo verschrikkelijk koude) kikkerlandje wil verlaten, hier nog even een snelle blogpost vanuit -jawel- schiphol. Daar zit ik dan, rustig, sippend aan een tall black coffee met een heerlijke zoete oatmeal voor m’n neus. Voor de mensen om me heen ben ik slechts één van de talloze mensen op weg naar mijn eindbestemming. Niets meer dan een reiziger, net zoals zij waarschijnlijk zelf ook er één zijn.

Rustig en kalm zit ik op mijn stoel achteruit gezakt, wat bijna zou doen vermoeden dat ik ook werkelijk rustig en kalm bén. Het tegendeel is natuurlijk waar. Het enige wat mij dan ook op zit moment rustig op mijn stoel laat zitten zijn de goblet full squats en barbel hip thrusters, oefeningen die deel waren van mijn workout gisteravond. Dat klopt, gisteravond was ik nog in de sportschool te vinden. De eeuwige lust naar sporten zit als een echte sportfreak toch altijd in me, en al helemaal op momenten als deze. Spannende momenten. De tinteling door mijn benen, de pijnlijke maar oh zo fijne burn door mijn armen. Een hart dat klopt op volle toeren. Het is een manier van tot rust komen, ook al is het alles behalve relaxt. Hetzelfde geldt voor hardlopen trouwens, al is dat iets wat ikzelf als iets minder plesant beschouw in de Nederlandse weeromstandigheden. Zo rende ik een paar dagen terug trouw mijn rondje langs het kanaal. Het ging lekker, heel lekker. Zelfs zo lekker, dat mijn hele lichaam zich enkele seconden in de lucht bevond. Vliegen, was het bijna. Een moment van fame, van geluk -totdat een grote windstoot me in mijn vlucht en geluk zo de berm in hopte. Ging ze dan, met haar wapperende haren en schone, roze hardloopoutfit. KO. Nee, dat is iets wat ik niet zal missen uit Nederland: het weer. Córdoba belooft veel goeds de komende twee maanden, al is dat iets waar ik nog op terug kom wanneer het 40 graden buiten is. Dat brengt me trouwens op de race die ik afgelopen zomer in Spanje liep met 35 graden, waarbij ik mijn ontbijtje bijna als een kotscadeautje bij de finish meebracht. Good memories.

Maar goed, ik ga weer verder. Ik ben er klaar voor. Nee echt. Echt niet. 

Schrijf 28 maart maar alvast in je agenda, dan kunnen we namelijk gezellig samen rennen en vervolgens keihard feesten tijdens de Electric run in Amsterdam. Die maandag erop, 30 maart, kom ik gezellig meerennen met de trainers en meiden van Girlslove2run Utrecht. Zie ik je daar?

P.S. Met mijn vertrek is onze lang verloren running chick Francien (a.k.a. Girlslove2run) trouwens weer back in the country. Komt dat even leuk uit!

Dag, Nederland. Ik zal je missen.

Volg Runninglau ook via Twitter, BloglovinTumblrInstagram en Facebook of schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief!

Liefs,

Lau

Dit vind je misschien ook wel interessant: