Daar gaan we dan. Mijn before & after verhaal is misschien niet hetzelfde of even mooi als het gemiddelde progressie verhaal. Toch wil ik vandaag, na lang twijfelen, dit verhaal met jullie delen. Wanneer men over een ‘gezonde levensstijl’ praat wordt dit vandaag de dag al snel in verband gebracht met afvallen of op zijn minst ‘op gewicht blijven’. Maar wat nou, als jouw doel niet is om af te vallen, maar juist om aan te komen? De laatste maanden heb ik keihard gewerkt om –schrik niet- aan te komen, in plaats van af te vallen. Hoewel ik dit heel spannend vind, ga ik mijn verhaal toch aan jullie vertellen. Ik weet namelijk dat er een hoop meiden (en jongens!) zijn die op dit moment hetzelfde doorgaan. Met deze blogpost hoop ik jullie in te laten zien dat het écht anders kan. Het zit zo.

CONFRONTATIE
Confronterend, ja, dat is het juiste woord. Het delen van deze blogpost is namelijk niet zomaar iets. Voor mij is het een hele grote stap, iets dat ik al een tijdje mezelf beloof te doen maar keer op keer maar blijf uitstellen. Toch, nu ik langzaam maar zeker vooruitgang boek en daadwerkelijk beetje bij beetje trotser ben op hoe mijn lichaam er uit begint te zien, is het de hoogste tijd om mijn verhaal te delen. Mijn before & after, hoe confronterend en afschuwelijk ik het ook vind, is namelijk iets anders dan de gemiddelde progress story. Vandaag deel ik met jullie mijn journey waarin ik juist in gewicht ben aangekomen, niet afgevallen: weliswaar met de nodige obstakels op het pad.

2012-08-28 16.26.34 (2)

BIG MAC MONSTER
Toegegeven: bovenstaande foto zorgt voor blosjes op de wangen, al is het maar om de lekkere ordi bikini die ik draag in combinatie met een Barca voetbal broekje en een navelpiercing waar je u tegen zegt. Really, Lau? Maar goed. Daar gaat het niet om. Hoewel ik op deze oude vakantie foto namelijk flink in de weer ben met een voetbal en waarschijnlijk hopeloos een poging doe de bal in mijn macht te krijgen, was ik alles behalve sportief. Ik heb altijd al een slanke bouw gehad, maar was zoals te zien verre weg van fit en at bovendien veel crap. Mijn voeding was in de basis redelijk oké, maar ik schroomde niet voor een ‘snack’ meer of minder. Vier boterhammen met (extra veel) hagelslag als ontbijt, twee kaasbroodjes tussendoor uit de kantine, een retourtje McDrive voor het avondeten was eerder regel dan uitzondering. Sporten? Dacht het niet! Hoewel ik elke sport zo’n beetje geprobeerd had, eindigde deze uitprobeersels en proeflessen vaak in een direct bezoekje naar de snackbar. Ik was liever lui dan moe, en dat betaalde zich na verloop van tijd uit ook: ik had nauwelijks  energie en zat niet lekker in mijn vel. Het was tijd voor verandering; het begin van mijn ‘healthy journey’.

EEN NIEUWE PASSIE, MAAR ÉÉN MET CONSEQUENTIES
Ik startte met hardlopen. In de loop der tijd kreeg ik de smaak te pakken; het sporten gaf me zelfs zo’n kick dat ik steeds vaker en verder wilde. Vanzelfsprekend kun je meer uit je sportprestaties halen als je je voeding hier ook op aanpast; ik begon meer ‘clean’ te eten en voelde me top. Deze ‘drastische’ omslag van levensstijl zorgde echter ook voor iets waar ik niet op gerekend had; het verliezen van gewicht. Omdat ik altijd al slank was resulteerde dit niet in iets positiefs, maar eerder negatiefs; ongemerkt werd ik steeds magerder. Ik vond het enorm vervelend: ik was immers altijd al slank, maar nooit mager. Mensen om mij heen begon het ook op te vallen. Zo kreeg ik hier en daar zelfs een opmerking als ‘Eet je wel genoeg?’ of ‘Kijk haar nou, die heeft vast anorexia’. Nu ik mijn eigen foto’s van die tijd terug kijk vind ik dat ook zo gek nog niet. Ik zou hetzelfde gereageerd hebben. Toch deden deze opmerkingen me enorm veel pijn, diep van binnen. Ik reageerde altijd lacherig, liet absoluut niet merken dat het me ook werkelijk iets deed. Maar goed, dat was allemaal schijn. Het zette me aan het denken. Zou een slank iemand dan niet kunnen sporten? Ook ik wilde ‘strong & fit’ zijn, niet vel over been! Opnieuw opende zich een nieuw hoofdstuk: het aankomen.

IMG-20140812-WA0009 (2)

EEN ONBEWUSTE ONGEZONDE RELATIE
Tijdens mijn ‘magere’ tijd zag ik zelf maar al te goed in hoe dun ik was. Afschuwelijk vond ik het, bijna beschamend. Om die exacte reden kan ik het dan ook niet bestempelen als de eetziekte anorexia, hiervoor was ik veelte bewust van mijn eigen zelfbeeld en hoe slecht het ervoor stond. Desalniettemin zie ik nu dat mijn relatie met voeding en sporten ongezond was. Waar voorheen ik er sterk in geloofde dat ik gewoon de pech had geboren te zijn met een ultra-snelle spijsvertering, weet ik nu wel beter. Voor de kilometers die ik maakte at ik namelijk relatief gezien veel te weinig. Simple as that. Ja, ik at meer dan mijn vriendinnen, maar zij trainden niet voor een halve marathon. Ik onderschatte hoeveel energie het hardlopen vrat en het beeld dat ik had van wat ‘normale porties’ waren was totaal verdraaid. Als je namelijk zoveel sport als ik destijds deed, gelden normale porties niet meer. Bovendien voelde het ergens wel veilig, zo dun zijn. Lekker klein en niet zo opvallend. Toen echter afgelopen zomer mijn gewicht na een hete zomer in Spanje zijn laagste punt had bereikt was ik het zat. Dit kon niet meer. Ik wílde dit niet meer. Mijn grootste wens was me thuis voelen in mijn eigen lichaam, me weer normaal voelen. En dus gooide mijn leven drastisch om. Dit bleek de beste keuze die ik ooit gemaakt had te zijn.

IMG_20150222_142201

HET AANKOM PROCES
In tegenstelling tot de meeste meiden van mijn leeftijd die op hun ‘intake’ letten om niet teveel binnen te krijgen, is het voor mij –met al dat sporten-  belangrijk dat ik genoeg binnen krijg. En dat is nog best een opgave, wanneer je gezond probeert te eten! Door +/- 3000 calorieën per dag te nemen begon langzaam maar zeker het aankomprocess. Hoewel het in het begin frustrerend langzaam ging, kon ik na een tijdje weer over op een normale calorie inname. De hoge(re) calorie-inname was de boost die mijn lichaam nodig had op dat moment om aan te komen. Inmiddels is dit een stuk lager en eet ik rond de 2200 calorieën, waarbij ik nog steeds in het spieropbouw proces zit. Het vele eten in combinatie met veel trainen resulteerde in iets waar ik zelf nooit had van durven dromen: een fit, sterk lichaam. Van tandenstoker naar zowaar wat curves! Ik heb een paar dagen hardlopen ingeruild voor de sportschool, wat één van mijn verstandigste keuzes ooit was. Door krachttraining met hardlopen te combineren gaat het aankomproces niet alleen veel sneller, het vormt je lichaam ook mooier. Daarnaast heb ik tijdens het hardlopen veel minder last van vervelende pijntjes in bijv. mijn linkerknie, die voorheen altijd een gevoelig punt was.

before after

CONSISTENCY IS THE KEY
Consistentie was de sleutel naar een nieuwe levensstijl. Het volhouden en niet terugvallen in je oude gewoontes, hoe moeilijk dat soms ook zal zijn. Voorheen waren mijn pogingen tot aankomen vrijwel altijd mislukt, wat me nu overigens niets verbaast. 20 kilometer rennen en dan weer dagen jezelf volproppen om het verbrandde aantal calorieën te compenseren is niet alleen enorm inefficient, het is ook nog eens ongezond, mentaal gesproken. Daarnaast bestonden mijn sportschool workouts altijd maar uit wat aanklooien in het krachthonk, waarbij ik het liefst zo snel mogelijk weer naar de loopband dook. Bij Personal Body Plan helpen ze mij op een gezonde manier het menselijk lichaam beter te begrijpen en krijg ik persoonlijk advies met betrekking tot voeding en training. Ik heb eindelijk een fijne balans gevonden die voor mij werkt en er bovendien voor zorgt dat ik véél meer rust in mijn hoofd heb. Door mezelf niet zoveel verplichtingen meer op te leggen geniet ik weer van het rennen. Hetzelfde geld voor het eten: ik kan inmiddels beter naar mijn lichaam luisteren en hoef mezelf niet meer over te eten om het aantal calorieën in te halen of andersom.

DSC_0093 (2)

LAU IS WEER ‘LAU’
Omdat ik mezelf slechts ééns in de maand weeg weet ik niet precies hoe het ervoor staat, maar een reasonable guess is dat ik nu zo’n 7 à 8 kilo zwaarder ben dan afgelopen zomer. Slechts een paar kilo’s meer, maar een onbeschrijfelijke hoeveelheid gelukkiger. Voorheen was ik niet unhappy, dat zeker niet, maar zoals ik me nu voel, zo fijn, heb ik me in tijden niet gevoeld. Niet alleen ben ik trots op mijn lichaam zoals het nu is, ik voel me er thuis in. Ik voel me weer human. En dat, dat is iets wat simpelweg niet te koop is.

Ik wil bij deze aan iedereen die zich in mijn verhaal herkent benadrukken dat verandering écht mogelijk is. Geloof in jezelf, het is het allemaal dubbel en dwars waard.

Komt mijn verhaal jou bekend voor? Of heb jij een ander verhaal dat je wilt delen? Share your thoughts! Dat vind ik fijn.

Liefs,

Lau

Dit vind je misschien ook wel interessant: