Wat zie ik wanneer ik in de spiegel kijk? Een meisje, niet heel bijzonder. Donkerblond haar, groene ogen, niet opvallend dik of dun. Ze hult zich het liefst in een comfortabel T-shirt en jeans. Toch mist ze iets. Het ontbreekt haar aan karakter.

Sporten is nooit mijn sterkste kant geweest (Tenzij surfen meetelt… op het internet.) Na vijf jaar gevolleybald te hebben- waar ik helaas weinig van bakte- vermeed ik liever elke vorm van fysieke inspanning. Vroeg opstaan om een rondje te rennen? Doe even normaal. Ik zat liever op de bank met een zak chips.

BICEPS & KNIPOGEN

Toch voelde ik me onrustig. Ik had mythische verhalen gehoord over hardlopers die hun geluk niet op konden. Legendes over sporters die zich inspannen om te ontspannen. Misschien zou ook ik zo’n sprookje (ik geloofde er immers niks van) kunnen beleven, als ik eens zou stoppen zo’n verschrikkelijke couch potato te zijn.

De sportschool was geen groot succes. Van die vier muren kreeg ik het benauwd. Terwijl ik me in het zweet werkte (of een poging deed daartoe) op het roeiapparaat, werd ik aangestaard door een groep krachtpatsers die hun al opgepompte biceps nog groter kweekten voor de spiegel. Een halfuur van ongemakkelijke knipogen verder, was het tijd voor het buikspierkwartier. Wellicht lag het aan de harde matten, de charmante TL-verlichting of mijn enigszins opdringerige instructeur, maar ik wist: dit was eens maar niet weer.

blog 1 foto 1

SPROOKJE

Enkele dagen na het sportschoolfiasco, las ik op internet (ik zal er maar gewoon voor uitkomen dat ik een beschamend groot deel van mijn tijd online besteed) een artikel over hardlopen. ‘Wanna start living? Start running.’ kopte de overdreven Engelse letters.

Gemotiveerd om dit keer écht actief te worden, kocht ik een paar hardloopschoenen en ging ik op pad. Mijn verwachtingen waren waarschijnlijk net zo laag als mijn hardlooptempo, maar het beviel me. De wind door mijn haren, mijn voeten op het asfalt en verder helemaal niets…Begon ik hardlopen nou leuk te vinden?

DROMEN

Twee jaar en een paar versleten hardloopschoenen later, ren ik nu met regelmaat 10 kilometer. Mijn dromen zijn inmiddels wat groter geworden. Mijn doel is om ooit de marathon van New York proberen te rennen. Met nadruk op proberen, want 42, 195 kilometer… Oef.

Maar dat is nu juist het leuke, je kunt er altijd van dromen. En het is prima om zo nu en dan eens met je hoofd in de wolken te zijn, zolang je voor de rest maar met beide benen op de grond blijft. Zo kun je immers het beste hardlopen.

Liefs,

Een voormalige couch potato

Door Bernadette, Columnist

 

 

Dit vind je misschien ook wel interessant: