Alle foto’s door David Stegenga

Hiep hoi! Na een week keihard knallen voor de opnames van Canal DeCasa ben ik weer teruggekeerd naar bloggersland. Gisteren sloot ik de week af met de lancering van de nieuwe Nike Pegasus 35 (die overigens te gek zijn), waar ik na 7 dagen eindelijk weer de hardloopschoenen aantrok. Ondanks dat het behoorlijk warm was en ik dus al een aantal dagen niet getraind had, kreeg ik het voor elkaar om met een big smile de hele run af te leggen. Dit is dan ook precies waar ik het vandaag over wil hebben: lol hebben tijdens het lopen. Hoe houd je het hardlopen leuk na al die jaren?

Het is antwoord is een stuk simpeler dan je denkt.

Hardlopen kan met een flinke dosis prestatiedruk komen. Vooral als je al een tijdje bezig bent met hardlopen, kan het verantwoordelijkheidsgevoel hoog oplopen. Je hele vriendenkring en familie weet immers dat jij de hardloper bent, ze verwachten van je dat jij zonder enige moeite X dagen per week de hardloopschoenen induikt. Een paar runs rust nemen kan écht niet. Bovendien zou je je conditie direct verliezen. Nee, dat mag niet gebeuren. Je hebt immers al weken mooie tijden neergezet, een dal in je statistieken komt nu absoluut niet uit. Stel je voor zeg. Wat moeten ze dan op Strava wel niet van je denken!

Herkenbaar?

Met het brede aanbod aan hardloop apps en social media vandaag de dag hoef je niet meer een professioneel atlete te zijn om 24/7 onder prestatiedruk te staan. De verleiding om je constant te willen bewijzen tegenover zowel jezelf als je (hardloop)vrienden is in 2018 groter dan ooit tevoren. Het is dan ook niet gek dat het hardlopen soms niet meer zo makkelijk gaat als jij dat zou willen. Je geeft jezelf constant het gevoel dat hardlopen moet. Het is niet meer een hobby, maar een verplichting. Eens een hardloper, altijd een hardloper. Bij twee runs per week voel je je al de meest luie persoon op aarde, laat staan een hele week rust nemen.

En toch is dat precies wat wij hardlopers af en toe zouden moeten doen.

Een jaar niet kunnen hardlopen is een nachtmerrie voor elke hardloper en mij overkwam het in 2017. Het was een werkelijke hel. En toch is het iets dat me nu, nu ik weer pijnvrij kan rennen, een eigenschap mee heeft gegeven die ik nog steeds enorm waardeer:

I do not give a sh*t 

Soms wil ik records verbreken en mijn eigen grenzen keihard overschrijden. Soms wil ik zweet proeven, verzuurde, pijnlijke benen voelen. Andere keren wil ik zo langzaam lopen dat ik in slaap zou kunnen vallen terwijl ik mijn gedachten heerlijk alle kanten op laat dwalen. En dat deel ik allemaal vrolijk op mijn Strava. Mocht je bevriend zijn met mij op Strava, dan zul je weten dat ik soms met een pas van 4:45 min. per kilometer ren, gevolgd door een run van 6:15 min. per kilometer. Soms ren ik vier keer per week. Of vijf. Soms ren ik een week niet. Ik doe waar mijn voeten, benen en mind zin in hebben. Wat anderen van me denken?

I do not care. En dat is heer-lijk.

Ik krijg nog steeds dagelijks de vraag: “Lau, hoe houd ik het hardlopen leuk?” Het antwoord is zo simpel:

Doe waar je zin in hebt. Waar je écht zin in hebt, zonder schuldgevoel, zonder prestatiedruk.

Ik beloof je jij en hardlopen binnen de kortste keren weer beste maatjes zijn.

Liefs,

Lau